18 december Puerto Natales (Chili) naar El Calafata (Argentinie)
Een rustige dag met veel pech en tegenslag
Vandaag hoefde we maar 350 kilometer te rijden, het zou een rustige dag worden. We moesten opnieuw de Chileens – Argentijnse grens over, de grenzen liggen in Patagonie erg onhandig en het wegennet werkt niet mee aan een vlotte doorstroming waardoor we in totaal zes keer de grens tussen deze twee landen oversteken. De ene grensovergang is de andere niet en dat hebben we vandaag nog eens extra gemerkt. Het uitgaan van Chili liep erg soepel en daarmee ook eg snel. De Argentijnse kant deed er echter enorm lang over. De ambtenaar die de persoonsgegevens in de computer in moest voeren had een éénvingerig typesysteem waarbij hij iedere letter ook nog eens vier keer controleerde alvorens deze definitief in het computersysteem in te voeren. Er stond op een gegeven ogenblik een rij van zeker 100 personen die van zijn diensten gebruik wilden maken. Hij werd er niet koud of warm van en bleef zijn zelfbedachte systeem hanteren.
De man van de douane deed er nog een schepje bovenop. Toen hij de gegevens van onze auto had ingevoerd stond hij mij buiten bij de slagboom op te wachten. “Zeer vriendelijk”was de eerste gedacht die in mij opkwam. Bij de slagboom aangekomen vertelde hij mij echter dat hij een foutje had gemaakt in het document en dat we het opnieuw moesten doen. O.K. opnieuw naar binnen en opnieuw het hele formulier ingevuld, dit keer correct.
De ramp voor mij begon een uurtje later. We reden over een slechte grindweg, een route die de dagroute met 70 kilometer in zou korten. Hadden we dat maar niet gedaan! 300 meter voor het einde van de weg begon de auto enorm te schudden, een teken dat we een lekke band hadden. Direct gestopt maar het was al te laat, de band hing aan flarden om de velg, er was niets meer aan te redden. We hadden een goed reservewiel bij ons en dat hebben we dan ook direct op de auto gezet. Ik had nog een andere band achter in de auto liggen en die wilde ik als reservewiel plaatsen. Daarvoor moest ik echter de flarden van de oude band van deze velg halen en de andere band er weer op plaatsen. In El Calafata was echter niet één bandenservice geopend. Met de hulp van het technische team en een paar tourgenoten hebben we de boel nog kunnen redden, oude band van de velg zagen en de tweede reserveband er weer op zetten. Een heel gedoe maar we hebben het gered.
Daarna kwamen de problemen met de benzine. Vanaf het moment dat ik anderhalve week geleden Argentinië binnenreed hebben we problemen gehad met de benzine. Veel tankstations hebben gewoonweg geen benzine, niets! Het is iedere keer weer een sport om aan benzine te komen. Je weet nooit wek tankstation wel en welke geen benzine heeft. Je koopt wat je krijgen kunt en soms betekent dat gewoonweg 3 tot 4 keer tanken op een dag.
Vnadaag in El Calafate was er genoeg benzine te koop, morgen hebben we echter een rijdag van 700 kilometer en dan is er onderweg hoogstwaarschijnlijk geen druppel benzine te krijgen, dat red ik zlefs met de 60 litertank van de Toyota niet, laats staan de oude Volvootjes met een tank van 30 liter.
We hebben dan ook een tankauto moeten huren die 1200 liter benzine meeneemt en ons ergens halverwege de rit voorziet van extra brandstof. Een hele klus om dat organisatorisch allemaal voor elkaar te krijgen maar het is (hoogstwaarschijnlijk – eerst zien dan geloven) allemaal gelukt.
We gaan het zien morgen.
Ondertussen heb ik ook nog een bezoek gebracht aan de wereldberoemde gletsjer van El Calafate. De gletsjer waar met grote regelmaat hele stukken ijs met groot geweld afbreken en in het onderliggende meer storten.
Opnieuw een spectaculaire dag en morgen waarschijnlijk nog zo een.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten