We zijn er!

Cartagena

We hebben het gehaald!

De laatste dag – de rit van Medellin naar Cartagena - was lang, eigenlijk te lang. De laatste deelnemers kwamen pas laat in het donker aan. Het was 22.00 uur geweest toen de laatste deelnemers onder luid applaus het hotel binnen kwamen. En dat juist op vrijdag de 13^e, wie had dat bedacht?

We hadden het gered, iedereen heeft het gered. Zestienduizend kilometer met 83 auto en 180 personen. Het is een klein wonder dat we er met zo weinig kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Een paar gestolen paspoorten, één autoruitje ingetikt, wat kleine blikschade en wat kleine medische probleempjes. Geen auto’s in het ravijn, geen ernstige ongelukken, geen beenbreuken of mensen in het ziekenhuis beland! Niets van dat alles.  Een klein, of misschien zelfs wel een groot wonder.

Het ontvangst in het hotel was kaal. Geen juichende menigte, geen lintjes, geen toespraak. Alleen een diner dat op ons stond te wachten.

Ook ik was laat. De laatste dag reden cameramensen van Veronica met mij mee. We stopten onderweg bij mensen die pech hadden om ook dat door de camera vast te laten leggen. Een kapotte remcilinder, geen ongebruikelijke kwaal op een afdaling van meer dan een uur. Wij belden de technische ploeg en die zat vlak achter ons en zouden het euvel verhelpen. Wij konden doorrijden, de technische jongens zouden het probleem verhelpen maar Veronica had ondertussen wat leuke opnames geschoten van dingetjes die onderweg gebeuren.

Veronica gaat 7 afleveringen maken van de Panamericana. De eerste uitzending is op vrijdag 6 april. Ik denk dat het een leuk programma wordt, zeker voor mensen die op de een of andere manier betrokken zijn bij het hel Volvo Panamericana gebeuren. En dat zijn er ondertussen toch heel veel.

Het hotel in Cartagena was overboekt, ze kwamen kamers voor ons tekort maar dat werd op een creatieve manier opgelost. Ik kreeg de presidentiële suite, een prachtig groot, compleet ingericht appartement. Ik moest hem echter delen met een collega reisbegeleider en met vier jongens van het technisch team. Prachtig gezicht, het hotel had vijf extra bedden op de kamer laten plaatsen, het was net een ziekenhuis met al die witte bedden op een rijtje naast elkaar.

Zaterdag de 14^e moesten alle auto’s naar de haven waar zij weer ingescheept worden voor de tocht naar Nederland. Iedereen kwam wel met spullen aanzetten die zij achter wilden laten; kleren, dekens, schoenen, Cup a Soup, speculaasjes, pepermuntjes, slaapzakken. Maar vooral veel medicijnen. De deelnemers hadden op aanraden van de organisatie koffers vol met medicijnen meegenomen. Allemaal spullen die zes weken door heel Zuid Amerika waren gesleept en die men niet nodig heeft gehad of niet meer nodig had. Ik had geen tijd om alles uit te zoeken en heb alles maar in de auto gepropt. Hij zit bomvol en eigenlijk moet ik toch nog eens even kritisch door de spulletjes heen lopen om te kijken of het de moeite wel waard is om alles echt mee naar Cusco te sjouwen.

Voor de avond van de 14 was er een groot feest georganiseerd. We zaten in een openlucht kroeg, la Casa de Cerveza, oftewel het bierhuis. Het was een leuke afsluiting.  Uiteraard werd het technisch team nog even in de schijnwerpers gezet. Een terechte huldiging, de jongens hebben fantastisch werk geleverd. Soms hebben ze hele nachten doorgewerkt om er voor te zorgen dan iedereen de dag er op weer verder kon rijden.

Vandaag mijn spullen bij elkaar pakken en morgen rijden. Nog even een dagje genieten van Cartagena en morgen de terugreis naar Cusco aanvaarden, nog eens 4.000. Als ik thuis ben heb ik in totaal 25.000 kilometer gereden!