Vandaag hebben we slechts 409 kilometer gereden. We vertrokken vanochtend om 8 uur uit Pozo Almonte, veel later dan gepland maar we kwamen slecht op gang. Chili heeft twee uur tijdsverschil met Peru en toen de wekker om 6 uur afging was het voor ons eigenlijk pas 4 uur. Beetje langzaam op gang dus. Tank volgegooid en aan de overkant ons ontbijt genoten, het hostalletje waar we zaten had deze service niet. Een kop Nescafe met een sandwich zo groot dat ik hem niet eens op kreeg en de helft mee nam voor onderweg.
Een rare ervaring dit dorpje, maar goed, het was een ervaring! Ons volgende doel was Calama, een wat grotere stad in het midden van de Atacamawoestijn. We legen achter twee uur voor op schema en die wilden we graag houden. We besloten dan ook om vandaag zo ver mogelijk door te rijden.
De weg leidde door dorre, droge woestijn (de droogste van de wereld). De Atacama woestijn is erg rotsachtig en kent heel hoogte verschillen. Toen we de Panamerican verlieten en de weg naar Calama opgingen steeg de weg dan ook al heel snel naar de 3000 meter hoogte.
De hele kust wordt gekenmerkt door mijnbouw, grotere en kleinere mijnen ontsieren of verfraaien het saaie landschap van de woestijn. Calama is een behoorlijke stad midden in de woestijn. Je vraagt je af waar men het water vandaan haalt om aan de behoefte van zoveel mensen te voldoen. De stad leeft van de mijnbouw, pick-uptrucks van verschillende mijnbouw maatschappijen rijden af en aan. De vrachtwagens die de mineralen va de mijnen afvoeren hadden we onderweg al met tientallen voorbij zien komen. Calama bruist van het leven, zelfs zoveel dat we niet eens een parkeerplaats voor onze auto konden vinden en de onszelf beloofde kop koffie helaas niet hebben kunnen nuttigen. Dan maar door naar San Pedro de Atacama. Ach ja, je moet jezelf tijdens zo’n reis af en toe een beetje ontzien anders kom je nergens. San Pedro de Atacama, of SP de Atacama zoals het op de verkeersborden wordt aangeduid, lag nog 100 kilometer verder.
Tijdens de rit hiernaar toe kwamen we door een werkelijk prachtige vallei. Een enorme vlakte midden in de bergachtige woestijn, een vlakte gekleurd door tientallen kleuteren van verschillende zand- en steensoorten. Aan de vorm van de vallei kun je zien dat hier vroeger een enorm brede rivier heeft gestroomd. Hoelang geleden “vroeger”was? Geen idee, waarschijnlijk honderden duizenden jaren geleden. Het is bekend dat het Andesgebergte uit de zee is opgerezen. De grote zoutvlaktes in Chili en Bolivia getuigen hiervan maar ook de fossielen van versteende zeedieren die nog steeds in grote aantallen boven in de bergen worden gevonden. Het was een genot om door deze vallei te rijden en rondom je al die prachtige kleuren van natuurlijk gesteente te zien.
San Pedro de Atacama is een kleine plaats. Totaal niet te vergelijken met de groeistad Calama. San Pedro lijkt weggelopen te zijn uit een sprookje. Een prachtig klimaat, veel bomen en bloemen en allemaal lage woningen gebouwd van in de zon gebakken leemstenen (adobes). Een kleine schilderachtig plaatsje waar, gezien het aantal hotles en restaurants, veel toeristen komen.
Wij gingen op zoek naar de twee hotels waar de Volvo Tour op 25 december zal overnachten. Ik wilde ze leren kennen zodat ik een idee zou hebben van wat ons de 25e van deze maand te wachten zou staan. Het eerste hotel was leuk en aardig, de persoon die ons ontving wist echter nergens van waardoor ik besloot naar het tweede hotel op zoek te gaan. Een pittoresk hotelletje, prachtige, zeer luxe kamers om een groot zwembad. En dat midden in de woestijn!
De eigenaresse is erg vriendelijk en zei nodige ons dan ook direct uit voor de lunch. Dat mag ook wel want de 25 is het hele hotel, tot aan de laatste kamer aan de Volvo Tour verhuurd!
Onder het eten bekeken we de mogelijkheden om vandaag nog de grens met Argentinië over te steken. Daarmee zouden we bijna een dag minder in Chili zijn dan gepland. Het werd ons echter afgeraden om door te rijden. Het was al drie uur in de middag en de rit tot de eerste de beste plaats in Argentinië waar we zouden kunnen overnachten zou nog zeker 6 uur rijden zijn. Ik had me voorgenomen om zo min mogelijk in het donker te rijden en vandaag was het niet nodig. We kregen een kamer in het hotel en zullen morgen op tijd vertrekken. Wel op tijd, niet vroeg. Het douanekantoor van San Pedro ligt op 160 kilometer vóór de grensovergang met Argentinië, net om de hoek van het hotel. En dit kantoor gaat pas om 8 uur open. Eerder kunnen we dus niet weg! Raar maar waar!
Wel genoeg reden om lekker van het zwembad en de zon te genieten. Je hoeft jezelf niet altijd te ontzien, toch?
ps kijk hoe we afgelopen woensdag vanuit Cusco zijn vertrokken!
ps kijk hoe we afgelopen woensdag vanuit Cusco zijn vertrokken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten