Vandaag 2 uur later vetrokken dan gepland. Ik wilde eerst de bekeuring van gisteren betalen en kon daarvoor niet eerder dan om 8 uur terecht op het kantoor van de wegenpolitie. Daar eenmaal aangekomen bleek mijn bekeuring nog niet opgenomen te zijn in het computersysteem en kon ik dus ook nog niet betalen.
Ik kon via de internet een aanvraag indienen voor versnelling van de procedure. Dat heb ik gedaan maar achteraf heft dat ook nog niet geholpen, het is nu 22.00 uur en ondanks het feit dat men beloofde mijn bekeuring binnen 4 uur na mijn aanvraag in te zullen voeren is dat nog steeds niet gebeurd.
Mijn enige zorg is dat ik niet straks bij de grens sta en dat ik het land niet uit mag vanwege een onbetaalde bekeuring. Ach, daar zijn ook weer uitwegen voor, het blijft Oost Europa!
De rit van vandaag was een bekende route, eerst drie uur stijgen, dalen en klimmen. Meer bochten dan dat een gezond autostuur aan zou kunnen maar we hebben het weer gered. De laatste 200 kilometer had ik goede weg, regelmatig vier baans, op de meest onmogelijke en onverwachte momenten echter weer afgewisseld met eens tuk tweebaans weg.
Ik begin er aan te wennen en ik geloof waarachtig dat ik Colombia leuk begin te vinden. De mensen zijn erg aardig, de natuur is schitterend en de Farc houdt zich tot op heden afzijdig. Misschien dat de felicitatiemail aan Tanja toch resultaat af werpt.
Oor vanavond had ik een hotelletje gezocht buiten Cali, het leek me geen idee om de grote stad weer in te gaan. Ik kwam terecht in het stadje Palmira op zo’n 30 kilometer van Cali. Een stadje dat op de route ligt die ik morgen weer verder moet gaan en dat me dus een gunstige uitgangspositie zou verlenen. Ik weet niet of het de nog altijd geldende reputatie is van Colombia of dat er toch echt iets in de lucht hing. De mensen leken in een keer minder aardig en ik reed het stadje dan ook door met alle deuren hermetisch afgesloten, net alsof je door bepaalde delen van Utrecht rijdt!
Ik heb opnieuw de taxi truc toegepast. Ik heb een taxi gestopt en gezegd dat hij me voor moest rijden naar een goed en veilig hotel in de stad. Dat is gebeurd en ik zit lekker en rustig te mailen in een hotel waarvan ik alleen de binnenkant maar hoef te zien. Morgen weer een dag, dan ga ik terug naar Pasto. Overmorgen de grens over naar Ecuador en dan ga ik weer ademhalen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten