22 december Temuco Santiago
Misschien wel een van de meest saaie ritten van de hele reis. We begonnen vandaag op snelweg no. 5, vanaf ons hotel was het drie straatjes door en we zaten op de snelweg. Ongeveer 10 uur later hadden we 690 kilometer over dezelfde snelweg gereden en konden we er bij Santiago er weer af. Opnieuw een paar blokjes om rijden en we waren weer in het hotel.
De enige afleiding onderweg waren de benzinestations waar we af en toe de kleine tanks van de oude Volvo’s moesten vullen en waar we, om toch wat afleiding te hebben, een aanval deden op de broodjes en koffiebar.
De mooiste onderbreking van snelweg 5 kregen we op veertig kilometer voor Santiago. De Volvoclub van Chili had een ontvangst met een hapje en drankje voor ons geregeld. Frisdrank en kleine borrelhapjes waren feestelijk uitgestald op de parkeerplaats van restaurant Bavaria. De Volvo’s reden één voor één binnen en iedereen kon aanschuiven aan het eenvoudige maar smaakvolle buffet. De leden van de Volvoclub van Chili waren gekomen in hun klassiekers. Het viel op hoe goed de Chileense Volvo’s er uit zagen, als nieuw! Nu scheelt het natuurlijk of je in een Nederlands klimaat rijdt waar vocht en pekel voortdurend aanvallen uitvoeren op het ijzer van de auto’s of dat je je auto in Chili hebt waar het klimaat zo droog is dat een auto eerder gemummificeerd wordt dan dat hij gaat roesten. Daarnaast was het te zien dat de meeste Volvo bezitters ruim meer bezaten dan alleen een oude Volvo. Het straalde er af dat de meerderheid de auto niet zelf hoefde te onderhouden of te poetsen, waarschijnlijk hebben ze daar wel een Peruaantje voor lopen, een jongen die minder verdient dan een Chileen en iemand die niet moeilijk doet over sociale premies en een ziektekostenverzekering.
Het was leuk en de Nederlandse Volvo’s werden bij de binnenkomst in Santiago begeleid door de Chileense collega’s. Wat we hier iedere keer weer meemaken is het feit dat degene die voorop rijdt niet in de gaten heeft dat er mensen achter hem rijden. Ze knallen lekker met veel enthousiasme en grote snelheid het centrum van de grote stad door waarbij ze een groep Nederlandse Volvo’s meesleuren die levensgevaarlijke capriolen uit moeten halen om de Chileense collega bij te houden. Roden stoplichten en toeterende weggebruikers wordt geen aandacht geschonken zodat iedereen de tourleider bij kan houden. Ik vroeg mij al af of dit de meest ideale situatie was om een stad binnen te rijden, ondertussen vragen steeds meer leden van onze groep zich af of wij ons aan dit soort levensbedreigende situaties bloot moeten blijven stellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten