HoPe opent grenzen.

HoPe opent grenzen.

Dit is een uitspraak van een van de deelnemers van de groep. Vandaag hadden we een korte dag, we hadden slechts 480 kilometer te gaan. We moesten echter weer de grens van Argentinië naar Chili over en dat blijft toch iedere keer spannend. Je weet nooit hoe zoiets gaat verlopen.

Sapa Pana had een prachtige reis uitgezet, een tocht langs zeven meren en door prachtige bossen. In deze rit zat echter ook weer een stuk onverharde weg. Sommige teams hadden daar ondertussen wel genoeg van en kozen er voor om een omweg van ongeveer 60 kilometer te maken waarzij door een minder mooi gebied maar wel over een betere, volledig geasfalteerde weg zouden komen.

Ik reed voorop om als eerste bij de grens te zijn. Daar zou ik een van de Chileense gids die bij ons waren achterlaten om de mensen te helpen bij de grensformaliteiten. Ook wij hadden de keuze en kozen voor de mooie route. Het was inderdaad een prachtige route, ik weet dat we te vaak vergelijken maar ik kon het vandaag niet laten om te denken aan de plaatsjes van de Milka Chocolade, bergweiden, meren en bossen. Erg mooi.

We waren vroeg en kwamen zonder enig probleem de grens over en na een flinke lunch in Pucón kwamen we ook weer op tijd aan in Temuco, een rustig dagje waarop niets verkeerd zou kunnen gaan, zou je denken.

Omdat ik ’s nachts vaak slaaptijd te kort kom, wilde ik een middagdutje doen in het hotel. Ik lag nog geen drie minuten toen de telefoon ging en de receptionist vroeg of ik beneden wilde komen, er waren wat probleempjes. Ik ging direct naar beneden waar mijn Chileense collega vertelde dat de grote groep vast zat in Argentinië. Op de weg waar wij die dag nog rustig overheen waren gekomen had de lokalen indiaanse gemeenschap de weg geblokkeerd, er zouden zeker 50 Volvo teams vastzitten door de blokkade.  Wat er precies aan de hand was kon niemand mij vertellen, een fenomeen waar ik ondertussen aangewend ben. Er worden in Peru ook vaak stakingen uitgeroepen waarbij uiteindelijk niemand weet waar het nu precies voor is. Ook hier bleef er een wazig gordijn hangen over de beweegredenen voor deze staking en blokkade. Uiteindelijk was dat ook niet zo interessant, belangrijkste was te weten dat er 50 oude Volvo’s niet verder konden en we geen idee hadden hoe laat de bloklade opgeheven zou worden. Een ander belangrijk detail  was dat de teams wel net voor de grens stonden en de overgang om 20.00 uur dicht zou gaan.

We konden geen contact krijgen met de achterblijvers. Blijkbaar hadden de mobiele telefoons in het berggebied geen bereik en zelfs onze satelliettelefoons, die we juist voor noodsituaties mee hadden genomen, lieten ons op dit belangrijke moment in de steek. Het bleef gissen wat er met de achterhoede aan de hand was.

Langzaam maar zeker kwamen er teams binnen rijden maar dat waren allemaal mensen die er voor hadden gekozen om de geasfalteerde route te nemen, auto’s die pech hadden gehad en nog niet helemaal weer waren opgeknapt maar vooral ook mensen die genoeg hadden van de graffelwegen waarop banden en soms hele auto’s gesloopt werden. Van de diehards die wel opnieuw de graffelwegen op waren gegaan was geen spoor te bekennen.

Het eerste graffelteam dat zich liet zien waren de jongens van omroep Flevoland, team 83 dat prachtige filmpjes van onze reis op de web zet. De jongens kwamen heel enthousiast op mij af, alsof ze iets mee hadden gemaakt dat zij echt aan mij wilden laten weten. De eerste indruk was juist! De jongens vertelden heel leuk dat zij de mensen van de blokkade er op hadden gewezen dat de Volvo karavaan op pad was om fondsen te werven voor het onderwijs voor de inheemse kinderen in de bergdorpen van Peru. Zij hadden uitgebreid verhaal moeten doen over de projecten die zij ondersteunden. Zij hadden verteld wie HoPe is en wat HoPe doet. De hoofdman van de inheemse gemeenschap was erbij gekomen en had het verhaal ook willen horen. Hij was onder de indruk en gebood zijn mensen om alle Volvo’s die stonden te wachten doorgang te verlenen. Er waren veel lokale auto’s en bussen, die mochten niet doorrijden maar de Volvo’s die allemaal iets voor de indiaanse broeders in Peru doen, kregen vrije doorgang. In totaal mochten 30 Volvo’s langs de blokkade terwijl de Argentijnse en Chileense lotgenoten moesten blijven staan.

Hier zou het echter niet bij blijven, ook Volvo deelnemers die later bij de blokkade kwamen kregen allemaal vrije doorgang omdat ze voor de indiaanse kinderen van Peru op weg  waren. Het enige Duitse team dat met de tour meerijdt, was helemaal verbaasd toen zij bij de blokkade kwamen en als enigen vrije doorgang kregen. Vader en zoon spreken geen woord Spaans en zij hadden geen idee wat er allemaal aan de hand was totdat de mensen hen op de HoPe sticker wezen en de duim opstoken. Toen pas hadden zij in de gaten dat de sticker van HoPe op hun auto een vrijgeleide was bij deze blokkade waarbij alle mensen die niet zo’n sticker op hun auto hadden, nog uren in de rij zouden moeten staan.

Bij de volgende blokkade ga ik HoPe stickers verkopen!