De auto ziet er weer een beetje aantoonbaar uit.

In Cartagena heb ik alle spullen die ik van de deelnemers kreeg achter in de auto gepropt.  Ik kreeg de spullen beetje bij beetje en zo werd ook de auto geladen. Tot ik er zelf nauwelijks meer bij in kon.

Het blijft onvoorstelbaar dat ik bij geen enkele grensovergang spullen uit heb hoeven pakken.  Tegelijk ben ik daar heel blij mee. Ik heb een kapitaal aan allerlei medicijnen bij me. Ik heb zelf geen idee wat er allemaal tussen zit, dat mogen de collega’s straks in Cusco lekker uitzoeken. Ik heb medische apparatuur gekregen, vraag me niet wat, het zit in een afgesloten koffer en het sleuteltje zit in mijn koffer. Het schijnt duur te zijn. Dat mag men straks in het ziekenhuis in Cusco rustig gaan bekijken.  Verder heb ik erg veel kleren, tenten, luchtmatrassen, een campingsetje, dozen met Cup a Soup en weet ik wat nog allemaal. Ik heb vandaag geprobeerd om de auto wat beter in te pakken, dat is me gelukt maar ik heb niet de moeite genomen om even na te kijken wat er allemaal in dozen, tassen en zakken zit.   Dat zien we straks in Cusco wel. De achterbak is bomvol. Ik ben blij dat ik voor de reis de achterste bank (3^e rij) er uit heb gehaald zodat ik meer laadruimte zou hebben. De achterbank is nu tenminste beschikbaar voor mijn eigen bagage. Die propte ik normaal gesproken tussen de andere spullen.

Geordend en wel vertrek ik morgen naar Trujillo waar de auto de beurt krijgt waar hij al lang op heeft zitten wachten. De voorruit zal ook vervangen moeten worden, in Argentinië is er een ster in de ruit gekomen en die heeft het netjes tot hier uitgehouden, vanochtend zag ik echter dat de barstjes uitlopen. Ik hoop dat ie het tot Cusco volhoudt, dan mag Corasur (onze sponsor) daar werk van maken. 

Vanochtend uitgebreid gesproken met Nayruth, directeur van HoPe Peru. Cusco komt dichterbij en daarmee het werk ook. Vandaag over een week zit ik weer achter mijn bureau!