Men zegt dat je in Cusco binnen één dag vier jaargetijden kunt hebben. Nou, ik heb ze vandaag gehad al moet ik er voor de eerlijkheid bij vertellen dat ik er wel  550 kilometer voor heb gereden.

Ik vertrok uit Ica, een plaats midden in de woestijn. Het was vanochtend al erg warm, ik schat een graad of 25, toen ik de auto instapte en aan de lange tocht voor vandaag begon.

De eerste twee uur reeds ik door de kurkdroge woestijn, slechts af en toe, als er ergens water  te halen was, onderbroken door stroken groen waar tegenwoordig van alles wordt verbouwd. Voorheen was het alleen katoen dat er in deze streek groeide, later kwamen daar asperges bij en tegenwoordig heeft de megalandbouw toegang gezocht en gevonden tot de woestijnstreken van zuid Peru. Als er maar water is dan groeit er van alles. Het begrip “onvruchtbare woestijn”heb ik al lang geleden uit mijn vocabulaire geschrapt. Nieuw voor mij waren de plantages met sinaasappelen en druiven. Je kunt zien dat het grote bedrijven zijn die hierin investeren want er wordt in één keer honderden hectare aangeplant.

In Nazca gooide in de tank vol want in de eerst komende uren zou ik geen tankstation meer tegen komen. De tocht ging direct stijl omhoog. Nazca ligt op 595 meter hoogte maar binnen anderhalf uur zat ik ruim boven de 4.000! Het is een prachtige weg, een tocht die we drie weken geleden in omgekeerde richting hebben gedaan met de Volvos. Ik had dit gedeelte van de weg echter niet gezien omdat we op de heenweg de laatste drie uur in het donker en in een  dikke mist reden.

Het landschap is erg mooi, ruige bergruggen met duidelijke sporen van vulkanisme. Diepe afgronden langs de smalle weg lieten mijn adamsappel af en toe een sprongetje maken, zeker als er  onverwacht een grote vrachtauto van achter de bocht op duikt. Een maal zat ik bijna in de schaar van een grote oplegger die de haarspeldbocht iets te nauw en met te veel snelheid nam. Het ging goed maar ik moest wel even een stukje achteruit om mijzelf te bevrijden en de vrachtwagen doorgang te verlenen.

Ik zag een condor en reed bijna over een kudde guanacos. Guanacos behoren tot de lamafamilie en zijn erg schuwe dieren die normaal in kleien groepjes op de hoogvlakte leven. Vandaag moest ik echter hoog op de rem omdat er een groep van zeker 20 guanacos net voor de auto de weg overstak. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien en ook niet op zo’n korte afstand.

Ik werd aangehouden door de politie en de man vroeg mij of alle Volvos ook weer langs zouden komen. De tour heeft toch indruk gemaakt!

Ik reed uren over een hoogvlakte van meer dan 4000 meter hoog. Het hoogste punt lag op 4500 meter.  De auto had er moeite mee, te weinig zuurstof. Zelf had ik gelukkig nergens last van, althans niet van zuurstofgebrek.

De agent had even tevoren al gewaarschuwd dat er regen op komst was. Het leek een absurd verhaal daar in de droge en hete bergen maar hij kreeg wel gelijk. Ik kreeg een enorm regenbui te verwerken die even later overging in natte sneeuw. De ruit besloeg en een blik op de thermometer liet mij zien dat het buiten 2 graden Celsius was. Ik deed de verwarming aan en zette de blazer op de voorruit om weer volledig zicht te krijgen. Niet handig, binnen de kortste keren vermenigvuldigde de barst in de voorruit zich met de factor 5, vanochtend reed ik weg met een kleine barst van hooguit 8 centimeter, nu heb ik er zeker 40! Nou ja, Cusco is dichtbij en dan moet er maar een nieuwe in. Weinig keuze.

Ik nam vandaag twee lifters mee. Normaal gesproken doe ik dat niet op wegen waar men ook een lokale bus kan nemen. Vandaag was het anders, het leek er op dat de regionale bus staakte want ik had er nog niet een gezien. De eerste lifter was een oude man die in de stromende regen langs de kant van de weg liep. Ik reed hem eerst nog even voorbij want wie zou de bekleding van mijn auto later naar de stomerij brengen.  Maar als goed padvinder moest ik mijn goede daad van vandaag nog doen en reed toch maar een stukje achteruit om hem op te pikken. Hij was erg blij dat ik hem mee nam, ik daarmee ook.  Hij keek achterom in de auto en vroeg verbaasd of ik echt alleen reisde. Ik antwoordde bevestigend en hij zei:  “En hoe moet het dan als er iets gebeurt?”. Blijkbaar voelde hij zich verplicht om mij uit deze benarde situatie te redden want hij kwam direct met de oplossing. “Ach eigenlijk reis je niet alleen, de Apus (berggoden) zijn altijd bij je”.  Hij verzekerde mij wel tien keer dat hij een goed woordje voor mij zou doen bij de Apus.

De natte sneeuw was opgedroogd en ik reed kortte tijd door een voorzichtig voorjaarszonnetje. Veel was me hier niet van gegund want direct daarop kreeg ik een enorme hagelbui op mijn dak. En daar stond ze, een indiaanse vrouw met een deken over haar hoofd om zich te beschermen tegen de grote hagelstenen. Ook zij wilde graag mee. Ik dacht nog even dat het misschien de even tevoren beloofde Apu was, maar nee, ze rook gewoon naar indiaanse vrouw.

Zij zei niet veel. Ik vroeg haar of ze kinderen had, ze vertelde mij dat zij vier jongens heeft. Uiteraard kreeg ik dezelfde vraag van haar en toen ik vertelde dat ik geen kinderen heb keek ze mij verbaasd aan en vroeg hoe oud ik was. Ik zei eerlijk dat ik eenenvijftig ben. Ze keek me nog een keer van opzij aan en vroeg voorzichtig of ik van 1960 ben. Ik antwoordde bevestigend en ze barstte in een schaterlach uit. Ze zei: “Die van mij is ook van 1960 maar die is al erg oud en jij bent nog zo jong! Wat eet jij?”  Ik heb haar maar geantwoord dat ik veel chuño eet, dat is gedroogde aardappel die zij haar man ook voor kan zetten. Wie weet helpt het.

Op de hoogvlakte heb ik nog even gestopt bij een paar kinderen die in de kou en de regen de lama’s en alpaca’s een het hoeden waren.

Om 7 uur vanavond reed in Abancay binnen. Het was 23 graden Celcuics!

Een bekend hotelletje gezocht en in en bekend restaurant mijn favoriete gerecht gegeten. Morgen nog 200 kilometer te gaan, vier uurtjes rijden over kronkelige maar goede bergwegen. Als alles goed gaat tenminste, als het zo hard regent als vandaag dan is het niet ondenkbaar dar er op de route van morgen aardverschuivingen zijn, de route staat er om bekend. Dat ga ik morgen zien!