Colombia

Colombia

Mijn laatste avond in Colombia. Colombia is mooi, erg mooi. De mensen zijn vriendelijk, super vriendelijk. Waar komt dan toch dat stuk ongenoegen, die kriebel in de onderbuik vandaan? Waarom ben ik dan toch blij dat ik morgen de grens met Ecuador weer over ga?

De slogan van Colombia, ik heb het al eerder vermeld, is: “Het enige gevaar dat je in Colombia overkomt, is dat je er niet meer weg wilt als je er eenmaal geweest bent”.  Een overtuigende slogan die niet helemaal uit de lucht is gegrepen, Colombia grijpt je aan, het land, de mensen, de mensen, het land, alles in één. Van alle zes landen die we met de Volvo Classics bezocht hebben, kent Colombia veruit de meest vriendelijke en aardige bevolking. Voor mij is daar geen twijfel over mogelijk.

Maar toch! Toch zijn er tekenen en momenten waarop je je afvraagt waarom zo’n slogan nodig is. Waarom een slogan, die mensen van buiten naar het land moet trekken, die gebaseerd is op gevaar?

Het tijdschrift Internationale Samenwerking gaf daar ik oktober 2011 al antwoord op. Zij plaatste een fotoreportage van een Nederlandse fotograaf die de Panamericana langs reisde, net als wij met de Volvo. Over Colombia schreef hij dat de bevolking langs de Panamericana wegtrekt omdat zij erg veel last hebben van de terroristen. We hebben het gezien, de ene boerderij na de andere staat te koop!

Meerdere Colombianen vroegen ons of we wel wisten waar we mee bezig waren, het was een gevaarlijke streek waar we doorheen reden.  Op de terugweg vandaag had ik me voorbereid op een grote hoeveelheid politie en militairen die langs de weg van Cali naar Pasto zouden staan, net als een week geleden toen we met 85 auto’s de routen in omgekeerde volgorde reden. Niets van dat alles! Een enkele politieagenten en een paar militairen bij een brug, dat was alles. Vreemd, vorige week was er volop beveiliging, nu niet. Was dat misschien extra geregeld voor de Volvo tour? Had men extra beveiliging en bewaking langs de weg gezet? Zo ja, hadden ze dan niet even door kunnen geven dat Walter Meekes vandaag weer langs zou komen en ook graag veilig naar Ecuador terug wilde keren?

Ik weet het niet. Ik heb me op sommige momenten en in sommige situaties onbehaaglijk gevoeld maar dat zou je ook doen als je middernacht door de Bijlmer zou rijden terwijl je er van uitging dat je afslag naar de Dam had genomen. Ik heb genoten van de grote mate van oprechte vriendelijkheid waarmee de Colombianen je te woord staan en je helpen als je ergens om vraagt.  Een jongen die vandaag voor mijn auto uitrende om me het hotel te wijzen waar ik wilde zijn. Hij sloeg mijn aanbod hem hiervoor te betalen af, het was haast een belediging dat ik hem voor deze dienst wilde betalen!

Vanavond slaap in in Pasto. Een stad waar ik ruim een week geleden om 22.00 uur ’s avonds binnen  reed en de volgende ochtend om 6 uur weer vertrok. Ik heb toen alleen rolluiken voor de ramen en zandzakken voor de deuren gezien. Het was een onheilspellend gebeuren, doods, beangstigend en toen men in het hotel onze Volvo mensen aanraadde de drie blokken naar een geldautomaat met de taxi te gaan, was de stempel helemaal gezet. Vandaag kwam ik om 15.00 uur aan en de rolluiken waren nog omhoog, het stadje leefde zowaar, er waren mensen, gewone mensen die over straat liepen en winkel in winkel uit slenterden, net een echt stad.  Colombia heft mij verward maar heeft ook een stukje van mijn hart gestolen. Ik denk dat ik mijn volgende vakantie naar Terschelling opoffer om nog eens terug te keren naar Colombia en wat meer van het land te leren kennen.