Vroeger waren grensovergangen nog leuk
Zelfs het uitgaan van Colombia stelde niets voor. Ik ging naar de douane waar ik het formulier af moest geven dat ik anderhalve week geleden had gekregen bij het binnenkomen van het land. Het was een toestemming om met een buitenlandse auto Colombia binnen te mogen komen. Een formulier waarop alle gegevens van de auto, inclusief nummer van de motor en het chassis genoteerd werden.
De auto hangt achterover van alle spullen die ik mee terug neem. Ik heb van de Volvoërs tenten, kleding, medicijnen en weet ik wat nog meer gekregen om mee terug te nemen naar Peru. Ik heb de tijd niet gehad of genomen om alles na te kijken, ik heb de boel ontvangen en de auto volgeladen. Hij hangt echt achterover van het gewicht.
Mijn grootste zorg was echter de grens van Colombia met Ecuador. Ik had op zijn minst verwacht dat de douane de inhoud van dozen en tassen achter in de Toyota toch wel graag even wilde zien. Niets van dat alles. Ik kwam met het formulier aanzetten en kreeg niet eens de gelegenheid om iets te zeggen. De Douanier nam het formulier in beslag en zei: “Dank u, dat is alles!” Ik wilde nog zeggen: “Hoezo, is dat alles, moet ik daar mijn blog mee vullen?”. Maar ik was te verbaasd, ik kreeg er geen woord uit. Daar stond ik dan, Colombia uit zonder grondige controle van alle smokkelwaar, zonder stoere verhalen voor de achterban. Ik had me voorgenomen om reisboeken met spannende verhalen te gaan schrijven maar zo is er natuurlijk niets meer aan.
De Ecuatoriaanse douane deed ook al niet mee. Terwijl auto’s van grenspasserende Colombianen en Ecuatorianen zeer grondig onderzocht werden mocht ik gewoon doorrijden. “Goede reis”en dat was het. Zelfs België binnenrijden is spannender!
Maar gelukkig had ik de bekeuring nog. Die had ik drie dagen tevoren net voor Medellin gekregen maar ik had nog steeds niet de gelegenheid gehad om hem te betalen. De beambten hadden hem nog niet in het systeem ingevoerd. Vanuit Medellin heb ik een officiële aanvraag voor opname in het systeem ingediend. Er moest toch iets op mijn blog komen voor de 20e januari, dan maar desnoods een te betalen bekeuring.
Het kantoor van de verkeerspolitie in Pasto ging om 8 uur open en ik stond netjes om 5 voor 8 voor de deur. Het leek mij beter om de bekeuring te betalen voor ik bij de grens zou komen. Stel men zou daar in het computersysteem zien dat ik nog een bekeuring schuldig was en ik zou het land niet uitmogen. Ik zou de drie uur naar Pasto terug moeten rijden om alsnog de bekeuring te betalen voor ik de grens over mocht. Of erger.
Colombianen zijn erg vriendelijke mensen, ook de ambtenaren op het kantoor van de verkeerspolitie waren erg aardig en behulpzaam. Ik werd naar de overkant van de weg verwezen waar ik 50% korting op mijn bekeuring zou krijgen. 50% van 250 dollar is altijd de moeite waard om even de drukke weg over te steken, dacht ik. Aan de overkant bleek ik deel te moeten nemen aan een twee uur durende cursus over verkeersveiligheid. Dat ging me te ver maar niet ver genoeg om 125 dollar te laten schieten dus ik bond in. Ik kreeg een factuur die ik aan de overkant van de weg in de bank moest gaan betalen, 35 dollar! Ok, laten we het spel meespelen en in naar de overkant waar ik die ochtend al eerder was geweest. Na het betalen van de 35 dollar ging ik weer naar de overkant waar ik nu echt deel moest nemen aan de cursus verkeerveiligheid. Zielig doen hielp niet en ook mijn uitleg dat ik de cursus niet zou begrijpen maakte geen indruk, misschien was mijn Spaans daar te goed voor. Maar de dames waren erg vriendelijk en legden mij uit dat zij mijn gegevens pas om 10 uur in het computersysteem in konden voeren, dat het systeem geen data accepteerde voor de cursus af was. Zelfs hier is over nagedacht! Ik ging zitten in een kamertje met een stuk of 30 Colombianen, allen mannen.
Het was oninteressant, er werden allemaal dingen verteld ik al wist of niet wilde weten. Het werd pas interessant toen ik mij bedacht dat er vast niet zoveel Nederlanders zijn die in Colombia een verplichte cursus verkeerveiligheid moeten volgen omdat ze over een doorgetrokken gele streep zijn gereden. Dat maakte het weer interessant en ik begon alles met andere ogen te zien. Zelfs een saaie grensovergang later op de dag zou deze dag niet meer stuk kunnen maken.
Ik maakte mijn cursus af en ging met een papiertje van goed gedrag terug naar de overkant waar ik nog een hele stapel formulieren doormoest. Iedereen was erg behulpzaam. Het is ook vast niet normaal dat in een doods grensstadje als Pasto een Nederlander de complete bureaucratie doormoet om een bekeuring te betalen. Het werd haast hilarisch, iedereen bemoeide zich er mee en het had weinig gescheeld of men had zelfs mijn bekeuring nog betaald.
Ik kreeg uiteindelijk een papiertje waarmee ik naar een bank, een andere bank, midden in de stad, kon om mijn bekeuring te betalen. Nadat ik zeker acht banken af had gelopen voor ik een geldautomaat had gevonden die wel positief op mijn Rabobank wereldpas reageerde, kon ik met goed gevoel op de balie afstappen om mijn felbegeerde bekeuring te betalen. Ik kreeg mijn betalingsbewijs waar ik gegarandeerd het land mee uit zou kunnen komen. Een papiertje dat ik nu in kan lijsten, er heeft nooit iemand naar gevraagd, er werd nergens naar gekeken, om een openstaande dan wel betaalde bekeuring werd niet gemaald. Goed, waarschijnlijk ben ik nog steeds de enige, of in ieder geval een van de weinige Nederlanders die samen met 30 Colombianen een verplichte cursus verkeersveiligheid heeft moeten volgen. En ik had toch iets voor mijn blog.
Lekker slapen op een oude haciënda in Ecuador.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten