Een beetje later dan gewoonlijk.

Het is er gisteravond niet meer van gekomen om een berichtje te plaatsen. Ik heb lang doorgereden, ik wilde Ica halen. In Ica is een prachtige oase, Huacachina. Eenentwintig jaar geleden, toen ik als reisleider chauffeur voor Ashraf werkte, kwam ik hier regelmatig met de groepen en ook later ben ik nog wel eens aangeweest.

Het leuke van dit soort plekken is dat je mensen leert kennen. Mensen uit de lokale gemeenschap, jongens die opgegroeid zijn binnen het toerisme, jongens die meegegroeid en uiteindelijk totaal vergroeid zijn met een klein stukje van het zeer lokale toeristenwereldje. Zo ook Francisco. Ik leerde Francisco kennen als 18 jarige knul. Zijn ouders hadden een restaurantje en hij probeerde met allerlei grappen en grollen de weinige toeristen die langs kwamen naar het familierestaurantje te lokken. Soms deed hij dat erg leuk, hij kende een paar woorden Nederlands en probeerde daarmee de aandacht te trekken van de mensen van de groepen die ik begeleidde. Soms was het ook minder leuk. Francisco was niet de enig die een familierestaurantje moest vullen, ook andere jongens hadden deze dankbare taak van hun  ouders,  ooms en tantes en opa’s en oma’s meegekregen.

Francisco trok de meeste aandacht, niet altijd leuk, soms was hij erg luidruchtig en soms een beetje grof, hij zei dingen die hij van toeristen had geleerd, dingen die je beter niet kunt zeggen maar hij had er geen idee van wat hij zei.

Ik was vroeg in Lima. De laatste 100 kilometer is nu snelweg en dat rijdt lekker door. Ik heb op internet een sluipweg gevonden die mij snel naar het hotel van mijn vriend Toon in Lima bracht. Ik moest daar een doos met boeken ophalen die een kennis voor HoPe had achtergelaten. Ik nam een douche om het klamme zweet van Lima van me af te spoelen en reed om 3 uur ‘s middags door.  Google Maps had me ook hier een snelle route gegeven, veel beter dan de route die we met de 80 oude Volvos door Lima hadden gereden. Met een paar kleine aanwijzingen van Toon stond ik met een uur weer buiten de stad waar toch maar liefst 9 miljoen mensen wonen.

Mijn eerste idee was om door te rijden naar Pisco, een stadje op drie uur rijden van Lima. Ook naar het zuiden was het wegennet behoorlijk verbeterd. De eerste 190 kilometer had ik prachtige snelweg.  Het onderhoud van de wegen is geprivatiseerd en je moet dan ook om de haverklap tol betalen, ik heb daar geen probleem mee zolang je in ruil daarvoor dit soort prachtige wegen krijgt. Bij een tolpoort vroeg de man of ik nu pas weer op weg naar huis was. Hij herkende mij van de heenweg toen we met de Volvos hier ook langs waren geweest. Leuk, en hij was niet de eerste, in het noorden van Peru was ik aangehouden door een politieagent die me een hand gaf en vroeg hoe het gegaan was. Hij had van de tour gehoord maar had ons op de heenweg gemist. Nu hij mij zag rijden wilde hij toch wel graag even groeten.

Ik was vroeger in Pisco dan ik had verwacht en besloot door te rijden naar Ica, een uurtje verder. De weg naar Huacachina was snel gevonden en ik vond een goedkoop maar aardig hotelletje.  Ik heb mijn spullen uitgepakt en ben direct op zoek gegaan naar Francisco en zijn familie. Het leek me leuk hem te verrassen, het is zeker 10 jaar gelden dat ik hen voor het laatst heb gezien. Ik trof een jongere en een oudere zus van hem. Francisco zelf was er niet, hij is drie maanden geleden aan kanker overleden, 39 jaar oud.