Vrijdag 16 december
Even een paar dagen uit de lucht geweest. We zaten in heet plaatsje Ushuaia, het meest zuidelijke puntje van Vuurland. Een prachtig plaatsje maar zonder internet verbinding, althans niet in het hotel waar ik zat. Wat me direct opviel in Ushuaia was de grote verscheidenheid aan huisjes. Vuurland is onderdeel van Argentinië maar om er te komen moet je een paar uur door Chili rijden. Ushuaia is een uithoek, of zoals ze het zelf zeggen: “het einde van de wereld”. Ushuaia is moeilijk te bereiken, ook voor de Argentijnen en al het materiaal dat aangevoerd wordt, hetzij per boot over zee, hetzij per vrachtwagen over land, is dan ook erg duur. Je ziet het aan de bouw van de huizen. De huizen zijn erg eenvoudig en gebouwd van het materiaal dat op dat moment net voorhandig was.
Mijn eerste zorg in Ushuaia was het vinden van een betrouwbare garage. Ik had vanuit Cusco al 7.200 kilometer gereden en de auto was dan ook hard toe aan een kleine beurt. Ik was bij het binnenrijden van het plaatsje langs een Toyota garage gekomen en daar ging ik donderdag dan ook direct heen. Ik kon niet eerder dan om 4 uur ‘s middags in de garage terecht en heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat door het dorp en vooral door de buitenwijken te rijden. Ik heb daar erg veel foto’s gemaakt van de meest uiteenlopende kleine en vooral armoedige huisjes. Mijn God, dan woon je in het einde van de wereld en dan ook nog in een dergelijk krot! In zou niet willen ruilen.
Ik heb genoten van Ushuaia, ik had graag wast meer van de omgeving gezien maar helaas was dat voor mij niet weggelegd, de auto ging voor.
Het is een plaatsje waar ik zeker nog een keer terug ga komen, dat staat vast!
Vandaag, vrijdag 17 december, reden we terug van Ushuaia naar Chili. Dit keer bleven we echter in Chili waar we een andere weg namen die ons uiteindelijk naar Puerto Natales leidde. We moesten, net als op de heenweg, met een pont over een zee-engte tussen het vaste land en het eiland Vuurland. Ik stond met mijn camera klaar op de voorplecht van de boot, klaar om te proberen de dolfijnen die met de boot mee zwemmen, te fotograferen. Geen eenvoudige klus want de dieren zijn razend snel. Maar toch heb ik er een paar op de foto kunnen krijgen, prachtig gezicht. In Puerto Natales werden we opgewacht door een grote groep mensen die de Volvo Classics Panamerica opwachtte. Erg leuk om zo enthousiast in een dorp van 20 duizend mensen ontvangen te worden.
Ik zou nog veel meer willen schrijven maar het is 01.13 uur en ik ben kapot. Morgen weer een dag, weer om 6 uur mijn bed uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten