Stichting HoPe in de Volvo classics

24.700 kilometer Zuid Amerika

2012-01-28T16:06:00.000-08:00

Thuis!

Het zit er op, na 60 dagen Zuid Amerika ben ik weer thuis. Niet helemaal eerlijk natuurlijk want ook de 30^e december heb ik, op doorreis in Cusco, in mijn eigen bed mogen slapen. Het was raar om Cusco binnen te rijden. Normaal gesproken pak ik de ringweg maar vandaag reed ik dwars door het centrum, over de Plaza de Armas waar we op 1 januari met ruim 60 Volvo’s door de stad Cusco ontvangen werden. Een kleine ereronde over het plein, uiteraard keek er niemand op van een met stickers volgeplakte Toyota maar voor mij was het de waardige afsluiting van een super reis.

Vreemd om terug te zijn. Vreemd maar ook wel lekker. Volvo Classics in afgesloten, de laatste deelnemer - begeleider is thuis. Een onvergetelijke reis, dankzij de inzet van veel personen die er, ieder op zijn eigen manier, werk van hebben gemaakt om deze mega-happening tot een geslaagde reis te laten worden.

Ik heb respect voor alle mensen die deel hebben genomen aan deze reis. Het leek allemaal zo mooi en dat was het ook. Maar het was zwaar, loodzwaar. Respect vooral voor al die personen die de rit niet net als ik in een luxe fourwheeldrive met stuurbekrachtiging en airco hebben gedaan, maar de rit uit hebben gereden in wat minder comfortabele oude Volvo’s. De Volvo Duett ut 1965 was een van mijn favorieten maar waarschijnlijk ook een van de minst comfortabele auto’s. Ik heb het stuur diverse keren uit handen gegeven, collega’s wilden ook graag rijden en soms kwam het me goed uit om onderweg even de ogen even dicht te kunnen doen, het programma was zo vol dat we lang niet altijd aan onze nodige slaap toekwamen. Er waren echter deelnemers die de hele 16.000 kilometer alleen hebben gereden. Knap, enorm knap. Eén van de deelnemers zei: “Ik had van te voren met mijn vrouw afgesproken dat ik het eerste gedeelte tot Cartagena zou rijden en dat zij daarna zou mogen!”. Knap, razend knap! En dan praat je niet over jonge knapen zoals ik maar dan hebben we het over mensen die de 50 al gepasseerd zijn, sommigen zelfs ruim!

Respect en waardering ook Sapa Pana, voor alle personen die drie jaar lang bezig zijn geweest met de voorbereidingen van deze reis. Ik geef je het te doen, 180 mensen, 80 auto’s, 16.000 kilometer door zes Zuid Amerikaanse landen. Uiteraard hadden we schoonheidsfoutjes, maar gezien de hoeveelheid mensen, auto’s en kilometers is het allemaal enorm soepel verlopen. We hebben ieder nacht een goed bed gehad, we kregen goed te eten, ook als mensen soms erg laat binnenkwamen na een uitputtende dag dan stonden de koks en serveersters altijd weer klaar om de dag in ieder geval met een goed gevulde maag af te kunnen sluiten.

Alle auto’s staan op de boot en zullen binnenkort in Nederland aankomen. Alle deelnemers zijn weer thuis. Felicitaties aan allen!

En wat betekent de Volvo classics Panamericana voor mij? In de eerste plaats heb ik enorm genoten. Ik heb 20 jaar rondjes gereden in en om Cusco, ik kende meer dan 200 indiaanse gemeenschappen van Cusco, maar daarbuiten eigenlijk heel weinig van Zuid Amerika. Daar is nu wel verandering in gekomen. Ik heb in acht weken 24.700 kilometer door Zuid Amerika gereden. Uiteraard, te snel! Ik heb kunnen proeven, of eigenlijk dat zelfs niet, ik heb met de neus boven de pap mogen hangen om de geur op te snuiven maar echt een hap nemen was niet voor mij weggelegd. Maar toch heb ik veel gezien en veel geleerd. Er is een wereld voor mij open gegaan, een wereld waar ik bij de eerste de beste gelegenheid wat verder in wil duiken, waar ik toch een keer een flinke hap van wil nemen.

Voor HoPe is de reis ook een succes geworden. Te beginnen uiteraard bij de directe sponsoring van onze projecten door de deelnemers. Ik durf nog geen bedragen te noemen, dat laat ik aan de penningmeester over, maar ik weet dat HoPe een heel mooi bedrag gaat krijgen van de Volvo Classics Panamericana. Maar naast de directe sponsoring heb ik ook de gelegenheid gehad om met veel deelnemers te praten over het werk dat HoPe doet, ik heb veel mensen een beeld kunnen schetsen van de organisaties HoPe Nederland en HoPe Peru, van de projecten die wij uitvoeren en van de manier waarop wij dat doen. Hoogtepunt was hierbij uiteraard het bezoek aan Racchi en aan Cusco zelf op 1 januari. Vooral het bezoek aan Racchi heeft veel indruk gemaakt bij de mensen die die dag mee zijn geweest. Ik heb ook persoonlijk kunnen ervaren dat er bij veel mensen scepsis bestaat tegenover ontwikkelingsprojecten. Uiteraard is dat niet nieuw voor mij maar het was goed voor mij om het weer eens zo direct te horen van mensen die wij tot onze Nederlandse doelgroep, onze achterban zouden rekenen.

HoPe gaat ook zeker aandacht krijgen binnen het programma Panamericana dat Veronica vanaf 6 april in zeven afleveringen uit gaat zenden. Ook deze aandacht is natuurlijk alleen maar meegenomen voor een kleine organisatie als de onze. We hebben een prachtige tijd gehad met de mensen die de opnames voor het programma hebben gemaakt, dank jullie allen voor de mooie, grappige, serieuze, saaie en te gekke momenten die we samen door hebben gemaakt. Vooral het binnenrijden van Cartagena, het einddoel van de reis, waarbij we uit volle borst samen het nummer You can’t always get what you want van de Rolling Stones zongen, staat in mijn geheugen gegrift.

You can’t always get what you want, but if you try sometime, ….. , you get what you need!

En dan niet te vergeten het fotoboek dat van deze reis gemaakt zal worden. Fotograaf Thijs Heslenveld (www.thijsheslenfeld.com) en ik hebben veel dagen samen gereden en samen opgetrokken. Thijs heeft met het nummer Lust voor Life van Iggi Pop op vol volume regelmatig een poging gedaan om de medereizigers de auto uit te blazen maar dat is hem niet gelukt. Thijs heeft fantastische foto’s gemaakt en ik weet zeker dat hier een schitterend fotoboek van gemaakt zal worden. De opbrengst van de verkoop van dit boek gaat t.z.t. ook naar HoPe.

Ik kijk terug op een zeer geslaagde reis, zowel voor de deelnemers als voor de organisatie, maar ook voor mijzelf en voor HoPe.

Jongens en meisjes, mannen en vrouwen, allen die dit mogelijk hebben gemaakt: SUPER BEDANKT! Een onvergetelijke reis! Mijn onvergetelijke reis

2012-01-27T19:28:00.000-08:00

Men zegt dat je in Cusco binnen één dag vier jaargetijden kunt hebben. Nou, ik heb ze vandaag gehad al moet ik er voor de eerlijkheid bij vertellen dat ik er wel 550 kilometer voor heb gereden.

Ik vertrok uit Ica, een plaats midden in de woestijn. Het was vanochtend al erg warm, ik schat een graad of 25, toen ik de auto instapte en aan de lange tocht voor vandaag begon.

De eerste twee uur reeds ik door de kurkdroge woestijn, slechts af en toe, als er ergens water te halen was, onderbroken door stroken groen waar tegenwoordig van alles wordt verbouwd. Voorheen was het alleen katoen dat er in deze streek groeide, later kwamen daar asperges bij en tegenwoordig heeft de megalandbouw toegang gezocht en gevonden tot de woestijnstreken van zuid Peru. Als er maar water is dan groeit er van alles. Het begrip “onvruchtbare woestijn”heb ik al lang geleden uit mijn vocabulaire geschrapt. Nieuw voor mij waren de plantages met sinaasappelen en druiven. Je kunt zien dat het grote bedrijven zijn die hierin investeren want er wordt in één keer honderden hectare aangeplant.

In Nazca gooide in de tank vol want in de eerst komende uren zou ik geen tankstation meer tegen komen. De tocht ging direct stijl omhoog. Nazca ligt op 595 meter hoogte maar binnen anderhalf uur zat ik ruim boven de 4.000! Het is een prachtige weg, een tocht die we drie weken geleden in omgekeerde richting hebben gedaan met de Volvos. Ik had dit gedeelte van de weg echter niet gezien omdat we op de heenweg de laatste drie uur in het donker en in een dikke mist reden.

Het landschap is erg mooi, ruige bergruggen met duidelijke sporen van vulkanisme. Diepe afgronden langs de smalle weg lieten mijn adamsappel af en toe een sprongetje maken, zeker als er onverwacht een grote vrachtauto van achter de bocht op duikt. Een maal zat ik bijna in de schaar van een grote oplegger die de haarspeldbocht iets te nauw en met te veel snelheid nam. Het ging goed maar ik moest wel even een stukje achteruit om mijzelf te bevrijden en de vrachtwagen doorgang te verlenen.

Ik zag een condor en reed bijna over een kudde guanacos. Guanacos behoren tot de lamafamilie en zijn erg schuwe dieren die normaal in kleien groepjes op de hoogvlakte leven. Vandaag moest ik echter hoog op de rem omdat er een groep van zeker 20 guanacos net voor de auto de weg overstak. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien en ook niet op zo’n korte afstand.

Ik werd aangehouden door de politie en de man vroeg mij of alle Volvos ook weer langs zouden komen. De tour heeft toch indruk gemaakt!

Ik reed uren over een hoogvlakte van meer dan 4000 meter hoog. Het hoogste punt lag op 4500 meter. De auto had er moeite mee, te weinig zuurstof. Zelf had ik gelukkig nergens last van, althans niet van zuurstofgebrek.

De agent had even tevoren al gewaarschuwd dat er regen op komst was. Het leek een absurd verhaal daar in de droge en hete bergen maar hij kreeg wel gelijk. Ik kreeg een enorm regenbui te verwerken die even later overging in natte sneeuw. De ruit besloeg en een blik op de thermometer liet mij zien dat het buiten 2 graden Celsius was. Ik deed de verwarming aan en zette de blazer op de voorruit om weer volledig zicht te krijgen. Niet handig, binnen de kortste keren vermenigvuldigde de barst in de voorruit zich met de factor 5, vanochtend reed ik weg met een kleine barst van hooguit 8 centimeter, nu heb ik er zeker 40! Nou ja, Cusco is dichtbij en dan moet er maar een nieuwe in. Weinig keuze.

Ik nam vandaag twee lifters mee. Normaal gesproken doe ik dat niet op wegen waar men ook een lokale bus kan nemen. Vandaag was het anders, het leek er op dat de regionale bus staakte want ik had er nog niet een gezien. De eerste lifter was een oude man die in de stromende regen langs de kant van de weg liep. Ik reed hem eerst nog even voorbij want wie zou de bekleding van mijn auto later naar de stomerij brengen. Maar als goed padvinder moest ik mijn goede daad van vandaag nog doen en reed toch maar een stukje achteruit om hem op te pikken. Hij was erg blij dat ik hem mee nam, ik daarmee ook. Hij keek achterom in de auto en vroeg verbaasd of ik echt alleen reisde. Ik antwoordde bevestigend en hij zei: “En hoe moet het dan als er iets gebeurt?”. Blijkbaar voelde hij zich verplicht om mij uit deze benarde situatie te redden want hij kwam direct met de oplossing. “Ach eigenlijk reis je niet alleen, de Apus (berggoden) zijn altijd bij je”. Hij verzekerde mij wel tien keer dat hij een goed woordje voor mij zou doen bij de Apus.

De natte sneeuw was opgedroogd en ik reed kortte tijd door een voorzichtig voorjaarszonnetje. Veel was me hier niet van gegund want direct daarop kreeg ik een enorme hagelbui op mijn dak. En daar stond ze, een indiaanse vrouw met een deken over haar hoofd om zich te beschermen tegen de grote hagelstenen. Ook zij wilde graag mee. Ik dacht nog even dat het misschien de even tevoren beloofde Apu was, maar nee, ze rook gewoon naar indiaanse vrouw.

Zij zei niet veel. Ik vroeg haar of ze kinderen had, ze vertelde mij dat zij vier jongens heeft. Uiteraard kreeg ik dezelfde vraag van haar en toen ik vertelde dat ik geen kinderen heb keek ze mij verbaasd aan en vroeg hoe oud ik was. Ik zei eerlijk dat ik eenenvijftig ben. Ze keek me nog een keer van opzij aan en vroeg voorzichtig of ik van 1960 ben. Ik antwoordde bevestigend en ze barstte in een schaterlach uit. Ze zei: “Die van mij is ook van 1960 maar die is al erg oud en jij bent nog zo jong! Wat eet jij?” Ik heb haar maar geantwoord dat ik veel chuño eet, dat is gedroogde aardappel die zij haar man ook voor kan zetten. Wie weet helpt het.

Op de hoogvlakte heb ik nog even gestopt bij een paar kinderen die in de kou en de regen de lama’s en alpaca’s een het hoeden waren.

Om 7 uur vanavond reed in Abancay binnen. Het was 23 graden Celcuics!

Een bekend hotelletje gezocht en in en bekend restaurant mijn favoriete gerecht gegeten. Morgen nog 200 kilometer te gaan, vier uurtjes rijden over kronkelige maar goede bergwegen. Als alles goed gaat tenminste, als het zo hard regent als vandaag dan is het niet ondenkbaar dar er op de route van morgen aardverschuivingen zijn, de route staat er om bekend. Dat ga ik morgen zien!

2012-01-27T05:31:00.000-08:00

Een beetje later dan gewoonlijk.

Het is er gisteravond niet meer van gekomen om een berichtje te plaatsen. Ik heb lang doorgereden, ik wilde Ica halen. In Ica is een prachtige oase, Huacachina. Eenentwintig jaar geleden, toen ik als reisleider chauffeur voor Ashraf werkte, kwam ik hier regelmatig met de groepen en ook later ben ik nog wel eens aangeweest.

Het leuke van dit soort plekken is dat je mensen leert kennen. Mensen uit de lokale gemeenschap, jongens die opgegroeid zijn binnen het toerisme, jongens die meegegroeid en uiteindelijk totaal vergroeid zijn met een klein stukje van het zeer lokale toeristenwereldje. Zo ook Francisco. Ik leerde Francisco kennen als 18 jarige knul. Zijn ouders hadden een restaurantje en hij probeerde met allerlei grappen en grollen de weinige toeristen die langs kwamen naar het familierestaurantje te lokken. Soms deed hij dat erg leuk, hij kende een paar woorden Nederlands en probeerde daarmee de aandacht te trekken van de mensen van de groepen die ik begeleidde. Soms was het ook minder leuk. Francisco was niet de enig die een familierestaurantje moest vullen, ook andere jongens hadden deze dankbare taak van hun ouders, ooms en tantes en opa’s en oma’s meegekregen.

Francisco trok de meeste aandacht, niet altijd leuk, soms was hij erg luidruchtig en soms een beetje grof, hij zei dingen die hij van toeristen had geleerd, dingen die je beter niet kunt zeggen maar hij had er geen idee van wat hij zei.

Ik was vroeg in Lima. De laatste 100 kilometer is nu snelweg en dat rijdt lekker door. Ik heb op internet een sluipweg gevonden die mij snel naar het hotel van mijn vriend Toon in Lima bracht. Ik moest daar een doos met boeken ophalen die een kennis voor HoPe had achtergelaten. Ik nam een douche om het klamme zweet van Lima van me af te spoelen en reed om 3 uur ‘s middags door. Google Maps had me ook hier een snelle route gegeven, veel beter dan de route die we met de 80 oude Volvos door Lima hadden gereden. Met een paar kleine aanwijzingen van Toon stond ik met een uur weer buiten de stad waar toch maar liefst 9 miljoen mensen wonen.

Mijn eerste idee was om door te rijden naar Pisco, een stadje op drie uur rijden van Lima. Ook naar het zuiden was het wegennet behoorlijk verbeterd. De eerste 190 kilometer had ik prachtige snelweg. Het onderhoud van de wegen is geprivatiseerd en je moet dan ook om de haverklap tol betalen, ik heb daar geen probleem mee zolang je in ruil daarvoor dit soort prachtige wegen krijgt. Bij een tolpoort vroeg de man of ik nu pas weer op weg naar huis was. Hij herkende mij van de heenweg toen we met de Volvos hier ook langs waren geweest. Leuk, en hij was niet de eerste, in het noorden van Peru was ik aangehouden door een politieagent die me een hand gaf en vroeg hoe het gegaan was. Hij had van de tour gehoord maar had ons op de heenweg gemist. Nu hij mij zag rijden wilde hij toch wel graag even groeten.

Ik was vroeger in Pisco dan ik had verwacht en besloot door te rijden naar Ica, een uurtje verder. De weg naar Huacachina was snel gevonden en ik vond een goedkoop maar aardig hotelletje. Ik heb mijn spullen uitgepakt en ben direct op zoek gegaan naar Francisco en zijn familie. Het leek me leuk hem te verrassen, het is zeker 10 jaar gelden dat ik hen voor het laatst heb gezien. Ik trof een jongere en een oudere zus van hem. Francisco zelf was er niet, hij is drie maanden geleden aan kanker overleden, 39 jaar oud.

2012-01-25T16:33:00.000-08:00

Ik kom dicterbij,

Trujillo is maar 600 kilometer van Lima verwijderd. Lima – Cusco is nog maar 1.000!

Ik had gerekend op een dagje in de Toyota garage. Ik moest olie verversen en filters vervangen en de remmen moeten hoognodig nagekeken en in ieder geval bijgesteld worden.

Ik had geen afspraak gemaakt en om er zeker van te zijn dat ik toch geholpen zou worden, ben ik vroeg naar de garage gegaan. Ik was er om 8 uur ’s ochtends en het eerste dat ik te horen kreeg was dat ik alleen een afspraak kon maken voor de volgende dag, de agenda voor vandaag was vol. De werkplaats was echter nog leeg en ik wist de receptie te motiveren de HoPe camioneta toch even de gewenste servicebeurt te geven, dat kon mooi vóór de grote meute binnen zou komen.

De auto kreeg de servicebeurt en de remmen werden bijgesteld, ik hoefde nog geen remblokjes te vervangen, volgens de monteurs kunnen nog wel 10.000 kilometer mee.

Ik was vroeg klaar en had dus niet de hele dag in Trujillo nodig, een dag die ik wel gepland had. Ik reed naar Huanchaco, een kustplaatsje een 20 kilometer verderop. Bij een strandtentje at ik mijn bord gebakken vis, een gerecht waar ik naar uigezien had en waar ik dan ook echt van heb genoten. Eigenlijk hoort hier een grote koude bier bij maar die heb ik maar in de koelkast laten staan, ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om in de middag toch nog een paar honderd kilometer door te rijden. Mijn doel was om voor het donker nog zo’n 300 kilometer te maken, dan zou ik precies op de helft tussen Trujillo en Lima zitten.

Dat is gelukt, morgen nog maar 278 naar Lima. Overmorgen op weg naar Cusco!!!!!!!

2012-01-24T18:55:00.000-08:00

Noord Peru

De rit van vandaag gaf veel afwisseling: kale woestijn zonder begroeting, woestijn met wat dorre en dode struiken, woestijn met aardig wat groene struiken en woestijn met irrigatie en daarmee grote landbouwprojecten. Ik had de rit al eens eerder gedaan, twee jaar geleden in de bus. Ik kon me echter niet herinneren dat er zoveel armoede langs de kant van de weg was. Enorm veel kleine arme hutjes waarin mensen wonen die van de geiten en het huisvuil leken te leven. Dat was tenminste het enige dat ik naast de dorre en dode struiken kon bespeuren. Af en toe zag ik iemand met een karretje sprokkelhout voorbij komen en soms zag je ook iemand met een hoopje sprokkelhout langs de kant van de weg zitten.

Het huisvuil was me op de heenweg al opgevallen, we reden toen een andere route maar door een vergelijkbaar landschap. Ongelooflijk! Van alle landen die we tijdens de Volvo Tour bezocht hebben, was er niet één land waar men zo slordig met het huisafval omspringt al in Peru! Het lijkt er op dat hele vuilniswagens vol gewoon langs de kant van de weg leeg gekieperd worden waarna de wind vrij spel heeft. Plastic, papier en zelfs vodden worden honderden meters weggeblazen om ergens in de takken van een boom of struik te blijven hangen. Het was veel deelnemers van de tour opgevallen en ik kreeg heel vaak de vraag waarom men op deze manier met het huisvuil omspringt. Ik heb geen idee. Ik heb altijd gezegd dat Peru geen afvalprobleem kent, althans, dat men er in Peru geen probleem van maakt en alles gewoon overal neergooit. Een studie waard zou je zeggen!

Hutjes, meer is het niet waar mensen langs de kant van de weg in wonen. Nog een studie waard. Hoe, wat, waar komen deze mensen vandaan en waarom wonen ze hier? Waar leven ze überhaupt van?

Ik zag een Pronoei (kleuterdagopvang), mijn God wat een keet. Ik schaam me haast vanwege de prachtige gebouwen die wij in de inheemse berggemeenschappen voor de Pronoeis bouwen (ondertussen meer dan 100!). Nou ja, schaamte is daarbij niet op zijn plaats. Maar er is nog heel veel meer te doen in Peru, dat werd mij vandaag wel duidelijk.

Goodnight Peru!

2012-01-23T09:46:00.000-08:00

De auto ziet er weer een beetje aantoonbaar uit.

In Cartagena heb ik alle spullen die ik van de deelnemers kreeg achter in de auto gepropt. Ik kreeg de spullen beetje bij beetje en zo werd ook de auto geladen. Tot ik er zelf nauwelijks meer bij in kon.

Het blijft onvoorstelbaar dat ik bij geen enkele grensovergang spullen uit heb hoeven pakken. Tegelijk ben ik daar heel blij mee. Ik heb een kapitaal aan allerlei medicijnen bij me. Ik heb zelf geen idee wat er allemaal tussen zit, dat mogen de collega’s straks in Cusco lekker uitzoeken. Ik heb medische apparatuur gekregen, vraag me niet wat, het zit in een afgesloten koffer en het sleuteltje zit in mijn koffer. Het schijnt duur te zijn. Dat mag men straks in het ziekenhuis in Cusco rustig gaan bekijken. Verder heb ik erg veel kleren, tenten, luchtmatrassen, een campingsetje, dozen met Cup a Soup en weet ik wat nog allemaal. Ik heb vandaag geprobeerd om de auto wat beter in te pakken, dat is me gelukt maar ik heb niet de moeite genomen om even na te kijken wat er allemaal in dozen, tassen en zakken zit. Dat zien we straks in Cusco wel. De achterbak is bomvol. Ik ben blij dat ik voor de reis de achterste bank (3^e rij) er uit heb gehaald zodat ik meer laadruimte zou hebben. De achterbank is nu tenminste beschikbaar voor mijn eigen bagage. Die propte ik normaal gesproken tussen de andere spullen.

Geordend en wel vertrek ik morgen naar Trujillo waar de auto de beurt krijgt waar hij al lang op heeft zitten wachten. De voorruit zal ook vervangen moeten worden, in Argentinië is er een ster in de ruit gekomen en die heeft het netjes tot hier uitgehouden, vanochtend zag ik echter dat de barstjes uitlopen. Ik hoop dat ie het tot Cusco volhoudt, dan mag Corasur (onze sponsor) daar werk van maken.

Vanochtend uitgebreid gesproken met Nayruth, directeur van HoPe Peru. Cusco komt dichterbij en daarmee het werk ook. Vandaag over een week zit ik weer achter mijn bureau!

Terug in Peru

2012-01-22T19:44:00.000-08:00

Terug in Peru, hoera ! Boeeeeeh!

Vandaag heb ik voorlopig de laatste grensovergang met de auto gedaan, ik ben terug in Peru.

Grensovergangen blijven spannend. Bij het binnenkomen van Ecuador, vanuit Peru, had ik van de Ecuatoriaanse douane een visum gekregen voor de Peruaanse auto waarin ik rijd. Het document geeft toestemming om gedurende een maand meet de auto in Ecuador te blijven. Bij het uitgaan naar Colombia was het echter al als uitgaand afgestempeld. De dienstdoende douanier had geen idee wat hij er mee aan moest, stempelde het document af en gaf het me terug. Bij het binnenkomen van Ecuador vanuit Colombia wist men opnieuw niet hoe hier mee om te gaan. De dienstdoende commandant keek er naar en zei dat de toestemming nog tot 4 februari geldig was en dat ik verder niets nodig had.

Vandaag aan de grens kreeg ik echter te horen dat ik bij het binnenkomen vanuit Colombia een nieuw document had moeten krijgen. Ik verwachte allerlei moeilijkdoenerij maar het enige dat de commandant hier zei was dat het niet mijn fout was maar die van de douanier bij de grens met Colombia. Hij nam het formulier in ontvangst en zei dat ik door mocht. Dingen veranderen, Zuid Amerika verandert. Voorheen zou hier een giga probleem van gemaakt worden, het zou uren oponthoud betekenen of zelfs erger. In 2012 niet meer, :”Het is niet uw fout, rijft u maar door!”. Geweldig, Zuid Amerika anno 2012!

Ik had vijf uur gereden vanuit Cuenca, ik had de bergen achter me gelaten en was van 3300 meter hoogte afgedaald naar zeeniveau. Ik was door kilometerslange bananenplantages gereden, een vreemd gezicht, alle trossen groeien in plastic zakken. Over het nut ervan gaan op internet verschillende verhalen rond. Ik weet niet wat waar is maar ze hangen er wel.

Aan de kant van de weg worden in stalletjes bananen te koop aangeboden. Niet zomaar bananen maar enorm veel verschillend soorten bananen. Nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten bananen bestaan.

In Ecuador is het moeilijk verdwalen. Alles wordt erg goed aangegeven. Ook de grensovergang naar Peru werd zo’n 50 kilometer voor de grens al op grote borden aangegeven. Het was dus gewoon zaak om deze borden te volgen en dat deed ik dus ook keurig. Ik reed – nagenoeg alleen - op een grote vierbaansweg en. Nou ja, het was zondag en misschien is er dan niet zoveel grensverkeer. Toch had ik mijn twijfels, de grensovergang op deze plaats staat bekend als een rommelige en zelfs gevaarlijke plek. Gevaarlijk in de zin van diefstal. Ik reed onder een bord door waar met grote letters “Bedankt voor uw bezoek aan Ecuador” op stond en even verder reed ik opnieuw onder een bord door waarop stond “Welkom in Peru”. Nou dat ging soepeltjes, geen grens gezien en ik was er al overheen!

Tot ik bij een plek kwam waar beide rijstroken geblokkeerd waren . Er stonden een paar politieagenten bij. Ik draaide mijn raampje omlaag en mij werd gevraagd of ik de grensformaliteiten aan de Ecuatoriaanse grens al had afgehandeld.

Nee, en ik heb ook geen grens gezien. Wel, onderweg was ik langs een groot gebouw gekomen dat aan de linkerkant van de weg stond, dat was de Ecuatoriaanse paspoortcontrole. Een aantal kilometers daarvoor was ik langs een hokje gereden, ook aan de linkerkant van de weg, waar ik het formulier van de auto af had moeten geven. Ik had niets en niemand gezien.

Ik draaide om en reed terug naar Ecuador. Ik stopte bij het nieuwe grote gebouw dat ik op de heenweg had zien staan en waarvan ik op dat moment niet uit kon maken of het een melkfabriek of een crematorium was. Ik reed het terrein op waar ik werd opgewacht door een gewichtige man die het kenteken van mijn auto noteerde en naar mijn naam vroeg. Dat schreef hij in een keer op! Ik werd doorverwezen naar een gebouwtje waar twee politiemannen op de stoep zaten. Ik vroeg naar de migratiedienst en ze wezen naar binnen. Er was helemaal niemand. Ik riep en er kwam een man van achteren aangelopen, zijn mond met een zakdoek schoonvegende. Ik had hem blijkbaar gestoord in zijn lunch.

Ik vertelde dat ik Ecuador uit wilde en vroeg of hij mij kon helpen. Wel, hij zou graag willen maar het computersysteem werkte niet. Dat zou zeker een paar uur gaan duren. Ik zou naar de oude grensovergang moeten waar zo’n 400 man in de rij zou staan te wachten, ook daar zou geen systeem zijn. Hij kon me wel helpen, zei hij. Ik kreeg een papiertje waarop ik mijn gegevens op in moest vullen en ik dacht dat hij me, ondanks het gebrek aan computersysteem, toch een uitreisvisum zou geven. Mooi niet dus, hij controleerde de gegevens op mijn papiertje met de gegevens in mijn paspoort, zette er een krabbel op en gaf het aan mij terug. Ik kon nu direct naar de andere grensovergang waar al 400 man stond te wachten maar ik hoefde geen papiertje meer in te vullen, dat had ik al gedaan! Bedankt voor uw hulp!

Ik reed verder terug en kwam bij een tent langs de kant van de weg waar ik het papiertje van de auto af moest geven, het verhaal is bekend.

Ik draaide opnieuw op de grote weg, de paspoortcontrole was in een dorp waar ik al langs was gereden. Ik reed het gehucht binnen en stuitte op een houten barrak waar een paar mensen voor in de rij stonden. Dat moest de migratiedienst zijn. In sloot aan in de rij en 10 minuten later had ik mijn uitreisvisum voor Ecuador.

Ik had geen rij van 400 mensen zien staan, er waren hooguit 10 mensen voor mij geweest.

Bij binnenkomst in Peru kon ik naar eer en geweten vertellen dat ik mijn documentenplicht aan de Ecuatoriaanse klant had vervuld. Ik mocht doorrijden en ook aan de Peruaanse kant stond een melkfabriek annex crematorium, exact het zelfde bouwwerk als in Ecuador. De dienstdoende agent stuurde mij echter naar een keet aan de overkant van de weg. Daar stonden twee mensen voor het loket. Toen ik aan de beurt was werd ik op allervriendelijkste manier behandeld. “Nederlander, oh dan kent u Velp ook wel. Ik heb daar gewoond want ik heb een relatie gehad met een Nederlander uit die plaats”. Oh, interessant. Als ruil heb ik een handvol Wilhelmina pepermuntjes achtergelaten. Ik vroeg nog even hoe het zat met de melkfabriek annex crematorium en de jonge dame vertelde me dat alles klaar was voor gebruik maar dat er onenigheid was over de betaling van de kosten. Nou ja, daar komen ze op den duur ook wel weer uit en dan zullen deze hele nieuwe en prachtige installaties aan beide kanten van de grens ook gebruikt worden. Hoe dan ook, ik was Peru weer in en had nog steeds geen 400 man in een rij zien staan. En tot op heden is het mij ook niet duidelijk waar al die personen, bussen vol, die dagelijks de gevaarlijke grens tussen Ecuador en Peru oversteken, waren gebleven. Het leek een beetje een surrealistische roman, een verhaal dat Johan Daisne of Jos Vanderloo geschreven zou kunnen hebben. Mijn grensovergang was compleet onwerkelijk. Maar ik heb wel een stempel in mijn paspoort, en daar gaat het om.

Ondertussen heeft de FARC een radarsysteem voor de luchtvaart in zuid Colombia opgeblazen. Precies in de streek waar ik vorige week doorheen ben gereden. Maar dat zal ook wel weer een surrealistisch verhaal zijn.

Morgen neem ik en rustdag ik ga aan het strand in noord Peru mijn stapels aan achterstallige e-mails wegwerken.

Ibarra – Cuenca

2012-01-21T19:01:00.000-08:00

Ibarra – Cuenca

Volgens goolge maps was de afstand 557 kilometer en zou ik er 7 uur en 20 minuten over rijden.

Ik had de nacht doorgebracht in een oude haciënda in het noorden van Ecuador, een beetje Efteling gevoel. Ik had een soort hemelbed zonder hemel, maar wel met een dikke zachte matras met een dik dekbed en een sprookjes sprei. Volgens mij een afdankertje van de prinses op de erwt.

Ik had mijn wekker niet gezet en werd pas om 8 uur wakker van een paar Fransen, die net voor mijn slaapkamerraam zaten te ontbijten. Ik riep om Sint Jores om de draken voor mijn raam weg te halen maar helaas was ik de enige die een Eftelinggevoel bij het gebeuren had gekregen, Sint Joris kwam niet en de draken bleven bonjouren.

Het was bijna tien uur voor ik mijn sprookjesontbijt achter de kiezen had en de beloofde foto’s aan Riky op Yousendit stonden. Het was later dan gepland maar de entree van de Efteling is niet goedkoop en dan wil je daar ook optimaal van genieten, toch?

De rit van Ibarra naar Cuenca duurde veel langer dan verwacht. In totaal deed ik er 11 uur over. Hiervan reed ik 6 uur in de stromende regen, twee uur in een dikke mist, twee uur in het pikke donker én in een dikke mist en een uur gewoon in het pikke donker.

Verkeerde planning, Ik kwam halverwege vlak langs het plaatsje Baños, een bekend toeristenoord in Ecuador. Ik ben er 13 jaar geleden vlak in de buurt geweest met een bijeenkomst van het toenmalige CMC, tegenwoordig “Mensen met een Missie”. Baños ligt in een prachtige vallei en eigenlijk had ik het stuur daar gewoon om moeten gooien en een dagje gaan genieten van …. whatever.

Ik heb genoten van de rit, Ecuador is gewoon mooi maar het fototoestel bleef vandaag in de tas. Ik merk echter dat de drang om kilometers te maken nog in het bloed zit. De Volvo tour heeft heel veel kilometer gemaakt, 16 duizend in totaal. We hebben veel gereden maar we zijn ook aan veel mooie dingen voorbij gereden, simpelweg omdat de planning het niet toeliet om naast de ingeplande uitstapjes, ook nog andere dingen leuke te doen.

Ik ben nu weer aan de terugrace begonnen. Moest ik niet doen. Of ik nu één dag eerder of later in Cusco aankom, de berg werk die op mij ligt te wachten zal daar niet meer of minder om worden. Ik denk dat ik er beter voor kan zorgen dat ik ook een beetje uitgerust in Cusco aankom.

Ik heb nog zo’n 2.500 kilometer te gaan voor ik thuis ben. Ik heb er 22.000 opzitten dus één vakantiedagje ergens onderweg zou geen overbodige luxe zijn.

Ok, morgen de grens over. De laatste, terug naar Peru. Terug naar huis!

Zelfs grensovergangen .......

2012-01-20T20:17:00.000-08:00

Vroeger waren grensovergangen nog leuk

Zelfs het uitgaan van Colombia stelde niets voor. Ik ging naar de douane waar ik het formulier af moest geven dat ik anderhalve week geleden had gekregen bij het binnenkomen van het land. Het was een toestemming om met een buitenlandse auto Colombia binnen te mogen komen. Een formulier waarop alle gegevens van de auto, inclusief nummer van de motor en het chassis genoteerd werden.

De auto hangt achterover van alle spullen die ik mee terug neem. Ik heb van de Volvoërs tenten, kleding, medicijnen en weet ik wat nog meer gekregen om mee terug te nemen naar Peru. Ik heb de tijd niet gehad of genomen om alles na te kijken, ik heb de boel ontvangen en de auto volgeladen. Hij hangt echt achterover van het gewicht.

Mijn grootste zorg was echter de grens van Colombia met Ecuador. Ik had op zijn minst verwacht dat de douane de inhoud van dozen en tassen achter in de Toyota toch wel graag even wilde zien. Niets van dat alles. Ik kwam met het formulier aanzetten en kreeg niet eens de gelegenheid om iets te zeggen. De Douanier nam het formulier in beslag en zei: “Dank u, dat is alles!” Ik wilde nog zeggen: “Hoezo, is dat alles, moet ik daar mijn blog mee vullen?”. Maar ik was te verbaasd, ik kreeg er geen woord uit. Daar stond ik dan, Colombia uit zonder grondige controle van alle smokkelwaar, zonder stoere verhalen voor de achterban. Ik had me voorgenomen om reisboeken met spannende verhalen te gaan schrijven maar zo is er natuurlijk niets meer aan.

De Ecuatoriaanse douane deed ook al niet mee. Terwijl auto’s van grenspasserende Colombianen en Ecuatorianen zeer grondig onderzocht werden mocht ik gewoon doorrijden. “Goede reis”en dat was het. Zelfs België binnenrijden is spannender!

Maar gelukkig had ik de bekeuring nog. Die had ik drie dagen tevoren net voor Medellin gekregen maar ik had nog steeds niet de gelegenheid gehad om hem te betalen. De beambten hadden hem nog niet in het systeem ingevoerd. Vanuit Medellin heb ik een officiële aanvraag voor opname in het systeem ingediend. Er moest toch iets op mijn blog komen voor de 20^e januari, dan maar desnoods een te betalen bekeuring.

Het kantoor van de verkeerspolitie in Pasto ging om 8 uur open en ik stond netjes om 5 voor 8 voor de deur. Het leek mij beter om de bekeuring te betalen voor ik bij de grens zou komen. Stel men zou daar in het computersysteem zien dat ik nog een bekeuring schuldig was en ik zou het land niet uitmogen. Ik zou de drie uur naar Pasto terug moeten rijden om alsnog de bekeuring te betalen voor ik de grens over mocht. Of erger.

Colombianen zijn erg vriendelijke mensen, ook de ambtenaren op het kantoor van de verkeerspolitie waren erg aardig en behulpzaam. Ik werd naar de overkant van de weg verwezen waar ik 50% korting op mijn bekeuring zou krijgen. 50% van 250 dollar is altijd de moeite waard om even de drukke weg over te steken, dacht ik. Aan de overkant bleek ik deel te moeten nemen aan een twee uur durende cursus over verkeersveiligheid. Dat ging me te ver maar niet ver genoeg om 125 dollar te laten schieten dus ik bond in. Ik kreeg een factuur die ik aan de overkant van de weg in de bank moest gaan betalen, 35 dollar! Ok, laten we het spel meespelen en in naar de overkant waar ik die ochtend al eerder was geweest. Na het betalen van de 35 dollar ging ik weer naar de overkant waar ik nu echt deel moest nemen aan de cursus verkeerveiligheid. Zielig doen hielp niet en ook mijn uitleg dat ik de cursus niet zou begrijpen maakte geen indruk, misschien was mijn Spaans daar te goed voor. Maar de dames waren erg vriendelijk en legden mij uit dat zij mijn gegevens pas om 10 uur in het computersysteem in konden voeren, dat het systeem geen data accepteerde voor de cursus af was. Zelfs hier is over nagedacht! Ik ging zitten in een kamertje met een stuk of 30 Colombianen, allen mannen.

Het was oninteressant, er werden allemaal dingen verteld ik al wist of niet wilde weten. Het werd pas interessant toen ik mij bedacht dat er vast niet zoveel Nederlanders zijn die in Colombia een verplichte cursus verkeerveiligheid moeten volgen omdat ze over een doorgetrokken gele streep zijn gereden. Dat maakte het weer interessant en ik begon alles met andere ogen te zien. Zelfs een saaie grensovergang later op de dag zou deze dag niet meer stuk kunnen maken.

Ik maakte mijn cursus af en ging met een papiertje van goed gedrag terug naar de overkant waar ik nog een hele stapel formulieren doormoest. Iedereen was erg behulpzaam. Het is ook vast niet normaal dat in een doods grensstadje als Pasto een Nederlander de complete bureaucratie doormoet om een bekeuring te betalen. Het werd haast hilarisch, iedereen bemoeide zich er mee en het had weinig gescheeld of men had zelfs mijn bekeuring nog betaald.

Ik kreeg uiteindelijk een papiertje waarmee ik naar een bank, een andere bank, midden in de stad, kon om mijn bekeuring te betalen. Nadat ik zeker acht banken af had gelopen voor ik een geldautomaat had gevonden die wel positief op mijn Rabobank wereldpas reageerde, kon ik met goed gevoel op de balie afstappen om mijn felbegeerde bekeuring te betalen. Ik kreeg mijn betalingsbewijs waar ik gegarandeerd het land mee uit zou kunnen komen. Een papiertje dat ik nu in kan lijsten, er heeft nooit iemand naar gevraagd, er werd nergens naar gekeken, om een openstaande dan wel betaalde bekeuring werd niet gemaald. Goed, waarschijnlijk ben ik nog steeds de enige, of in ieder geval een van de weinige Nederlanders die samen met 30 Colombianen een verplichte cursus verkeersveiligheid heeft moeten volgen. En ik had toch iets voor mijn blog.

Lekker slapen op een oude haciënda in Ecuador.

Colombia

2012-01-19T19:04:00.000-08:00

Colombia

Mijn laatste avond in Colombia. Colombia is mooi, erg mooi. De mensen zijn vriendelijk, super vriendelijk. Waar komt dan toch dat stuk ongenoegen, die kriebel in de onderbuik vandaan? Waarom ben ik dan toch blij dat ik morgen de grens met Ecuador weer over ga?

De slogan van Colombia, ik heb het al eerder vermeld, is: “Het enige gevaar dat je in Colombia overkomt, is dat je er niet meer weg wilt als je er eenmaal geweest bent”. Een overtuigende slogan die niet helemaal uit de lucht is gegrepen, Colombia grijpt je aan, het land, de mensen, de mensen, het land, alles in één. Van alle zes landen die we met de Volvo Classics bezocht hebben, kent Colombia veruit de meest vriendelijke en aardige bevolking. Voor mij is daar geen twijfel over mogelijk.

Maar toch! Toch zijn er tekenen en momenten waarop je je afvraagt waarom zo’n slogan nodig is. Waarom een slogan, die mensen van buiten naar het land moet trekken, die gebaseerd is op gevaar?

Het tijdschrift Internationale Samenwerking gaf daar ik oktober 2011 al antwoord op. Zij plaatste een fotoreportage van een Nederlandse fotograaf die de Panamericana langs reisde, net als wij met de Volvo. Over Colombia schreef hij dat de bevolking langs de Panamericana wegtrekt omdat zij erg veel last hebben van de terroristen. We hebben het gezien, de ene boerderij na de andere staat te koop!

Meerdere Colombianen vroegen ons of we wel wisten waar we mee bezig waren, het was een gevaarlijke streek waar we doorheen reden. Op de terugweg vandaag had ik me voorbereid op een grote hoeveelheid politie en militairen die langs de weg van Cali naar Pasto zouden staan, net als een week geleden toen we met 85 auto’s de routen in omgekeerde volgorde reden. Niets van dat alles! Een enkele politieagenten en een paar militairen bij een brug, dat was alles. Vreemd, vorige week was er volop beveiliging, nu niet. Was dat misschien extra geregeld voor de Volvo tour? Had men extra beveiliging en bewaking langs de weg gezet? Zo ja, hadden ze dan niet even door kunnen geven dat Walter Meekes vandaag weer langs zou komen en ook graag veilig naar Ecuador terug wilde keren?

Ik weet het niet. Ik heb me op sommige momenten en in sommige situaties onbehaaglijk gevoeld maar dat zou je ook doen als je middernacht door de Bijlmer zou rijden terwijl je er van uitging dat je afslag naar de Dam had genomen. Ik heb genoten van de grote mate van oprechte vriendelijkheid waarmee de Colombianen je te woord staan en je helpen als je ergens om vraagt. Een jongen die vandaag voor mijn auto uitrende om me het hotel te wijzen waar ik wilde zijn. Hij sloeg mijn aanbod hem hiervoor te betalen af, het was haast een belediging dat ik hem voor deze dienst wilde betalen!

Vanavond slaap in in Pasto. Een stad waar ik ruim een week geleden om 22.00 uur ’s avonds binnen reed en de volgende ochtend om 6 uur weer vertrok. Ik heb toen alleen rolluiken voor de ramen en zandzakken voor de deuren gezien. Het was een onheilspellend gebeuren, doods, beangstigend en toen men in het hotel onze Volvo mensen aanraadde de drie blokken naar een geldautomaat met de taxi te gaan, was de stempel helemaal gezet. Vandaag kwam ik om 15.00 uur aan en de rolluiken waren nog omhoog, het stadje leefde zowaar, er waren mensen, gewone mensen die over straat liepen en winkel in winkel uit slenterden, net een echt stad. Colombia heft mij verward maar heeft ook een stukje van mijn hart gestolen. Ik denk dat ik mijn volgende vakantie naar Terschelling opoffer om nog eens terug te keren naar Colombia en wat meer van het land te leren kennen.

woensdag 18 januari 2012

2012-01-18T19:42:00.000-08:00

Vandaag 2 uur later vetrokken dan gepland. Ik wilde eerst de bekeuring van gisteren betalen en kon daarvoor niet eerder dan om 8 uur terecht op het kantoor van de wegenpolitie. Daar eenmaal aangekomen bleek mijn bekeuring nog niet opgenomen te zijn in het computersysteem en kon ik dus ook nog niet betalen.

Ik kon via de internet een aanvraag indienen voor versnelling van de procedure. Dat heb ik gedaan maar achteraf heft dat ook nog niet geholpen, het is nu 22.00 uur en ondanks het feit dat men beloofde mijn bekeuring binnen 4 uur na mijn aanvraag in te zullen voeren is dat nog steeds niet gebeurd.

Mijn enige zorg is dat ik niet straks bij de grens sta en dat ik het land niet uit mag vanwege een onbetaalde bekeuring. Ach, daar zijn ook weer uitwegen voor, het blijft Oost Europa!

De rit van vandaag was een bekende route, eerst drie uur stijgen, dalen en klimmen. Meer bochten dan dat een gezond autostuur aan zou kunnen maar we hebben het weer gered. De laatste 200 kilometer had ik goede weg, regelmatig vier baans, op de meest onmogelijke en onverwachte momenten echter weer afgewisseld met eens tuk tweebaans weg.

Ik begin er aan te wennen en ik geloof waarachtig dat ik Colombia leuk begin te vinden. De mensen zijn erg aardig, de natuur is schitterend en de Farc houdt zich tot op heden afzijdig. Misschien dat de felicitatiemail aan Tanja toch resultaat af werpt.

Oor vanavond had ik een hotelletje gezocht buiten Cali, het leek me geen idee om de grote stad weer in te gaan. Ik kwam terecht in het stadje Palmira op zo’n 30 kilometer van Cali. Een stadje dat op de route ligt die ik morgen weer verder moet gaan en dat me dus een gunstige uitgangspositie zou verlenen. Ik weet niet of het de nog altijd geldende reputatie is van Colombia of dat er toch echt iets in de lucht hing. De mensen leken in een keer minder aardig en ik reed het stadje dan ook door met alle deuren hermetisch afgesloten, net alsof je door bepaalde delen van Utrecht rijdt!

Ik heb opnieuw de taxi truc toegepast. Ik heb een taxi gestopt en gezegd dat hij me voor moest rijden naar een goed en veilig hotel in de stad. Dat is gebeurd en ik zit lekker en rustig te mailen in een hotel waarvan ik alleen de binnenkant maar hoef te zien. Morgen weer een dag, dan ga ik terug naar Pasto. Overmorgen de grens over naar Ecuador en dan ga ik weer ademhalen!

2012-01-17T19:55:00.000-08:00

Vandaag had ik drie bijzonder gebeurtenissen:

1. Ik ging de 20.000 kilometer over, de afstand die ik heb gereden sinds in op 30 november Cusco verliet

2. Ik heb de auto laten wassen in een subtropische wasstraat

3. Ik heb mijn eerste bekeuring gekregen, en dan nog niet eens de eerste van de Volvo Classics Panamericana maar ook de eerste van 20 jaar Zuid Amerika. Een boete voor het inhalen in een bocht waar een dubbele ononderbroken streep de beide weghelften van elkaar scheidde.

En dat op een weggedeelte waar gedurende op zijn minst drie uur lang een ononderbroken streep beide weghelften van elkaar scheidt. Vrachtwagens kruipen tergend langzaam de berg op gaan en die weer hinderlijk langzaam naar beneden rijden. Iedereen haalt in, het is een spel dat iedereen wonderbaarlijk beheerst. Ook tegenliggers houden in wanneer iemand inhaalt op een moment dat het niet zou moeten. Mensen zijn er op ingespeeld en beheersen het spel. De enige spelbreker is de verkeerspolitie die zich aan de regels probeert te houden. O.k., de consequentie is een boete van 250 Amerikaanse dollar. Jammer maar helaas maar het is ook een onderdeel van het spel.

Vanavond in Medellin een klein familiehotelletje opgezocht en morgen ga ik hier in de stad mijn bekeuring betalen.

nb Vanavond ben ik toch nog even langs het huis gereden waar Pablo Escobar in 1993 werd doodgeschoten. Een historische plek!

nb 2 Het hostal heeft een parkeergelegenheid! Voor het eerst dat ik de auto letterlijk in de receptie heb geparkeerd!

Terug naar huis

2012-01-16T20:52:00.000-08:00

Terug naar huis. Zes weken heb ik er nu opzitten, 19.600 kilometer had ik gereden van Cusco naar Buenos Aires en via Ushuaia naar Cartagena (om het kort te houden).

Vanochtend ben ik de auto maar weer ingestapt. Ik had natuurlijk een paar dagen in Cartagena kunnen blijven maar ik heb er voor gekozen om maar met de terugweg te beginnen. Dat is alles bij elkaar ook nog eens 4000 kilometer. Op zichzelf is de afstand geen probleem, maar ik heb geen zin om weer van die ellenlange dagen te maken. Ik wil niet nog eens alleen maar rijden, ik wil nu ook iets zien onderweg.

Vandaag heb ik een andere weg terug genomen. Een klein stukje om, maar toch door een compleet ander landschap. Het laatste stuk tot Cartagena was tropisch met veel bomen en bloemen langs de kant van de weg. Vandaag, op het eerste stuk van de terugweg, heb ik een weg door heuvelachtig landschap genomen. Ik kon nergens een goede wegenkaart van Colombia kopen, ik heb me dan ook beperkt tot het noteren van een lange lijst van plaatsjes waar ik doorheen zou moeten rijden.

Het ging op zichzelf heel goed maar toen het kompas maar aan bleef geven dat ik naar het oosten reed terwijl ik toch echt naar het zuiden moest, dacht ik toch even dat er iets niet goed ging. De wegen waren niet meer zo druk als bij het uitgaan van Cartagena, de dorpjes werden steeds kleiner en de afstand tussen deze dorpjes werd steeds groter. Colombia werkt sterk aan het verbeteren van haar reputatie en de huidige slogan is dan ook: “Het enige gevaar in Colombia is dat je er niet meer weg wilt als je er eenmaal bent geweest”. Goeie slogan want het is een schitterend land met prachtige en heel aardige mensen. En zullen waarschijnlijk ook minder aardige mensen zijn maar die was ik nog niet tegengekomen.

Geen verkeer op de weg betekent ook dat je lekker door kunt rijden, dat was op de heenweg wel anders, toen zat je kilometers achter groter vrachtwagens die niet harder dan 40 of 50 kilometer per uur reden. Lekker doorrijden betekende ook dat ik sneller uit dit eenzame landschap zou komen en ik reed dan ook flink door. Na drie uur kwam ik weer redelijk in de bewoonde wereld en dat geeft dan toch weer wat rust.

Naar Medellin doorrijden werd me sterk afgeraden, dan zou ik het laatste stuk door het donker moeten en dat is nog steeds niet echt een pretje in Colombia. Ik besloot dan ook maar te overnachten in het stadje Montería. Medellin komt morgen wel en als het lukt rijd ik daar nog een stuk aan voorbij.

Ik had een hotel doorgekregen via een Colombiaanse VVV gids. Van de routebeschrijving klopte echter niet veel, ik kwam in een buurt terecht waar ik niet moest zijn en waar ik ook niet wílde zijn. Deuren op slot en gauw doorrijden naar een wat prettigere omgeving. Die heb ik gevonden en in een goedkoop hotelletje zit ik nu mijn blog bij te werken. Goedkoop maar met een goede wi-fi verbinding. Het is warm in Montería, toen ik om zeven uur vanavond bij het hotel kwam was het nog 32 graden. Het grappige is dat de douche in het hotel ook maar één kraan heeft, alleen koud!

We zijn er!

2012-01-15T08:38:00.000-08:00

Cartagena

We hebben het gehaald!

De laatste dag – de rit van Medellin naar Cartagena - was lang, eigenlijk te lang. De laatste deelnemers kwamen pas laat in het donker aan. Het was 22.00 uur geweest toen de laatste deelnemers onder luid applaus het hotel binnen kwamen. En dat juist op vrijdag de 13^e, wie had dat bedacht?

We hadden het gered, iedereen heeft het gered. Zestienduizend kilometer met 83 auto en 180 personen. Het is een klein wonder dat we er met zo weinig kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Een paar gestolen paspoorten, één autoruitje ingetikt, wat kleine blikschade en wat kleine medische probleempjes. Geen auto’s in het ravijn, geen ernstige ongelukken, geen beenbreuken of mensen in het ziekenhuis beland! Niets van dat alles. Een klein, of misschien zelfs wel een groot wonder.

Het ontvangst in het hotel was kaal. Geen juichende menigte, geen lintjes, geen toespraak. Alleen een diner dat op ons stond te wachten.

Ook ik was laat. De laatste dag reden cameramensen van Veronica met mij mee. We stopten onderweg bij mensen die pech hadden om ook dat door de camera vast te laten leggen. Een kapotte remcilinder, geen ongebruikelijke kwaal op een afdaling van meer dan een uur. Wij belden de technische ploeg en die zat vlak achter ons en zouden het euvel verhelpen. Wij konden doorrijden, de technische jongens zouden het probleem verhelpen maar Veronica had ondertussen wat leuke opnames geschoten van dingetjes die onderweg gebeuren.

Veronica gaat 7 afleveringen maken van de Panamericana. De eerste uitzending is op vrijdag 6 april. Ik denk dat het een leuk programma wordt, zeker voor mensen die op de een of andere manier betrokken zijn bij het hel Volvo Panamericana gebeuren. En dat zijn er ondertussen toch heel veel.

Het hotel in Cartagena was overboekt, ze kwamen kamers voor ons tekort maar dat werd op een creatieve manier opgelost. Ik kreeg de presidentiële suite, een prachtig groot, compleet ingericht appartement. Ik moest hem echter delen met een collega reisbegeleider en met vier jongens van het technisch team. Prachtig gezicht, het hotel had vijf extra bedden op de kamer laten plaatsen, het was net een ziekenhuis met al die witte bedden op een rijtje naast elkaar.

Zaterdag de 14^e moesten alle auto’s naar de haven waar zij weer ingescheept worden voor de tocht naar Nederland. Iedereen kwam wel met spullen aanzetten die zij achter wilden laten; kleren, dekens, schoenen, Cup a Soup, speculaasjes, pepermuntjes, slaapzakken. Maar vooral veel medicijnen. De deelnemers hadden op aanraden van de organisatie koffers vol met medicijnen meegenomen. Allemaal spullen die zes weken door heel Zuid Amerika waren gesleept en die men niet nodig heeft gehad of niet meer nodig had. Ik had geen tijd om alles uit te zoeken en heb alles maar in de auto gepropt. Hij zit bomvol en eigenlijk moet ik toch nog eens even kritisch door de spulletjes heen lopen om te kijken of het de moeite wel waard is om alles echt mee naar Cusco te sjouwen.

Voor de avond van de 14 was er een groot feest georganiseerd. We zaten in een openlucht kroeg, la Casa de Cerveza, oftewel het bierhuis. Het was een leuke afsluiting. Uiteraard werd het technisch team nog even in de schijnwerpers gezet. Een terechte huldiging, de jongens hebben fantastisch werk geleverd. Soms hebben ze hele nachten doorgewerkt om er voor te zorgen dan iedereen de dag er op weer verder kon rijden.

Vandaag mijn spullen bij elkaar pakken en morgen rijden. Nog even een dagje genieten van Cartagena en morgen de terugreis naar Cusco aanvaarden, nog eens 4.000. Als ik thuis ben heb ik in totaal 25.000 kilometer gereden!

Cali - Colombia

2012-01-11T20:56:00.000-08:00

Woensdag 11 januari

Vandaag reed ik om 6 uur weg van het hotel. Ik was blij dat de zon zijn uiterste beste deed om boven de bergen uit te kijken en dat wij niet weer in het donker hoefden te rijden.

De rit door de stad bevestigde het vermoeden van de dag te voren: het was maar goed dat ik me niet voor de stadstoer had ingeschreven.

De rit van Pasto naar Cali was schitterend. Een en al groen berglandschap, mooie heuvels afgewisseld met ruige en diepe kloven. We bleven stijgen en dalen, we breiden de ene bocht aan de andere en dankten de maagd van de paraplu (ze heet anders maar ik kon haar naam niet onthouden en het leek op regenscherm) dat er op dit tijdstip nog niet veel vrachtauto’s op de weg waren. Wij waren als eerste vertrokken en hoefden met niemand rekening te houden. We waren juist als eerste vertrokken met het idee om als eerste in Cali te zijn zodat wij konden kijken of daar alles goed was geregeld. We hadden een rustige weg, soms goed, soms verschrikkelijk slecht maar wel aangenaam. Ik genoot enorm van het uitzicht en moest mijn best doen om de ogen op de weg te houden en niet af en toe eens lekker om me heen te kijken.

Er was veel politie op de weg en af en toe stonden groepjes militairen langs de kant van de weg die allen hun duim naar het langsrijdende verkeer opstaken. Het idee was vast om de chauffeurs en passagiers te laten weten dat alles goed is en dat zij zich nergens zorgen over hoeven te maken. Maar het waren er zoveel die vrolijk hun duim opstaken en een Mcleans smile toonden dat je er juist onrustig van werd en je jezelf afvroeg waar je in godsnaam beland was en wat je nog te wachten staat.

Maar we kwamen zonder problemen in Cali, een prachtige, geordende en schone stad. Het hotel ligt midden in een winkelcentrum waarbij je even het idee krijgt in een tijd- of ruimtemachine gestapt te zijn en dat je plots in een andere wereld terecht gekomen bent. En dat is ook zo. Mooi hotel, luxe kamers en vanuit je slaapkamer kun je alle kanten op, naar het zwembad of naar het luxe warenhuis, naar het fitness centrum of naar de winkel van Beneton of Gucci.

We kregen een welkomstborrel van de Volvo importeur van Colombia en daarbij een prachtige Salsa show. Na het buffet een flesje water op de kamer en mijn huiswerk maken. Ik zou nog zo veel kunnen vertellen maar het is 23.40 uur en om 5 uur gaat de wekker weer af.

Ecuado – Colombia, 10 januari

2012-01-11T20:18:00.000-08:00

Ecuado – Colombia, 10 januari

Aanvulling

Maandag 9 januari hadden wij een vrije dag in Quito, een rustig dagje waarop ik de ochtend heb gebruikt om mij administratie bij te werken, een klus waar je op deze dagen gewoonweg niet aan toe komt.

Voor ’s middags was ik uitgenodigd bij Veronica thuis. Zij kwam mij in het hotel ophalen en we reden naar de bovenrand van Quito waar Veronica met Remko woont. Remko was,zoals eerder gezegd, in Nederland. Ik leerde de ouders van Veronica kennen. Haar vader is bewaker van de zendmasten van radio Quito, een belangrijke radiozender in Ecuador. Lieve en hartelijke mensen. Ik kreeg Ecuatoriaanse ceviche (visschotel) te eten. Ceviche is in Peru een heel bekend visgerecht. In Ecuador maken ze het echter heel anders klaar, hier krijg je veel grote garnalen met een soort tomatensaus, heel anders dan de ceviche in Peru, ik moest er even aan wennen maar na een paar happen is het toch best heel aangenaam.

Het begon flink te onweren en dan moet man en macht in de weer om bij inslag van allerlei noodgrepen uit te voeren. Mijn bezoek werd dan ook plots door dit noodweer afgebroken.

Dinsdag 10 januari reden we op 6 uur weg uit Quito, we wilden vroeg bij de grens zijn om de deelnemers bij eventuele problemen te kunnen ondersteunen. Een wijs besluit maar dat zouden we pas later op de dag ervaren.

Eerst stopten we onderweg nog bij een monument op de evenaar, een van de punten in Ecuador waar de exacte evenaar gemarkeerd is. Samen met nog vier andere deelnemers stopten we bij het monument. Het monument zelf stelde niet veel voor maar het idee om daar op de absolute nullijn te staan en deze met de auto te passeren, was wel aardig.

De volgende stap was in Otavalo, het Pisaq van Ecuador. Otavalo staat bekend om zijn inheemse gemeenschap, in Europa zijn de jongens vaak te vinden als straatmuzikant, veelal onterecht aangezien voor Boliviaanse muzikanten. Otavalo is eens stadje waar de toeristen niet aan voorbij kunnen gaan en wij moesten dan ook even naar het centrale plein waar de dagelijkse markt gehouden wordt. Het eerste dat mij opviel was dat er enorm veel producten verkocht worden die in Cusco en dan vooral in Pisaq ook verkocht worden, dezelfde kleden, de zelfde truien, de zelfde schaakspelen. We waren vroeg en we kregen dan ook direct het grootste verschil tussen Pisaq en Otavalo te zien. In Pisaq rijden de mensen hun koopwaar met eenvoudige handkarren naar de markt. In veel gevallen worden groten pakken door speciale dragers naar de verkoopplek gesjouwd. In Otavalo komen de verkopers met nieuwe 4x4 wagens aanrijden, laden de pakken met verkoopwaar uit en rijden de SUV weer uit het zicht. De mensen uit Otavalo zijn altijd goed handelslui geweest en dat was nu op de makt ook weer heel goed te zien.

We waren rond 12 uur bij de grens. Daar stond al een enorme rij voor het douanekantoor, op zijn minst honderd personen stonden geduldig hun beurt af te wachten.

Volvo kreeg een voorkeursbehandeling en alle aanwezige deelnemers gaven hun paspoort af zodat dit via en achterdeurtje sneller geregeld kon worden. De voorkeursbehandeling zou echter anders uitpakken. Om de haverklap kregen we – via het zelfde achterdeurtje – pasoorten terug die niet in het systeem stonden. Kort gezegd kwam het er op neer dat deze personen bij binnenkomst in Ecuador wel een stempel in hun paspoort hadden gekregen maar niet waren ingevoerd in het computersysteem van de douane. Raar, om een stempel in je paspoort te kunnen krijgen geef je je paspoort af aan een douane beambte, je gaat er dan vanuit dat hij ook je persoonsgegevens in de computer invoert. Ik kon me dan ook niet voorstellen dat dit werkelijk het probleem was. Na uren gepuzzel en na een aantal telefoontjes naar de grensplaats waar we vier dagen eerder Ecuador binnen waren gekomen, bleek dan ook dat de vork iets anders in de steel zat. Bij het invoeren van de persoonsgegevens in de computer bij deze grens met Colombia werden eerder ingevoerde gegevens door het systeem niet herkend, simpelweg omdat de arme douanebeambte bij binnenkomst een hoop fouten had gemaakt in het overtypen van namen en paspoortnummers. Wat kon je de arme man ook verwijten? Hij had die dag in zijn eentje gedaan wat een heel team normaal gesproken in een maand doet, hij had 180 rare Nederlandse namen in moeten voeren, en dat terwijl hij bij de computerlessen nog in het pakket pre-basic zat.

Het duurde uren voor alle fouten in gegevens via de telefoon gecorrigeerd waren. Ik had geen problemen met mijn pasoort en stond om 1 uur al weer bij de auto. Op het parkeerterrein stonden zeker 60 Nederlandse auto’s die langzaam maar zeker, één voor één weg konden rijden. Ik zocht een kop koffie en vond een groep zeer onguur uitziende jongeren die erg veel belangstelling hadden voor de Nederlandse Volvo’s. Het leken mij geen echte cultuurliefhebbers en ik was bang dat de belangstelling dan ook meer ging naar de inhoud dan naar de Volvo’s zelf. Ik besloot bij de auto’s te blijven en liep een rondje. Bij controle bleek dat een paar auto’s niet afgesloten waren en dat bij andere auto’s een klapraampje open stond waardoor je heel eenvoudig de deur open kon maken.

Het was niet mijn verantwoordelijkheid, we hadden de mensen al vaak gewaarschuwd voor het feit dat zij veel te nonchalant met de auto’s en de spullen omgingen. Tot op heden was er in de hele reis nog maar één auto opengebroken waarbij ook nog eens belangrijke papieren waren gestolen. Op zichzelf mogen we niet klagen, we hadden al 12.000 kilometer met 80 auto’s door Zuid Amerika gereden, zelfs in Europa was de schade waarschijnlijk al hoger geweest. Ik wilde de auto’s echter niet aan het museumpubliek achterlaten en besloot te blijven. Uiteindelijk stonden we hier wel aan de grens van Colombia en dat was voor de meeste mensen toch wel extra spannend. Dat je dan Ecuador ook nog niet uit mag omdat je niet in het systeem staat, omdat je volgens het systeem niet binnen bent gekomen en er daarom ook niet uit mag, tja dan kan ik me voorstellen dat de auto even wordt vergeten. Het waren op zich geweldig aardige jongens, ze bleven maar om mee heen draaien en bleven vriendelijk naar mij glimlachten. Ik glimlachte vriendelijk terug maar deed net of ik hun Spaans niet begreep, zo hielden we de conversatie ten minste duidelijke en konden er geen misverstanden ontstaan.

Ik stond daar te lang, ik begon kramp in mijn kaken te krijgen van het glimlachen. En ik was er nog steeds niet achter of ik in het Ecuatoriaans of in het Columbiaans moest glimlachen. Gelukkig spreken ze in beide landen een soort Spaans zodat ze mij toch begrepen, althans daar leek het op.

Er kwamen steeds meer mensen hun auto ophalen en toen er een hele club aan kwam, die ook nog samen oprijdt heb ik hen gevraagd mijn taak over te nemen. Ik heb hen opgedragen vooral te glimlachen naar de Volvoliefhebbers en ik denk dat ze dat goed gedaan hebben, we zijn uiteindelijk allemaal zonder kleerscheuren de grens over gekomen.

Aan de Colombiaanse kant van de grens ging het heel wat efficiënter en daarmee ook sneller. Toch had het allemaal lang genoeg geduurd om de zon achter de bergen te krijgen. Het was donker toen de laatste deelnemers de grens over gingen.

Ik had van te voren gevraagd hoe lang de rit van de grens naar Pasto zou zijn. In Pasto zouden we overnachten. Volgens de personen die ik gevraagd had moesten we nog zeker drie uur rijden. Toen we de grens over kwamen stond er een bord met “Pasto 84 kilometer”. Ik blij want dat gingen we dus mooi sneller doen. Mooi niet dus, we deden er dik drie uur over. Ik was als laatste gaan rijden. Ik wilde er zeker van zijn dat we niemand bij de grens achter zouden laten. Direct na de grens stond echter een hele colonne Volvo’s op mij te wachten. Niemand voelde zich prettig bij het idee om ’s nachts in het donker Colombia in te rijden. Ik ook niet. Het was een goed idee van de mensen om te wachten en samen het laatste stuk af te leggen. Ik moest voorop. Ik was nog noot in Colombia geweest maar ik werd gezien als een halve Zuid Amerikaan en mocht dus als schietschijf voorop. Daarbij had ik de mooiste auto en dat gaf hen mooi dekking daar achter mij.

Het werden dik drie uur tot aan Pasto. De weg was vanaf de grens in een keer veel smaller en hing van haarspeldbochten aan elkaar. We reden stapvoets, soms 40 maar soms ook maar 20 kilometer per uur. De weg was vol met grote vrachtauto’s die de bochten en de heuvels niet snel konden nemen. We zaten er achter en bleven er achter. Als ik een vrachtwagen in wilde halen dan moest ik mij bewust zijn van de schare Volvo’s die achter mij reed. Zij moesten ons op de een of andere manier bij kunnen houden of op zijn minst de aansluiting weer snel kunnen maken. We hadden achter de eerste de beste vrachtwagen kunnen blijven hangen maar dan zouden we de nacht in Pasto missen en dat zou jammer zijn. Er was voor de kamer en het eten betaald en we moesten de volgende dag ook weer vroeg op om de rit naar Cali te doen. We gingen dan ook vrachtwagen inhalertje spelen, het leek wel een spelletje, een tikspelletje dat we vroeger deden. Je moest dan een hele sliert van andere kinderen met je meetrekken en niemand mocht loslaten, dan was je af.

Het was tien uur voor we Pasto inreden en toen we bij het hotel aankwamen zag ik pas hoeveel auto’s ik in mijn sleep mee had genomen. Maar goed dat ik dat niet eerder wist! Wat we in het donker van Pasto zagen zag er niet aantrekkelijk uit, een afgeleefd koloniaal stadje. Ik zag meten dat de overnachting in deze plaats niet in het programma was opgenomen vanwege het stedelijk schoon. Om over sociale activiteiten maar helemaal niet te spreken. Een van de deelnemers wilde nog geld pinnen en volgens de receptie van het hotel was dat geen probleem, het was maar drie straatjes verder maar hij moest wel met een taxi gaan en liever ook niet alleen gaan. Hij zag er wijselijk van af.

We kregen een groot bord met goed eten, een biertje er bij en het bed in. Internet was er niet dus had ik een goede reden.

Colombia

2012-01-11T02:51:00.000-08:00

Even een kort berichtje om te laten weten dat we goed zijn aangekomen in de plaats Pasto in Colombia.
Wi-Fi doet het niet dus even vanaf een openbare computer.
De grensovergang van Equador naar Colombia was de meest rommelige die we tot op heden gehad hebben, al met al heb ik er 5 uur over gedaan om Equdaor uit ten gaan en Colombia binnen te komen.

Maar daar ga ik later vandaag meer over vertellen. Het is weer tijd om te gaan rijden!

Tot later!

Zondag 8 januari, Cuenca – Quito

2012-01-08T20:50:00.000-08:00

Een rustig dagje van slechts 490 kilometer. Toch weer op tijd opstaan want je weet nooit hoe het onderweg allemaal kan lopen.

De route was erg mooi. We reden door een groen heuvellandschap, eigenlijk een beetje hetzelfde als de dag tevoren. We bleven op hoogte, de hele dag tussen de 2500 en 3300 meter boven zeeniveau.

De meest zuidelijke stadjes waar we doorheen reden waren behoorlijk welvarend. Er stonden grote en vooral ook mooie huizen en er was veel veeteelt, de groene bergweiden zijn een Walhalla voor de koeien die hier grazen, er is volop gras aanwezig. Een heel ander beeld dan de arme magere koeien die ik vaak in Peru zie, koeien die moeten leven van droge stoppels en bijgevoerd worden met vermalen – en toch ook weer – droge maïsstengels.

Fotograaf Thijs reed vandaag weer met mij mee en dat beloofd altijd leuke fotostops. In het stadje Alausi stopten we bij een lokale markt. Op de markt waren veel mensen van inheemse afkomst. Zij droegen kleurige kleding maar ook aan hun fijne gelaatstrekken kon je zien dat zij van inheemse afkomst waren, mooie mensen!

Thijs ging uit zijn dak en maakte veel mooie foto’s waarvan er zeker een aantal in het boek dat over de tour gemaakt gaat worden, geplaatst zullen worden. Ik heb ook een tijdje rondgelopen en geprobeerd een paar mooie plaatjes te maken.

In Quito werd ik langs de kant van de weg opgewacht door Veronica, de vrouw van mijn goede vriend en HoPe vrijwilliger Remko Dalkman. Veronica komt uit Quito en is vorig jaar september met Remko getrouwd. Remko is op dit moment in Nederland en was niet bij het warme onthaal aan de rand van de snelweg. Veronica was met haar moeder en samen nodigden zij mij uit om morgen bij hen te lunchen. Dat ga ik zeker doen.

Het was vier uur toen wij in het hotel aankwamen, het eten zou pas om acht uur opgediend worden. Twee mannen uit de groep wilden graag de stad in en ik wilde wel even mee. Het was 13 jaar geleden dat ik voor het eerst en voor het laatst in Quito was. Ik kon me er weinig van herinneren, ik was destijds voor een bijeenkomst van het CMC in Ecuador en ben toen maar heel even in Quito geweest. In mijn herinneringen was Quito toen een levendige stad, te vergelijken met Cusco.

Het beeld dat ik vandaag kreeg was wel even wat anders. Het was een regenachtige dag en we reden met een taxi naar het stadscentrum. Op het centrale plein waren wat mensen maar niet veel. Wat echter direct opviel was dat alles dicht was, er was geen enkele winkel open, alles was hermetisch afgesloten met rolluiken. Nu was het vandaag zondag en daarmee vast ook een rustdag in Quito maar zo doods als dit kon niet normaal zijn. Geen restaurantje te vinden.

Er was wel veel politie op straat en ik vroeg aan een agent waarom het zo stil was en waar we een hapje konden eten en een pilsje konden drinken. Voor een hapje konden we terecht in de fast food restaurantjes die wel open waren, een biertje konden we vergeten. In Quito mag op zondag na vier uur ’s middags geen alcohol meer verkocht worden. De taxichauffeur zou ons later vertellen dat deze maatregel genomen was om de hoge criminaliteit, verbonden aan het gebruik van veel alcohol, terug te dringen. Het hele horecagebeuren is sterk aan banden gelegd, het centrum is doods en er valt ook niets meer te stelen want er loopt niemand meer op straat. Een drastische maatregel. Ik zal morgen Veronica en haar familie eens wat meer achtergrondinformatie over deze gang van zaken vragen.

2012-01-07T20:19:00.000-08:00

Zaterdag 7 januari

Een kort dagje, slechts 220 kilometer. Toch deden we er relatief lang over, we vertrokken om 7 uur uit Loja en waren pas om 12 uur in Cuenca. De weg was mooi, heuvel op en heuvel af maar ook bochtig, beter gezegd: de weg was een en al bocht. Prachtig nevelwoud, de afwisselingen waren heel sterk; zon, mist en regen, hoog en laag, links en rechts.

We waren vroeg in Cuenca, bijna als eersten. Er zijn iedere keer weer mensen die nog vroeger dan ons op pad gaan en altijd als we op een bestemming aankomen is het weer een verrassing wie er al zijn. Ook vandaag waren er weer een paar teams die vooruit waren gereden. We hebben de strijd al lang opgegeven, we hoeven niet per sé als eersten aanwezig te zijn. Bij aankomst moeten we kijken of de kamerindeling van de hotels goed is uitgevoerd, of de voorbereidingen voor het diner voor 180 personen goed verlopen en of er andere bijzonderheden zijn.

Vandaag waren er weinig bijzonderheden waardoor ik de gelegenheid had om mijn camera te pakken en het prachtige stadje in te lopen. Cuenca is een koloniaal stadje waar nog erg veel uit de Spaanse tijd terug te vinden is. Ik liep wat rond en stuitte op een soort processie. Een rare optocht die te maken had met Drie Koningen, ik kon er niet iets anders van maken. Mijn vermoeden werd bevestigd door twee mannen van de gemeente die de boel van de kant rustig stonden te bekijken.

Een rustig dagje, rustig maar mooi. Hier was ik hard aan toe!

Vrijdag 6 janauri, van Peru naar Equador.

2012-01-07T19:38:00.000-08:00

Een reis van 590 kilometer maar met een grensovergang, dus dat zou wat oponthoud geven. Vroeg uit de veren om vroeg te kunnen vertrekken. Ik sliep op de zevende verdieping en toen ik ’s ochtends uit het raam keek zag ik een grote groep oude Volvo’s om het zwembad geparkeerd staan. Bij gebrek aan voldoende parkeergelegenheid had de directie van het hotel besloten dat we ook rond het zwembad mochten parkeren, een prachtig gezicht.

Van Chiclayo reden we recht naar het noorden en niet zoals ik verwacht had naar het noordwesten. Ik was er helemaal vanuit gegaan dat we langs de kust zouden rijden en langs plaatsen als Piura, Mancora en Tumbes zouden rijden. Ik had me dat voorgesteld maar eerlijk gezegd had ik het routeboek niet goed gelezen anders had ik geweten dat we een andere route naar het noorden zouden volgen. Geen onaangename verrassing overigens, we reden nu door een voor mij volkomen onbekend landschap. De route langs de kust kende ik al wel, die had ik vorig jaar van noord naar zuid gedaan met het openbaar vervoer, erg mooi. De route die wij nu reden ging door de binnenlanden. Een mooi heuvelachtig landschap met veel begroeiing, vooral struiken en lage bomen. Er groeien veel mangobomen langs de kant van de weg, als je zou willen kun je de mango’s vanuit de auto van de boom halen. Bomen en struiken werden afgewisseld met kleine hutjes, mijn god wat een armoede, ik had dit niet verwacht. De mensen wonen in kleine hutjes van triplex, bamboe en andere goedkope bouwmaterialen. Armoede op het eerste gezicht. Wat de armoede echter onnodig groter maakt is de enorme hoeveelheid vuilnis die overal langs de weg ligt. Het was me de dag tevoren al opgevallen dat in het noorden van Peru zo enorm slecht met het huisafval omgesprongen wordt maar dit trof alles. Het leek er op dat het huisafval van steden en dorpen ergens op een open vuilnisbelt gestort wordt waarna dieren en wind de vrije toegang hebben tot het afval. Overal langs de kant van de weg en in de stukken woestijn die de groene oases afwissellen, ligt het huisvuil verspreid. Met heel veel fantasie zou je je voor kunnen stellen dat een kunstenaar hier een project heeft willen maken ter opfleuring van de saaie woestijn. Zo veel fantasie heb ik echter niet en ik heb me dan ook groen en geel (toch een beetje opkleuring) geërgerd aan de manier waarop de mensen maar vooral ook de gemeentes met het huisvuil omgaan. Op sommige stukken had de sterke wind het huisvuil hoog in de bomen laten belanden. Een absurd gezicht.

De grensovergang was in een klein plaatsje, La Tina. De grens is een klein riviertje waarover een smalle brug ligt. Ik arriveerde als tweede, een team was ons voor, zij waren extra vroeg vertrokken omdat zij in Peru hun autopapieren kwijt waren geraakt en voor de zekerheid vroeg bij de grens wilden zijn. Met de aangifte die zij gedaan hadden wij de Peruaanse politie was het probleem echter snel opgelost en konden zij ongehinderd de grens over.

Ook ik was snel de grens over en in dit geval heeft de douanebeambte mij verzekerd dat het niet uitmaakt via welke grens ik Peru straks weer binnen kom. Wel even heel wat anders dan het gedoe dat ik in het zuiden van Peru bij de grensovergangen heb meegemaakt.

Ecuador was direct anders, groener, schoner en mooier. En verschil van dag en nacht met het noorden van Peru.

Ik was er vanuit gegaan dat we nog door grotere plaatsen zouden komen waar ik nog zou kunnen tanken. Dat was echter niet het geval, ik reed Ecuador binnen met nog geen halve tank benzine, daarop zou ik de eerstvolgende plaats van bestemming, Loja niet halen. Aan de overkant van de grens waren alle benzinestations echter gesloten. Volgens onze Ecuatoriaanse gids, die bij de grens was ingestapt, had dat te maken met verkoopbeperkingen die door de Ecuatoriaanse staat in waren gevoerd. Benzine kost in Ecuador nog niet de helft van wat het in Peru kost. Er werd daarom aan de grens zo veel gesmokkeld dat de benzinestations aan de grens nog maar een paar uur per dag en alleen aan landgenoten mogen verkopen. Ik begon hem te knijpen want op de resterende benzine zou ik het niet halen. Ik kon weinig anders doen dan toch maar gaan rijden en hopen dat we ergens onderweg wel benzine konden kopen. We reden door een prachtig mooi berglandschap, een smalle weg door schitterend nevelwoud. Het nevelwoud loopt in Ecuador door tot op 4500 meter hoogte! Wat een verschil met de andere kant van de grens!

De teller in de auto gaf aan dat ik nog voor 20 kilometer benzine had toen we door het dorpje Catacocha binnenreed. Volgens de borden langs de weg was het nog 82 kilometer tot aan Loja, dat ging ik dus niet redden. Tot ons grote geluk was er een tankstation in het dorpje. Ik kon alleen benzine met een laag octaangehalte krijgen en ik kreeg voor niet meer dan 10 US dollar. In Ecuador geldt de Amerikaanse dollar al jaren als enig wettig betaalmiddel. Met een luchte smeekbede kreeg ik het voor elkaar dat hj er voor 20 dollar ingooide. Dat was niet eens nodig geweest, voor die 20 dollar kreeg ik 54 liter benzine, ik had mijn tank in een keer weer bijan vol en kon op zijn minst weer 500 kilometer verder. Heerlijk tanken in Ecuador!

In Loja werden we opgewacht door de burgemeester van de stad. De gemeente had ons gevraagd alle auto’s op het marktplein te parkeren, de gemeente zou voor een welkomshapje en drankje zorgen. Nou dat was feest! In de hele reis hebben we nog niet één keer een dergelijk warm onthaal gekregen (alleen in Cusco maar daar regende we weg!). Het hele plein stond vol met mensen en de lokale fanfare deed zijn uiterste best om het gebrul van 80 oude Volvo’s te overstemmen. De gemeente had een grote tafel voor ons gedekt en we kregen allemaal een kop koffie met een gevuld maïsbroodje, een Ecuatoriaanse empanada.

Het plein zag zwart van de mensen. Iedereen wilde met een oude Volvo op de foto. Motorkappen werden opengetrokken en kenners wilden daar een blik onder werpen. Het was een ware happening waar de halve stad voor uitgelopen was. Geweldig, wat een belangstelling.

Woensdag 4 en donderdag 5 januari

2012-01-05T20:24:00.000-08:00

Woensdag 4 januari was een rustdag in Lima. Ik heb de ochtend gebuikt om het technisch team te ondersteunen. Er moesten een aantal banden geplakt worden en een aantal auto’s moesten nieuwe banden hebben. De jongens vroegen mij even mee te gaan om deze zaken snel en soepel af te handelen zodat zij daarna nog tijd zouden hebben om aan een aantal auto’s te sleutelen.

De rest van de dag heb ik wat dingetjes voor mij zelf gedaan.

Donderdag 5 januari was weer een lange dag. Er stond een rit van 820 kilometer gepland van Lima naar Chiclayo. Het vertrek was om 5.30 uur waarbij we politie-escorte kregen van de Limeense politie. De politie stond er netjes op tijd voor het hotel. In totaal 10 motoragenten zouden ons vergezellen in de rit vanaf het centrum van de stad naar de Panamericana Norte. Het was weer keurig geregeld en de doorgang door de stad verliep dan ook erg soepeltjes. Kruispunten werden afgezet en we konden met de karavaan ongehinderd doorrijden.

Ik reed vandaag met Teuntje, en met Dennis en Saar. Teuntje is van het organiserend en uitvoerend team van reisbureau Sapa Pana, Dennis en Saar van het productieteam dat voor Veronica een zevendelig televisieprogramma gaat maken over de Volvo Classics Panamericana, een Tv-programma dat dit jaar vanaf april of mei uitgezonden gaat worden.

Het was een lange maar ook een leuke dag. We deden het rustig aan en hebben tussen de middag gegeten in een restaurant dat meer weg had van een sporthal dan van een restaurant. Ook het eten was niet geweldig maar goed, we hadden iets gegeten en ook een klein moment van rust gehad op de lange en toch drukke dag. De Panamericana Norte is een lastige, drukke en soms zelfs gevaarlijke weg, het rijden daarmee vermoeiend.

Het was 20.00 uur toen we eindelijk de parkeerplaats van het hotel opreden en onze spullen uit konden laden. De meeste mensen waren toen al gearriveerd maar er moesten nog zeker 15 teams na ons binnen komen.

Van veel mensen kreeg ik te horen dat hen de rit van vandaag tegen was gevallen, niet zozeer vanwege de zwaarte van de rit maar wel vanwege het feit dat we de laatste uren door een streek waren gereden die ernstig vervuild was. En zij hadden gelijk, ook mij was het opgevallen dat vooral in het stuk tussen Trujillo en Chiclayo, het huisvuil meters hoog langs de kant van de weg gestort was. Huisvuil en bouwafval domineerden het beeld van de bermen langs de wegen. Meer naar het zuiden waren de bermen nog betrekkelijk schoon en soms zelfs erg mooi vanwege uitbundige plantengroei. Hoe verder naar het noorden, hoe meer de beeld bepaald werd door afval. Heel erg jammer!

2012-01-04T16:52:00.001-08:00

Dinsdag 3 januari

Een relatief kort dagje, slechts 470 kilometer. Toch reden we op tijd weg om op tijd in Lima te zijn, toch een lastige stad om binnen te rijden.

We werden ruim 50 kilometer voor Lima opgewacht door de voorzitter en leden van de Peruaanse Automobiel Club. Zij hadden een tent opgezet bij een tol op de snelweg. Iedereen kreeg een drankje aangeboden door de Club. Wij reden verder maar de auto’s die achter ons zaten moesten in groepjes verder, zij werden onder begeleiding van de motorpolitie naar het hotel gereden. In andere steden hadden we daar slechte ervaringen mee opgedaan, de politie reed veel te snel voor de auto’s die achter hem reden waardoor mensen ergens halverwege afmoesten haken. In Lima ging het echter erg goed. De mensen die onder begeleiding de stad binnen waren gereden waren erg te spreken over de manier waarop de politie hen de stad binnen had gebracht.

’s Avonds hadden we een diner waarvoor ook de tweede ambassadeur van de Nederlandse ambassade uit was genodigd. De heer van der Lugt had een lange speech over de geschiedenis van de Volvo binnen zijn eigen familie maar aan het einde van zijn verhaal kreeg HoPe een hele mooi compliment. De heer van der Lugt vertelde dat hij altijd erg sceptisch tegenover ontwikkelingswerk had gestaan en dat hij blij was te zien dat de NGO’s de laatste jaren wat meer vraaggericht gaan werken, dat er meer geluisterd wordt naar de mensen en dat de mensen steeds meer betrokken worden bij de uitvoering van de projecten. Hij zei daarbij “Een principe dat Walter Meekes en zijn organisatie HoPe al meer dan 20 jaar hanteren!” Een mooi compliment waar wij van de mensen uit de groep een groot applaus voor kregen.

HoPe directeur Nayruth Triveño was ook uitgenodigd voor het diner en ook zij mocht een woordje doen. Haar verhaal werd ook met veel applaus ontvangen.

Als laatste HoPe activiteit kreeg Gerard Nijenhuis uit Brummen het woord. Gerard gaat zijn auto na de rit per opbod verkopen waarbij de opbrengst helemaal voor HoPe is. Gerard droeg de auto symbolisch over aan HoPe door Nayruth een poster te geven waarop al zijn sponsors staan, personen en bedrijven die het hem mogelijk hebben gemaakt om de auto te doneren.

Het was een mooie avond waarop HoPe uitgebreid in het zonnetje werd gezet en waar we veel complimenten kregen. Het compliment van de heer van der Lugt van de ambassade heeft veel indruk gemaakt op de deelnemers van de tour.

'Maandag 2 januari, vervolg

2012-01-04T16:10:00.001-08:00

Het was een mooie dag. Althans, het regende niet en dan is het in de regenperiode al gauw een mooie dag. Ik reed deze dag met de fotograaf Thijs Heslenveld, Nederlandse collega Teuntje en Peruaanse collega Francisco. In Limatambo stopten we bij een eenvoudig boerenhuisje waar een vrouw buiten bezig was met het aanvegen van het erf. Thijs zag haar bezig voor haar huisje en wilde haar op de foto. Hij vroeg mij mee te gaan om hem te helpen contact met de vrouw te maken zodat hij wat makkelijker zou kunnen fotograferen. Ik liep mee en sprak het vrouwtje aan in haar eigen taal, het Quechua. Ze was helemaal niet verrast, ze had ons natuurlijk aan de overkant van de weg zien stoppen en naar haar toe zien komen. Ze was erg vriendelijk en vertelde wat ze aan het doen was. Dat ze het erf aanveegde hadden wij natuurlijk al lang geconstateerd maar het was een manier om het gesprek te beginnen en contact te maken.

Thijs vroeg of hij een foto van haar mocht maken. De vrouw antwoordde dat zij dat even aan haar man zou vragen. Ze liet haar bezem staan en liep het kleine huisje naar binnen. Ze kwam al heel snel weer naar buiten en vertelde ons dat haar man ons uitnodigde om binnen te komen. Dat was natuurlijk helemaal niet de bedoeling, dit zou vast langer gaan duren dan dat ons tijdschema het toeliet. Maar afslaan was ook geen optie meer, daarvoor waren we te ver. Thijs en ik gingen naar binnen waar we direct stuitten op een zeer rommelige Kerststal die direct in de deuropening stond opgesteld. De kerststal werd verlicht door het buitenlicht dat door de openstaande deur viel. De kerststal was het enige dat het buitenlicht opving, de rest van de ruimte kreeg een schaars licht van de kleine tv die tegen de achterwand van het kleine en vooral smalle kamertje was geplakt. Halverwege deur- en tv licht zat een oude man op een sofa. Zijn rechter knie zat raar en helemaal verkeerd aan de rest van het been. In een oogopslag was ons duidelijke dat deze man totaal immobiel was. Hij hing in de sofa en stak een klamme hand uit die wij eerbieding aannamen.

De heer des huizes nodigde Thijs en mij uit om naast hem te gaan zitten. Thijs bedankte netjes, hij had andere plannen, maar Tuentje, die ondertussen binnen was gekomen, en ik gingen wel naast de man op de sofa zitten. Het huisje was klein, te klein voor ons allen. De sofa stond tegenover een kleine tafel waarop een hoop spulletjes waren gestald. Het was duidelijk de eettafel en daarmee werd het duidelijk dat deze donkere, koude ruimte de woonkamer van de familie was.

Thijs vroeg of hij foto’s mocht maken van de kerststal, een goede binnenkomer. Zeker mocht dat en de vrouw haalde het kindje Jezus uit de stal zodat Thijs daar een aparte foto van kon maken. Het kindeke stond nu op de camera en zou ons op die manier vergezellen op onze reis. Ons kon niets meer gebeuren. We werden uitgenodigd koffie of thee te drinken. De kopjes en de thermoskan stonden op tafel en of we zelf maar in wilden schenken. Teuntje schonk de kopjes halfvol om de visite niet te lang te laten duren. Moeder de vrouw haalde een grote schaal van de koelkast waaruit zij de restanten van een kerstbrood haalde. Er kwam een groot mes te voorschijn waarmee zij het laatste stuk panneton aan stukken sneed. Wij moesten eten, of we wilden of niet, afslaan zou opnieuw een belediging zijn. Zij hadden het brood gekregen van een van de kinderen die in Cusco woont. Waarschijnlijk aten zij het brood beetje bij beetje, stukje bij stukje en nu ineens werd het laatste stuk voor de onaangekondigde visite aan stukken gesneden.

Thijs maakte foto’s en ik knoopte een gesprek aan met de man op de bank. Ik vertelde dat ik in een aantal boerengemeenschappen gewerkt had in de streek waar hij woont. In wist me niet alle namen te herinneren maar een aantal dorpen kon ik me nog wel herinneren. Hij fleurde helemaal op. Hij was burgemeester geweest en had in zijn ambtelijke periode in dezelfde dorpen scholen opgezet.

Het was grappig om de dorpen te herkennen, grappig dat we beiden in de zelfde dorpen gewerkt hebben, beiden in het onderwijs maar wel met een tijdsverschil van 30 jaar. De man begon te vertellen en was niet meer te houden. Het was te zien dat hij niet vaak gesprekspartners had met wie hij over zijn werk kon praten. Waarschijnlijk had hij nooit of nauwelijks gesprekspartners. Hij was niet meer te stoppen. Ik moest op een gegeven ogenblik zeggen dat het me speet maar dat we weg moesten. Thijs maakte nog een foto van hen samen en ik moest beloven dat ik die foto een keer zou komen brengen. Dat ga ik zeker doen.

Onderweg kwamen we veel auto’s tegen die de berg niet opkwamen. Een ingewikkeld verhaal over benzine die verdampt in de leiding en dan te toevoer van de benzine naar de carburateur tegenhoudt. Een verhaal over lage luchtdruk in verband met oplopende temperaturen van de motor. Ik zal het later een opzoeken hoe het precies zit.

Ik heb een van de auto’s de berg over gesleept, de 164 (eerste serie, 6 cilinder, 4 deurs – zo leer ik nog wat over de oude Volvo’s) was ook tot stilstand gekomen. En prachtige auto, automaat van eind 60ger jaren. Even de berg over, een pas van 4500 meter, en daarna kon hij weer op eigen kracht verder.

Het was een mooie rit, veel fotomomenten en het duurde dan ook erg lang voor we in Nazca aankwamen. Het was 22.00 uur toen wij in het prachtige hotel, in een oude haciënda net buiten de stad aankwamen. Een plaatje van een hotel waar we echter maar weinig van zouden kunnen genieten. Laat binnen en de volgende dag weer vroeg op om naar Lima te rijden.

Maandag 2 januari 2012, Cusco - Nazca

2012-01-02T21:56:00.000-08:00

Voor vandaag stond er een lange reis gepland. De rit van Cusco naar Nazca is 730 kilometer lang. We wisten dat het een weg was met grote hoogteverschillen en daarmee met erg veel haarspeldbochten. Het zou een lange dag worden en we wilden dan ook om half zes vanochtend vetrekken. Er komen echter altijd dingetje tussen, met een groep van 180 personen is er altijd wel iemand die iets urgents heeft dat geregeld moet worden. Vandaag was dat ook weer het geval.

We reden dan ook pas om kwart over zes weg. Op dat moment waren al zeker 20 auto’s vertrokken, het idee om vooruit te rijden was dan ook vandaag weer niet gelukt.

Maar op zichzelf was dat geen probleem. De eerste 200 kilometer waren voor mij bekend en de weg was goed. Met de Toyota Landcruiser rijden we makkelijker en sneller over de bergwegen dan de meeste oude Volvo’s.

Desondanks zou het een lange dag worden en zou ik pas om 22.00 uur in het hotel in Nazca aankomen. Het is laat en morgen weer vroeg, moe maar voldaan maar daar vertel ik morgen over.

Zondag 1 januari

2012-01-01T20:12:00.000-08:00

Dag van HoPe

Nieuwjaarsdag, nieuwe Hope

Vandaag stonden twee visites op het progamma van de Volvo groep. De eerste was aan de comunidad van Racchi, een indiaans boerendorp waar ik in 1997 ben begonnen met activiteiten voor kinderen met gehoor- en spraakstoornissen. Deze activiteit is uitgegroeid tot een uitgebreid programma voor kinderen en jongeren, een programma voor vrouwen en ondersteuning aan de kleuterschool van het dorp. De groepen draaien ondertussen nagenoeg geheel zelfstandig en ontvangen alleen nog een kleine ondersteuning van HoPe. In het programma van de Volvo Classics tour stond een bezoek aan een project van HoPe gepland. Het enige project dat hiervoor in aanmerking komt is de gemeenschap Racchi. Racchi ligt op de route tussen het dorp Yucay, waar de groep verblijft, en de stad Cusco.

We zouden om 10 uur in Racchi zijn waar de groepen precies een uur hadden gekregen om een programma te presenteren. Wij hadden als Volvo groep een prachtig Oud en Nieuw gevierd in het hotel in Yucay. We hadden een diner dat om 22.30 uur begonnen en dat doorging tot in de kleine uurtjes. Ondertussen werden we verrast door een folkloristische dansgroep die de deelnemers van de groep meesleurde naar het grasveld naast de overkapping waar we zaten. Er werd volop gedanst en de mensen genoten zichtbaar van deze bijzondere avond.

Om 00.00 uur werden we verrast met een prachtig vuurwerk. Het vuurwerk was van grote kwaliteit en er werd minstens een kleuterschool de lucht ingeschoten. Op de muur rondom het plein ontstond een waterval van gekleurd vuur dat ons welkom heette in het jaar 2012. Prachtig maar het had voor mij iets minder gemogen.

Het werd al gauw laat en dan is 9.00 vertrekken toch ook wel weer vroeg. Toch waren er zeker 60 teams die meegingen naar Cusco en naar Racchi. We reden bijna op de afgesproken tijd weg. We wilden niet in colonne, dat is alleen maar lastig en gevaarlijk. Ik had de mensen uitgelegd hoe ze moesten rijden, de route was zo simpel dat zelfs de heren Tom en Tom een vrije dag mocht hebben. Desondanks is een van de teams nooit in Racchi aangekomen, maar zij werd dan ook begeleid door een van onze gidsen. Dat geeft hoop voor de rest van de reis!

Ik Racchi waren zeker 100 mensen uitgelopen om de Volvo karavaan te verwelkomen. Er waren veel vrouwen van de vrouwengroep waar HoPe al meer dan 10 jaar mee werkt en ook veel kinderen van de groep die ik in 1997 heb opgezet. Daarnaast waren er toch ook veel mannen van de comunidad, en dat op 1 januari redelijk vroeg in de ochtend.

Onze visite was aangekondigd en de mensen hadden precies een uur gekregen om een klein programma uit te voeren. Daarna moest de tour weer verder om op tijd in Cusco te zijn.

Men had er veel werk van gemaakt. De voorzitter van de dorpsraad hield een mooi welkomstverhaal, de kinderen en de jongeren voerden een prachtige dans op en ondertussen werden de bezoekers getrakteerd op een traditionele maaltijd: aardappel met cavia! Een kleine hap maar het was dan ook alleen bedoeld om de bezoekers kennis te laten maken met deze specialiteiten van de Andeskeuken.

Ook de vrouwen deden voerden een dans uit en de dames hadden armbandjes voor de visite gemaakt waarin het woord Volvo was geborduurd. Ieder deelnemer kreeg een armbandje van de dames. Heel leuk.

Precies om elf uur reden we door naar Cusco. Op 10 kilometer voor Cusco hebben we ons gegroepeerd en zijn we in colonne de stad ingereden. Het begon te regenen toen we Cusco naderden. Een regen waarbij je direct wist dat die niet snel voorbij zou gaan. Omdat het politie-escorte het af had laten weten (1 januari!), reed ik voorop. Hooguit 50 kilometer per uur om alle oude Volvo’s de kans te geven de berg op te klimmen. Om de regen de kans te geven om ons in te halen reed ik nog langzamer en de grootste druk van boven was dan ook voorbij toen we met ons allen het grote plein van Cusco, de Plaza de Armas, op reden.

Ook hier stonden zeker 100 mensen op ons te wachten, iedereen verscholen onder paraplu’s en verpakt in regenponcho’s. De gemeente Cusco had een tent opgezet en een geluidsinstallatie geplaatst. De groep kreeg een enorm warm welkom van de gemeente. De loco burgemeester en de ambtenaar voor PR waren aanwezig. Veel collega;s van HoPe waren gekomen en ook waren er veel vertegenwoordigers van de groepen waar HoPe mee werkt. De kleuteronderwijzeressen van de verschillende HoPe groepen waren nagenoeg allemaal gekomen. Van de kindergroepen uit Villa Maria en San isdiro waren ook veel mensen naar het plein gekomen. Hostal Marani was met veel personeel en met een grote vlag aanwezig. We kregen speeches van de gemeente, Nayruth deed een woordje namens HoPe en ook ik mocht de microfoon even vast houden. De locoburgemeester sprak met veel lof over de projecten van HoPe. Ik kreeg, als oprichter van HoPe, een prachtige oorkonde en een mooi speldje van de gemeente. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook enkele sleutelpersonen uit de Volvotour even in het daglicht te zetten. Zo kregen ook Johan van Rijswijk van Sapa Pana Travel en Arnold van der Meulen als initiatiefnemer van de tour een mooi speldje van de gemeente. Het was een prachtige gebeurtenis waarvan zowel de deelnemers van de Volvo Tour als de mensen van HoPe en Marani ontzettend hebben genoten. Voor mij was het ook een heel bijzondere gebeurtenis, eigenlijk was het een heel bijzondere dag. Het was prachtig te zien met hoeveel enthousiasme we door vertegenwoordigers van de stad Cusco, door mensen uit verschillende HoPe projecten en het personeel van Marani werden ontvangen. Prachtig, heel mooi!

De 60 auto’s die mee waren gekomen stonden geparkeerd op de Plaza de Armas, het prachtige plein van Cusco. De auto’s waren een bezienswaardigheid en toen de zon eenmaal doorbrak kwamen dan ook veel mensen die met de oudste Volvootjes op de foto wilden. We hadden toestemming tot 16.00 uur om de auto’s te laten staan zodat de deelnemers nog even de stad in konden om een hapje te eten of om wat te winkelen.

Voor mij staat het nu al vast dat het bezoek aan Cusco een van de hoogtepunten van de reis zal zijn!

Vrijdag 30 december (en een stukje vandaag)

2011-12-31T19:14:00.000-08:00

Een rustig dagje. Ik ben ’s ochtends om zes uur uit Puno vertrokken. De Toyota garage in Cusco sponsort onze auto voor deze reis en zij wilden de auto een grote beurt geven voor ik door ga rijden naar Ecuador en Colombia.

We hebben het grootste gedeelte van de reis er op zitten, in ieder geval wat kilometers betreft. Ik heb nu 14.000 kilometer gereden en heb er nog 10.000 te gaan. Dan is het toch fijn om er zeker van te zijn dat de auto in een goede staat verkeert. Vroeg weg dus om op tijd in Cusco te zijn.

De Peruaanse gids en de fotograaf Thijs Heslenveld reden met mij mee. Thijs maakt de foto’s waar straks een mooi boek van gemaakt wordt. Sapa Pana heeft het idee opgevat om een mooi fotoboek van de reis te laten maken. Het boek zal later verkocht worden en de opbrengst is dan voor HoPe. Ik heb heel wat foto’s gezien die Thijs tijdens de reis gemaakt heeft, prachtige foto’s en het belooft dan ook nu al een heel mooi boek te worden.

We waren mooi vroeg en dan is het licht het mooist voor een fotograaf. Vandaar dat Thijs dan ook regelmatig “stop” riep om wat mooie plaatsen te schieten. Mijn beheersing van de Spaanse taal en in sommige gevallen ook het Quechua, komen dan goed van pas. Een kletspraatje met de mensen die Thijs op de foto wil hebben opent vaak deuren.

Onderweg kreeg ik telefoon van een radiostation uit Sicuani, eens stadje waar de Volvo’s later die dag doorheen zouden rijden. De presentator wilde een telefonisch interview dat live de ether in ging. Geen probleem, de auto aan de kant van de weg geparkeerd en de man te woord gestaan. Hij was vooral geïnteresseerd in de opbrengst voor HoPe. HoPe werk in de regio van Sicuani en de mensen kennen onze projecten. Het was dan ook heel leuk om te kunnen vertellen dat de tour geld bijeen brengt voor verbetering van het onderwijs in de regio. Ik hoorde later van de deelnemers dat er in Sicuani heel wat mensen langs de kant van de weg stonden te zwaaien naar de voorbij rijdende Volvo’s.

In Calca werden we opgewacht door Wil Wilts. Wil heeft een kindertehuis in het dorp en stond met een groepje kinderen en een grote Nederlandse vlag langs de kant van de weg. Veel deelnemers zijn toch even gestopt om een praatje te maken met Wil en de kinderen. Een leuk initiatief van Wil.

Ik was om vier uur in Cusco waar ik regelrecht naar de Toyota garage reed. Het bedrijf ligt eigenlijk stil rond oud en nieuw maar ons maakten ze graag een uitzondering. Ik kon de auto achterlaten en de volgende dag weer ophalen.

Toen ik de auto vanochtend (zaterdag) ophaalde was hij keurig gewassen en gepoetst! Morgen, op 1 januari worden we met alle auto’s, rijders en bijrijders ontvangen door de gemeente Cusco. Alle auto’s mogen op het prachtige plein van Cusco geparkeerd worden en de deelnemers worden ontvangen door de burgemeester van Cusco. Ik rijd dan uiteraard mee en Corasur, de Toyota garage die ons sponsort, wil dat de auto schoon en glimmend naast alle oude Volvo’s komt te staan. Groot gelijk!

Alleen

2011-12-29T15:28:00.000-08:00

Alleen

Woensdag 28 december heb ik een dagje voor mijzelf gehad. Ik rijd met een Peruaanse auto en de bureaucratie heeft bedacht dat je met een auto met een Peruaans kenteken niet via de ene grensovergang het land uit en via een andere het land weer in mag. Ik heb de route die de groep deze dag ging rijden in juli voorgereden. De organisatie had bijna de hele route voorgereden behalve het stuk van Arica naar La Paz. Ik heb dat toen gedaan en kreeg bij het uitgaan van Peru het probleem te verwerken dat niemand mij kon vertellen hoe ik Peru zou verlaten via de grensovergang naar Chili om daarna via Bolivia Peru weer binnen te rijden. Het enige dat men wist te vertellen was dat niemand dat doet. Nou ik wel en ik heb het geweten. Bij binnenkomst in Bolivia kreeg ik de wind van voren. Wat ik gedaan had was absoluut onmogelijk. Ik maakte de opmerking dat ik had laten zien dat het zeker wel mogelijk was maar die grap werd niet gewaardeerd. Uiteindelijk mocht ik terug Peru in maar de binnenkomst werd niet geregistreerd terwijl ik bij de grensovergang naar Chili wel als uitgaand in het systeem was opgenomen. We hebben dat later recht kunnen zetten via een brief van de douane in Cusco aan de douane in Tacna, waarin zij aangaven dat de auto weer terug was in Peru.

Ik wilde die hele poespas niet nog een keer meemaken en ook wilde ik problemen voorkomen, ik moet straks ook het land weer uit als we naar Ecuador gaan.

Ik had dit keer extra tijd uitgetrokken voor de grensovergang, ik wilde de papieren goed regelen. Helaas, niemand kon mij helpen en zelfs de hoogste baas werd er bij gehaald om mij te vertellen dat wat ik wilde niet mogelijk was. Als ik in Tacna de grens overging moest ik in Tacna ook weer het land binnen komen. Ik vertelde dat ik een keer eerder de ronde via Bolivia had gedaan waarop hij antwoordde: “Eigen risico!”. Duidelijk.

Ik heb er dus toch maar voor gekozen om de trip naar Bolivia niet mee te doen en Chili te verlaten via de grensovergang waar ik was binnengekomen. Op Goolge maps zag ik dat er een route loopt via de zuidkant van Peru, precies langs de noordgrens van Chili en Bolivia. In afstand was het niet veel langer dan de route die de groep deed. Ik wilde proberen om via die route de grensovergang Desaguadero te nemen en dan in Bolivia weer bij de groep aansluiten.

Ik reed alleen en dat was best even lekker. Gewoon mijn eigen muziek en op mijn eigen volume. Gewoon even alleen met mijn gedachten en mijn overpeinzingen. Lekker.

De eerste 160 kilometer was bekende weg, ik had deze weg al vaak gereden, voor het eerst 21 jaar gelden met Ashraf. Het tweede stuk was ook deel van de route die wij destijds met de bus van Ashraf reden. Ik vond het leuk om deze route weer te pakken, ik was hier na 1990 nooit meer geweest. Het was niet te vergelijken. Ik dacht een kop koffie te drinken op het schilderachtige marktpleintje van Moquequa, dat deden we vroeger met de groepen ook. We zetten de bus dan op het centrale plein van het kleine en vooral rustige dorpje. Van klein en rustig was niets meer te vinden en met veel pijn en moeite kon ik de auto nog op het centrale plein krijgen. Van parkeren was geen sprake meer, het hele plein was volgebouwd met hekjes en bloemenperkjes, voor auto’s was er geen plek meer.

De koffie schoot er bij in en ik reed door, de weg op die in mijn herinneringen een van de mooiste van de reizen van toen was. En het was mooi! Het grote verschil was dat ik toen met een bus reed die niet geschikt was voor de zandwegen in de ruige bergen van de Peruaanse Andes. Nu rijd ik in een luxe 4x4 over prachtig geasfalteerde wegen. De charme is er af maar het rijgenot is enorm toegenomen, zeker als je toch een bepaald doel wilt bereiken. De weg steeg naar 4600 meter hoogte. De lucht werd donkerder en donkerder en het was dan ook geen verrassing dat ik op een gegeven moment in een enorme hagelbui reed. Het zich werd minder en de weg gladder, ik schakelde dan ook terug naar drie om langzaam de berg op te rijden. Waarschijnlijk toch niet langzaam genoeg want de auto raakte plots in de slip. De slipcursus die ik ooit nog een had willen doen kwam me nu goed van pas, ik kon de auto met wat kunstgrepen weer recht op de weg krijgen.

Het was voor het eerst in mijn leven dat ik zoiets meemaakte en ik zet er gelijk bij dat ik hoop dit niet nog eens mee te maken, ik schrok me te pletter. Mijn lichaam was de schrik nog aan het verwerken toen ik langs een paar huizen kwam waar ook een plaatselijke restaurantjes gevestigd was. Restaurant is een groot woord en toen ik zag wat het menu was besloot ik het bij een kop koffie te houden. Koffie die ik hard nodig had.

Bij het wegrijden kwam een man op mij afgerend. Ik dacht even aan een overval maar het viel mee, hij had de bus die kort tevoren was langsgereden gemist en wilde graag met mij meerijden.

Ach ja, waarom ook niet. Alleen is ook maar alleen en de eerstvolgende bus zou zeker nog een aantal uren op zich laten wachten. Meneer Leoncio Perez was bouwvakker en kwam uit het gehucht waar ik hem oppikte. De naam, een prachtige naam in de lokale taal het Aymara, heb ik niet kunnen onthouden. Heeft me uitgebreid verteld over het leven in zijn dorp, een dorp dat zo hoog ligt dat er zelfs geen aardappelen meer groeien. De mensen leven van de verkoop van wol en vlees van lama’s en alpaca’s. Hij vertelde met liefde over zijn dorpsgemeenschap maar toen ik hem vroeg waarom hij dan naar Puno was verhuisd kwam de schaduwzijde van het leven boven de 4500 meter. Het leven op deze hoogte is erg hard maar het grootste probleem voor de mensen is het ontbreken van medische voorzieningen en schoolmogelijkheden voor de kinderen. Ik vertelde hem over stichting HoPe en hij vroeg direct waarom HoPe niet in de Ayamaragebieden van Puno werkt, volgens hem werkt er geen enkele NGO in deze afgelegen gebieden, reden waarom de streken leeglopen.

Een paar honderd kilometer verder begonnen de spieren van mijn oogleden te trillen, reden om te stoppen en de ogen een uurtje helemaal dicht te doen. De vermoeidheid gaat toch toeslaan op zo’n reis. En dan is het net als met de hoogteziekte, niet stoer doen, gewoon toegeven en in dit geval genieten van een heerlijke siësta op 4500 meter hoogte. Ik stopte bij een controlepost waar de bus, die wij ondertussen hadden ingehaald, binnen korte tijd zou stoppen. Meneer Leoncio koos er voor om met de bus verder te gaan want een slapende gringo gaf ook geen zekerheid om voor donker thuis te zijn.

Er was een splitsing, links naar Puno, rechts naar Desaguadero. De volgende dag zou de groep in Puno aankomen maar ik wilde toch nog even assisteren in la Paz, geografisch het hoogste punt in onze reis maar verkeerstechnisch absoluut het laagtepunt. Puno lokte, het idee gewoon een avond voor mijzelf te hebben, languit voor de buis Studio Sport en Paul Witteman kijken. Maar de plicht riep en ik stuurde toch naar rechts. Op naar Bolivia. Het was vier uur in de middag dat ik in Desaguadero aankwam, de grensplaats waar ik door kon steken naar La Paz Bolivia. Opnieuw een verrassing hier. De groep zou de volgende dag via Copacabana, een andere grensplaats Peru binnen komen en ondanks het feit dat beide grensplaatsen onder Puno vallen kreeg ik geen toestemming om via de ene het land uit en via de andere grenspost het land weer in te komen. Dat had geen zin, ik heb de Toyota gekeerd en Bolivia rechts laten liggen, regelrecht, met een flinke omweg, naar Puno. Ik had bijna 600 kilometer kris kras door de bergen gereden, bijna alleen maar ik heb genoten. ’s Avonds dus toch plat voor de buis! Witteman heb ik gemist.

Dood(s)

2011-12-28T20:30:00.000-08:00

Misschien een rare titel boven een dag van een vakantiereisje maar als ik terugkijk op de dag van 27 december dan is dat toch min of meer de rode draad van de rit van 780 kilometer van San Pedro de Atacama naar Arica.

Het begon op een uur rijden van San Pedro. In Zuid Amerikaanse landen staan langs de wegen honderden kruisen en kleine altaartjes op plaatsen waar mensen zijn verongelukt. In Peru zijn ze veelal klein en vallen ze haast niet op in de natuurlijke bermen langs de weg. In Chili heb ik echter enorme bouwwerken gezien. Men maakt er werk van. Hier is onze dierbare verongelukt en daar willen we bij stilstaan. In sommige gevallen letterlijk bij stilzitten, ik heb prachtige, grote altaren gezien waar echt werk van gemaakt is, een compleet kunstwerk. Ik dacht dat ik het meest bijzondere gezien had toen ik langs de kant van de weg een altaar zag waarbij twee ruime fauteuils geplaatst waren. Ik dacht zelfs nog dat het bedoeld was voor de familieleden zodat ze af en toe bij de verongelukte konden gaan zitten. Maar van een Chileen kreeg ik de uitleg, dat het bedoeld was voor de dode en voor zijn of haar bezoek.

Maar zoals elke stap een overtreffende trap kent, moesten ook de fauteuils een meerdere erkennen. In de flauwe bocht van de weg die ons van Calama terug naar Rute 5 zou brengen, had men de verongelukte auto bij het altaar geplaatst. Zo iets bizars had ik nog nooit gezien. Ik ben benieuwd naar de beweegreden van de familieleden, vrienden of welke personen dan ook die dit aangrijpend tafereel samengesteld hebben. Had Carlitos erg veel van zijn auto gehouden, wilden ze een voorbeeld aan de andere weggebruikers stellen of zou er nog een andere reden denkbaar zijn waarom men het wrak pontificaal voor het altaar had geparkeerd? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit te weten komen.

Een paar honderd kilometer verder, terug op de Ruta 5, kwamen we langs een zeer vreemd kerkhof. Het was een oud kerkhof dat aan zon, weer en wind was overgeleverd. Het had zijn beste en mooiste dagen lang geleden gehad. Het rare was dat bij alle graven de opbouw was gemaakt van houten plankjes die allemaal op dezelfde manier bewerkt waren. Op ieder graf was een soort houten wieg gebouwd en in één geval stond er een smeedijzeren wieg op een grafje. Er waren nauwelijks namen of aanduidingen te vinden. De weinige gegevens die ik wel kon vinden gaven aan dat het om een kerkhof ging dat in de periode van 1880 tot 1930 gebruikt was. Dat was de periode van de salpeterwinning en de streek waar we doorheen reden was ook de streek waar in die periode op grote schaal salpeter gewonnen is. Het zal een kerkhof geweest zijn van arbeiders uit de mijnen, ik kan me niets anders voorstellen.

Ruta 5 leidde ons door de grote Atacama-woestijn, de droogste ter wereld. Er groeit over honderden kilometers niets, helemaal niets, nog geen grassprietje, nog geen cactus. Doods, enorm doods.

De volgende stop was Humberstone, het mijnwerkersdorpje uit de salpeterindustrie dat ik in 1987 met Carlos Grandez, mijn toenmalige vriend uit Lima en mijn huidige tandarts uit Aalten (maar dat is een ander verhaal) bezocht heb. Destijds was Humberstone ook al geheel verlaten maar stond er een levensgroot bord “Verboden Toegang”voor. Mijn Spaans was toen nog niet zo goed en Carlos was minderjarig dus we gingen wel naar binnen. Spannend, heel spannend. Een spookstadje, zo te zien van het ene op het nadere moment was verlaten. Er lagen nog heel veel dingen waarvan je zou zeggen dat je ze met een verhuizing achter op de ezel zou binden; bedden, kooktoestellen met potten, bureaus met meters papieren, er stond en lag van alles. Het machinepark stond erbij alsof een beetje olie de boel zo weer aan het draaien zou krijgen. Ik had destijds het idee dat de bewoners even een blokje om waren in de woestijn en zo ieder moment weer voor je konden staan. De sterke wind liet golfplaten klapperen, deuren dichtslaan en complete struiken door de straten vliegen. In mijn herinneringen was een absurd gebeuren. Mooi, heel mooi maar ook vreemd en ook wel een beetje griezelig. Had ik nu maar niet gegaan, mijn prachtige herinneringen zijn totaal aan diggelen. Humberstone is veranderd in een museum dat op de Unesco lijst van het werelderfgoed staat. Alles ziet er minder goed uit dan dat ik ze in mijn herinneringen had opgeslagen. De lemen muren waren op veel plekken heel erg beschadigd en wat nog redelijk muur was, was volgeschilderd met nuttige en nutteloze graffiti. Tot nuttige graffiti reken ik de muurteksten in de zaaltjes van het oude hospitaal, sommige mensen hebben daar opgeschreven wie daar wanneer geboren is. Of het waar is zal voor mij onduidelijk blijven maar het geeft wel een extra tintje, zelfs een klein beetje leven aan zo’n doods ziekenhuiskamertje.

Het was mooi om Humberstone na 24 jaar weer te zien. Ik heb foto’s gemaakt maar ze zullen nooit de kracht bezitten van de foto’s die ik in 1987 gemaakt heb. Humberstone was dood en is helaas nu nog veel doodser.

Tweede Kerstdag

2011-12-26T16:25:00.000-08:00

Rustig dagje in San Pedro de Atacama.

Een raar gevoel dat ik drie weken geleden ook hier was. In de tussentijd heb ik een groot gedeelte van Zuid Amerika doorgereden. In totaal heb ik nu meer dan 12.000 kilometer gereden sinds ik op 30 november Cusco verliet. Ik heb een rondje gereden, en ik ga nog meer rondjes rijden.

Vandaag de administratie bijgewerkt, genoten van het zwembad, het dorp San Pedro in een half uur vier keer volledig doorgelopen en genoten van een welverdiende siësta.

De parkeerplaats van het hotel was een grote openlucht werkplaats voor oude Volvo’s, Zeker de helft van de groep heeft de vrije dag benut om allerlei kwaaltjes en ook een paar ernstige klachten aan de auto’s te verhelpen. Vandaag was het ook de eerste dag waarop mensen last kregen van de hoogte. Gisteren zijn we over een 3300 meterhoge pas gereden, San Pedro ligt op 2500 meter hoogte. Dit is nog maar het begin, de grote klap komt overmorgen wanneer we binnen 4 uur vanaf zeeniveau een pas van 4800 meter over zullen gaan. De stijging is erg snel en daar gaan veel mensen last van krijgen. Maar goed, iedereen is goed voorbereid, bijna iedereen heeft een flesje zuurstof in de auto en de beide medische teams die de tour begeleiden hebben ook voldoende zuurstof aan boord om bij noodgevallen te ondersteunen.

Morgen eerst nog even omlaag naar Arica waar we in een prachtig hotel aan het strand zullen verblijven.

25 december rondje rond

2011-12-26T09:01:00.000-08:00

25 december Caldera – San Pedro de Atacama

De Volvo Classics tour is een reis van uitersten. In Santiago hebben we gelogeerd in een erg luxe 5 sterren hotel terwijl we in Caldera terecht kwamen in 5 kleine hostelletjes die allemaal samen nog niet de 5 sterren van Santiago haalden. Opnieuw moest ik de koffers op het bed zetten om doorgang te krijgen tot het toilet. Eenvoudig maar leuk, sfeervol, een hostalletje waar je met de eigenaar aan tafel gaat zitten om verhalen en ervaringen uit te wisselen, zoveel mooier dan de overbodige luxe in Santiago. Caldera is een klein vissersplaatsje waar veel toeristen komen, toeristen die tevreden zijn met een schoon stukje strand, een visje van de barbecue en ’s nachts iets van een dak boven het hoofd.

Het was kerstavond maar de enige plek waar je iets van Kerstmis kon proeven was in de kerk waar om 22.00 uur de mis werd opgedragen. Verder was het een avond als alle andere, warm en rustig, vooral rustig.

De reis van Caldera naar San Pedro was weer een lange maar dit keer iets minder eentonige weg. We reden weer honderden kilometers en vele uren door woestijngebieden langs de kust. Af en toe reden we direct langs de Stille Oceaan waar het beeld werd bepaald door kleine en zeer armoedige vissershuisjes, bestaande uit een paar aan elkaar gespijkerde triplexplaten. Kleine bootjes voor de kust lieten ons zien dat het ging om vissers die dagelijks met hun houten bootjes, sommige met een buitenboordmotor, aderen alleen met een paar roeispanen, de zee op gaan om wat vis te vangen. Vis voor eigen consumptie en als de vangst het toelaat, een beetje voor de verkoop. Dat het geen vette pot was hoefde niemand ons uit te leggen.

We kwamen door gebieden waar grote buitenlandse maatschappijen de Chileense grond omspitten om de koper naar boven te halen, enorme fabrieken waar de ruwe koper een eerste verwerking ondergaat voor het op de boot naar het buitenland verscheept wordt, verduisteren de horizon met kilometers hoge rookpluimen. Zelfs op de grond weet je niet meer waar je door heen rijdt. Is het mist, is het een zandstorm of wordt ons het uitzicht ontnomen door de neerslag van de aswolken die de enorme fabrieken langs de kant van de weg uitstoten?

We stopten in Chacabuco, een plaatsje waar ik nog nooit van gehoord had. Onze Chileense gids vertelde ons onderweg echter over de geschiedenis van het stadje waarmee hij direct mijn interesse wekte. Chacabuco is een mijnwerkersdorpje uit de 19^e eeuw. In die tijd ontgonnen Engelse maatschappijen salpetermijnen in de kuststreek die toen bij Bolivia hoorde. Er werden complete dorpen uit de grond gestampt, vaak met een eigen kerk en ik heb er ook een gezien met een eigen bioscoop. De mijn in Chacabuco heeft tot 1930 gefunctioneerd. Daarna is de mijn gesloten en is het dorp leeggelopen. In 1973 heeft dictator Pinochet weer leven in het dorp gebracht, dit keer echter niet als mijnwerkersplaats maar als concentratiekamp. Gedurende de eerste jaren van het bewind heeft Pinochet hier rond de 2500 politieke gevangen opgesloten. Er zijn verhalen van voormalige kampbewoners van Chacabuco over zeer ernstige martelpraktijken. We reden naar het kamp maar het was helaas gesloten op Kerstmis en we konden er niet in. Voor de port stond een groot bord waarop de geschiedenis van het dorp uit de tijd van de salpeterwinning beschreven staat. Over de jaren dat het dorp als concentratiekamp gediend heeft werd geen woord gerept.

Een stuk verder stopten we voor een groot monument, een enorm hand die uit het woestijnzand omhoog rijst. Een mooi fotomoment waar dan ook al een aantal oude Volvo voor stond om gefotografeerd te worden. Jammer dat een kunstwerk als dit ook niet gevrijwaard is van graffiti, het was helemaal ondergekalkt, jammer.

Bij Calama kwam ik weer op bekende weg, ik was daar op 2 december langsgekomen toen ik vanuit het noorden naar San Pedro reed. Vanaf hier ga ik de komende drie weken dus door bekend gebied rijden. Het was deze dag alleen bewolkt en het heeft zelfs even hard geregend, heel raar om zo’n dag in de droogste woestijn van de wereld mee te maken. We hebben sowieso extreme weersomstandigheden tijdens deze reis. Ik Ushuaia, het meest zuidelijke puntje van het continent hadden we de heetste dag van de afgelopen misschien wel 100 jaar. Daar liepen we met 29 graden in ons T-shirtje rond terwijl we in de Atacamawoestijn in een regenbui rondrijden.

Vandaag, 26 december hebben we een vrije dag, lekker aan het zwembad midden in de woestijn. Genieten dus op 2^e kerstdag.

24 december - Kerstavond

2011-12-24T18:24:00.000-08:00

24 december Santiago – Caldera

Gisteren hadden we een vrije dag in Santiago, althans, de deelnemers. Voor de begeleiders van de reis was het extra druk, er moest van alles geregeld worden. Ik had me voorgenomen om de ochtend te werken en de middag te gebruiken om iets van Santiago te leren kennen. Het was voor mij ook de eerste keer dat ik in deze stad was. Van het werken kwam veel terecht, van het verkennen van Santiago in één woord: Niets! Het kwam er gewoon niet van. Om een karavaan van meer dan 80 auto’s en 180 personen op gang te houden moeten er veel dingen geregeld worden en ook GOED geregeld worden. Helaas is dat in Chili niet altijd het geval. De lokale reisorganisatie liet ons af en toe een hoop zaken regelen die zij had moeten doen. maar goed, daar zijn we voor en met ons allen zorgen we er voor dat de zaken uiteindelijke wel kloppen en dat de Volvo teams organisatorisch een nagenoeg probleemloze reis krijgen.

Voor de avond waren we met de hele club uitgenodigd door de Volvo Club van Chili. We werden met grote bussen opgehaald en naar een bedrijfsterrein net buiten de stad gereden. Daar staat het automuseum van de stad, een privé collectie van een erg rijke Chileen. De eigenaar verwelkomde ons in het Nederlands, een stukje tekst dat hij via Google of een ander vertaalprogramma had vertaald. Hij wilde het van te voren nog even met mij doornemen om er voor te zorgen dat zijn uitspraak goed zou zijn. De uitspraak was niet het grootste probleem, wat ik leerde is dat je nooit een (semi) officieel stuk door een internetprogramma moet laten vertalen, er komen soms rare dingen uit. Maar goed, hij stond op het punt om zijn toespraak te doen en we hadden geen tijd voor tekstuele veranderingen. We oefenden de uitspraak en daarna mocht hij voor het grote publiek.

Onder het genot van lekkere hapjes en een glaasje bier of wijn kregen we daarna de gelegenheid om zijn autocollectie te bezichtigen. Hij heeft een leuke collectie van echte oldtimers tot auto’s uit de 60ger en 70ger jaren. Leuk om een oude Simca te zien, een model nagenoeg gelijk aan mijn vaders eerste auto in 1964.

Vandaag, 24 december was een rustige dag, opnieuw 870 kilometer over de Panamericana, bij Santiago er op en bij Caldera er af.

Kerstavond in Caldera, midden in de Atacama woestijn. Een raar idee, er is nauwelijks iets dat er op wijst dat het Kerst is. Een paar versieringen aan wat winkelgevels, dat is alles. Morgen gaan we weer om 7 uur rijden, opnieuw een rit van 780 kilometer door de droogste woestijn te wereld. Weinig Kerstgevoel maar wel opnieuw een bijzondere dag.

Binnenkomst Santiago

2011-12-23T19:18:00.000-08:00

22 december Temuco Santiago

Misschien wel een van de meest saaie ritten van de hele reis. We begonnen vandaag op snelweg no. 5, vanaf ons hotel was het drie straatjes door en we zaten op de snelweg. Ongeveer 10 uur later hadden we 690 kilometer over dezelfde snelweg gereden en konden we er bij Santiago er weer af. Opnieuw een paar blokjes om rijden en we waren weer in het hotel.

De enige afleiding onderweg waren de benzinestations waar we af en toe de kleine tanks van de oude Volvo’s moesten vullen en waar we, om toch wat afleiding te hebben, een aanval deden op de broodjes en koffiebar.

De mooiste onderbreking van snelweg 5 kregen we op veertig kilometer voor Santiago. De Volvoclub van Chili had een ontvangst met een hapje en drankje voor ons geregeld. Frisdrank en kleine borrelhapjes waren feestelijk uitgestald op de parkeerplaats van restaurant Bavaria. De Volvo’s reden één voor één binnen en iedereen kon aanschuiven aan het eenvoudige maar smaakvolle buffet. De leden van de Volvoclub van Chili waren gekomen in hun klassiekers. Het viel op hoe goed de Chileense Volvo’s er uit zagen, als nieuw! Nu scheelt het natuurlijk of je in een Nederlands klimaat rijdt waar vocht en pekel voortdurend aanvallen uitvoeren op het ijzer van de auto’s of dat je je auto in Chili hebt waar het klimaat zo droog is dat een auto eerder gemummificeerd wordt dan dat hij gaat roesten. Daarnaast was het te zien dat de meeste Volvo bezitters ruim meer bezaten dan alleen een oude Volvo. Het straalde er af dat de meerderheid de auto niet zelf hoefde te onderhouden of te poetsen, waarschijnlijk hebben ze daar wel een Peruaantje voor lopen, een jongen die minder verdient dan een Chileen en iemand die niet moeilijk doet over sociale premies en een ziektekostenverzekering.

Het was leuk en de Nederlandse Volvo’s werden bij de binnenkomst in Santiago begeleid door de Chileense collega’s. Wat we hier iedere keer weer meemaken is het feit dat degene die voorop rijdt niet in de gaten heeft dat er mensen achter hem rijden. Ze knallen lekker met veel enthousiasme en grote snelheid het centrum van de grote stad door waarbij ze een groep Nederlandse Volvo’s meesleuren die levensgevaarlijke capriolen uit moeten halen om de Chileense collega bij te houden. Roden stoplichten en toeterende weggebruikers wordt geen aandacht geschonken zodat iedereen de tourleider bij kan houden. Ik vroeg mij al af of dit de meest ideale situatie was om een stad binnen te rijden, ondertussen vragen steeds meer leden van onze groep zich af of wij ons aan dit soort levensbedreigende situaties bloot moeten blijven stellen.

HoPe opent grenzen.

2011-12-21T20:11:00.000-08:00

HoPe opent grenzen.

Dit is een uitspraak van een van de deelnemers van de groep. Vandaag hadden we een korte dag, we hadden slechts 480 kilometer te gaan. We moesten echter weer de grens van Argentinië naar Chili over en dat blijft toch iedere keer spannend. Je weet nooit hoe zoiets gaat verlopen.

Sapa Pana had een prachtige reis uitgezet, een tocht langs zeven meren en door prachtige bossen. In deze rit zat echter ook weer een stuk onverharde weg. Sommige teams hadden daar ondertussen wel genoeg van en kozen er voor om een omweg van ongeveer 60 kilometer te maken waarzij door een minder mooi gebied maar wel over een betere, volledig geasfalteerde weg zouden komen.

Ik reed voorop om als eerste bij de grens te zijn. Daar zou ik een van de Chileense gids die bij ons waren achterlaten om de mensen te helpen bij de grensformaliteiten. Ook wij hadden de keuze en kozen voor de mooie route. Het was inderdaad een prachtige route, ik weet dat we te vaak vergelijken maar ik kon het vandaag niet laten om te denken aan de plaatsjes van de Milka Chocolade, bergweiden, meren en bossen. Erg mooi.

We waren vroeg en kwamen zonder enig probleem de grens over en na een flinke lunch in Pucón kwamen we ook weer op tijd aan in Temuco, een rustig dagje waarop niets verkeerd zou kunnen gaan, zou je denken.

Omdat ik ’s nachts vaak slaaptijd te kort kom, wilde ik een middagdutje doen in het hotel. Ik lag nog geen drie minuten toen de telefoon ging en de receptionist vroeg of ik beneden wilde komen, er waren wat probleempjes. Ik ging direct naar beneden waar mijn Chileense collega vertelde dat de grote groep vast zat in Argentinië. Op de weg waar wij die dag nog rustig overheen waren gekomen had de lokalen indiaanse gemeenschap de weg geblokkeerd, er zouden zeker 50 Volvo teams vastzitten door de blokkade. Wat er precies aan de hand was kon niemand mij vertellen, een fenomeen waar ik ondertussen aangewend ben. Er worden in Peru ook vaak stakingen uitgeroepen waarbij uiteindelijk niemand weet waar het nu precies voor is. Ook hier bleef er een wazig gordijn hangen over de beweegredenen voor deze staking en blokkade. Uiteindelijk was dat ook niet zo interessant, belangrijkste was te weten dat er 50 oude Volvo’s niet verder konden en we geen idee hadden hoe laat de bloklade opgeheven zou worden. Een ander belangrijk detail was dat de teams wel net voor de grens stonden en de overgang om 20.00 uur dicht zou gaan.

We konden geen contact krijgen met de achterblijvers. Blijkbaar hadden de mobiele telefoons in het berggebied geen bereik en zelfs onze satelliettelefoons, die we juist voor noodsituaties mee hadden genomen, lieten ons op dit belangrijke moment in de steek. Het bleef gissen wat er met de achterhoede aan de hand was.

Langzaam maar zeker kwamen er teams binnen rijden maar dat waren allemaal mensen die er voor hadden gekozen om de geasfalteerde route te nemen, auto’s die pech hadden gehad en nog niet helemaal weer waren opgeknapt maar vooral ook mensen die genoeg hadden van de graffelwegen waarop banden en soms hele auto’s gesloopt werden. Van de diehards die wel opnieuw de graffelwegen op waren gegaan was geen spoor te bekennen.

Het eerste graffelteam dat zich liet zien waren de jongens van omroep Flevoland, team 83 dat prachtige filmpjes van onze reis op de web zet. De jongens kwamen heel enthousiast op mij af, alsof ze iets mee hadden gemaakt dat zij echt aan mij wilden laten weten. De eerste indruk was juist! De jongens vertelden heel leuk dat zij de mensen van de blokkade er op hadden gewezen dat de Volvo karavaan op pad was om fondsen te werven voor het onderwijs voor de inheemse kinderen in de bergdorpen van Peru. Zij hadden uitgebreid verhaal moeten doen over de projecten die zij ondersteunden. Zij hadden verteld wie HoPe is en wat HoPe doet. De hoofdman van de inheemse gemeenschap was erbij gekomen en had het verhaal ook willen horen. Hij was onder de indruk en gebood zijn mensen om alle Volvo’s die stonden te wachten doorgang te verlenen. Er waren veel lokale auto’s en bussen, die mochten niet doorrijden maar de Volvo’s die allemaal iets voor de indiaanse broeders in Peru doen, kregen vrije doorgang. In totaal mochten 30 Volvo’s langs de blokkade terwijl de Argentijnse en Chileense lotgenoten moesten blijven staan.

Hier zou het echter niet bij blijven, ook Volvo deelnemers die later bij de blokkade kwamen kregen allemaal vrije doorgang omdat ze voor de indiaanse kinderen van Peru op weg waren. Het enige Duitse team dat met de tour meerijdt, was helemaal verbaasd toen zij bij de blokkade kwamen en als enigen vrije doorgang kregen. Vader en zoon spreken geen woord Spaans en zij hadden geen idee wat er allemaal aan de hand was totdat de mensen hen op de HoPe sticker wezen en de duim opstoken. Toen pas hadden zij in de gaten dat de sticker van HoPe op hun auto een vrijgeleide was bij deze blokkade waarbij alle mensen die niet zo’n sticker op hun auto hadden, nog uren in de rij zouden moeten staan.

Bij de volgende blokkade ga ik HoPe stickers verkopen!

El calafata – Perito Moreno – Bariloche, Ruta 40

2011-12-20T19:53:00.000-08:00

El calafata – Perito Moreno – Bariloche

Twee lange rijdagen, gisteren 690 en vandaag 790. Op zichzelf zijn de afstanden goed te doen maar wat ons af en toe opbreekt zijn de slechte wegen. De Ruta 40 is berucht, zelfs voor de Argentijnen. Het is een weg die voor een groot gedeelte nog altijd onverhard. Het wegdek bestaat vooral uit grind. Er zijn dan ook verschillende auto’s die schade hebben opgelopen vanwege steenslag. Zo zijn er auto’s met kapotte ruiten, kapotte radiatoren, lekker benzinetanks en kapotte schokbrekers. Vandaag hebben we zelfs twee auto’s met een kapotte versnellingsbak. Het technische team verricht wonderen om al deze auto’s weer aan de praat te krijgen, de technische jongens zijn echte helden geworden binnen de club, zij worden iedere avond weer met groot applaus ontvangen als zij als allerlaatste de eetzaal binnenkomen.

Het gaat niet goed met Argentinië! Er wordt, of beter gezegd: er werd hard gewerkt aan het asfalteren van de Ruta 40. Over honderden kilometers heeft men aan de weg gewerkt, in sommige gevallen betreft het voorwerk, op andere gedeeltes was men al met asfalteren begonnen. Het is echter duidelijk te zien dat de werkzaamheden al lang gelden stilgelegd zijn. Op sommige stukken groeit het gras al weer door de onderlaag die zelfs al keurig en strak gewalst was.

De distributie van de benzine is gisteren keurig verlopen. We hadden een tankautootje geregeld dat halverwege de route ging staan en waar iedereen een bepaalde hoeveelheid benzine kreeg. Ik vertrok als allerlaatste uit El Calafata omdat ik een aantal jerrycans zou kopen en deze gevuld met benzine achter de karavaan aan mee zou nemen. Zouden er auto’s zijn die toch benzine te kort kwamen dan zouden wij ze weer op weg kunnen helpen.

In heel El Calafata was echter geen enkele jerrycan te krijgen, alles was uitverkocht! Het benzineprobleem speelt al langere tijd in Argentinië en iedereen is aan het hamsteren. Wanneer er benzine is gaat iedereen direct naar de pomp om in te slaan wat ze kunnen krijgen. Soms wordt ook hier paal en perk aan gesteld. Zo konden we vandaag bij een benzinestation hooguit 20 liter per auto tanken. In jerrycans benzine meenemen was er al helemaal niet bij.

Afgelopen nacht hebben we gekampeerd op het voetbalveld van de lokale sportvereniging van Perito Moreno. De ene nacht in een 5 sterren hotel en de volgende nacht in een tweepersoonstentje op een zanderige vlakte! Er waren twee chemische toiletten voor de 180 mensen geplaatst en voor water moest iedereen zelf maar zorgen.

De gemeente had een grote barbecue georganiseerd, in totaal hadden ze 20 schapen geslacht die op Argentijnse wijze naast een vuur aan een paar stokken gespannen waren. Er was wat bier en wijn voor de liefhebber. Bestek en borden hadden ze niet zodat het vlees maar ook de rauwkost met de handen gegeten moest worden. Voor sommige mensen was dat even wennen maar uiteindelijk heeft iedereen toch lekker maar vooral bijzonder gegeten.

Water uit een plastic fles om de eerste slaap uit je ogen te wrijven en daarna maar weer op pad. Nu hadden we vandaag zo veel stof onderweg dat de pret van een fijne douche ook maar voor erg korte duur was geweest.

Morgen gaan we Argentinië definitief verlaten, althans voor wat betreft de Volvo Classics Panamericana. We gaan dan Chili in waar we de komende acht dagen door zullen brengen.

18 december Puerto Natales (Chili) naar El Calafata (Argentinie)

2011-12-20T16:15:00.000-08:00

18 december Puerto Natales (Chili) naar El Calafata (Argentinie)

Een rustige dag met veel pech en tegenslag

Vandaag hoefde we maar 350 kilometer te rijden, het zou een rustige dag worden. We moesten opnieuw de Chileens – Argentijnse grens over, de grenzen liggen in Patagonie erg onhandig en het wegennet werkt niet mee aan een vlotte doorstroming waardoor we in totaal zes keer de grens tussen deze twee landen oversteken. De ene grensovergang is de andere niet en dat hebben we vandaag nog eens extra gemerkt. Het uitgaan van Chili liep erg soepel en daarmee ook eg snel. De Argentijnse kant deed er echter enorm lang over. De ambtenaar die de persoonsgegevens in de computer in moest voeren had een éénvingerig typesysteem waarbij hij iedere letter ook nog eens vier keer controleerde alvorens deze definitief in het computersysteem in te voeren. Er stond op een gegeven ogenblik een rij van zeker 100 personen die van zijn diensten gebruik wilden maken. Hij werd er niet koud of warm van en bleef zijn zelfbedachte systeem hanteren.

De man van de douane deed er nog een schepje bovenop. Toen hij de gegevens van onze auto had ingevoerd stond hij mij buiten bij de slagboom op te wachten. “Zeer vriendelijk”was de eerste gedacht die in mij opkwam. Bij de slagboom aangekomen vertelde hij mij echter dat hij een foutje had gemaakt in het document en dat we het opnieuw moesten doen. O.K. opnieuw naar binnen en opnieuw het hele formulier ingevuld, dit keer correct.

De ramp voor mij begon een uurtje later. We reden over een slechte grindweg, een route die de dagroute met 70 kilometer in zou korten. Hadden we dat maar niet gedaan! 300 meter voor het einde van de weg begon de auto enorm te schudden, een teken dat we een lekke band hadden. Direct gestopt maar het was al te laat, de band hing aan flarden om de velg, er was niets meer aan te redden. We hadden een goed reservewiel bij ons en dat hebben we dan ook direct op de auto gezet. Ik had nog een andere band achter in de auto liggen en die wilde ik als reservewiel plaatsen. Daarvoor moest ik echter de flarden van de oude band van deze velg halen en de andere band er weer op plaatsen. In El Calafata was echter niet één bandenservice geopend. Met de hulp van het technische team en een paar tourgenoten hebben we de boel nog kunnen redden, oude band van de velg zagen en de tweede reserveband er weer op zetten. Een heel gedoe maar we hebben het gered.

Daarna kwamen de problemen met de benzine. Vanaf het moment dat ik anderhalve week geleden Argentinië binnenreed hebben we problemen gehad met de benzine. Veel tankstations hebben gewoonweg geen benzine, niets! Het is iedere keer weer een sport om aan benzine te komen. Je weet nooit wek tankstation wel en welke geen benzine heeft. Je koopt wat je krijgen kunt en soms betekent dat gewoonweg 3 tot 4 keer tanken op een dag.

Vnadaag in El Calafate was er genoeg benzine te koop, morgen hebben we echter een rijdag van 700 kilometer en dan is er onderweg hoogstwaarschijnlijk geen druppel benzine te krijgen, dat red ik zlefs met de 60 litertank van de Toyota niet, laats staan de oude Volvootjes met een tank van 30 liter.

We hebben dan ook een tankauto moeten huren die 1200 liter benzine meeneemt en ons ergens halverwege de rit voorziet van extra brandstof. Een hele klus om dat organisatorisch allemaal voor elkaar te krijgen maar het is (hoogstwaarschijnlijk – eerst zien dan geloven) allemaal gelukt.

We gaan het zien morgen.

Ondertussen heb ik ook nog een bezoek gebracht aan de wereldberoemde gletsjer van El Calafate. De gletsjer waar met grote regelmaat hele stukken ijs met groot geweld afbreken en in het onderliggende meer storten.

Opnieuw een spectaculaire dag en morgen waarschijnlijk nog zo een.

2011-12-17T18:54:00.000-08:00

De dag van vandaag stond voor mij in het teken van een bezoek aan het Nationaal Park Torres del Paines. Ik vetrok met ongeveer de helft van de groep met een luxe catamaran vanuit Puerto Natales in het zuiden van Chili. Via een bootreis van meer dan twee uur kwamen we aan bij deze voet van een prachtige gletsjer. Een wandelingetje van een half uur bracht ons tot aan de voet van deze gletsjer. Een prachtige brok ijs die echter niet kan verhullen dat zij erg hard aan het wegsmelten is.

Na het bezoek aan de ijsreus gingen we in rubberboten die ons verder de fjord in brachten. Spectaculair hoe met deze Zodiacs over het water werd gescheurd terwijl ijsreuzen en prachtige bossen het panorama afwisselden.

Voor mij was het verbazingwekkend om gletsjers en ijspieken te zien op zeeniveau. In Cusco moet je daarvoor toch op zijn minst naar 5.000 meter hoogte.

Het was een mooie maar toch ook drukke dag omdat er altijd dingen zijn die anders lopen dan gepland. Mijn groepje van vandaag was slechts 80 man groot en ik moet zeggen dat zij de dingen die onverwacht op ons pad kwamen, zoals een ander boot dan gepland, een kapotte bus waardoor we uiteindelijke met zijn tachtigen in een bus voor 50 personen moesten, erg goed opgepakt hebben. Er werd niet of nauwelijks geklaagd.

Ok geloof dat we allemaal maar Volvo moeten gaan rijden!

Vanavond hadden we het officiële ontvangst in het stadje Puerto Natales. De burgemeester en de commissaris van de koningin heetten ons van harte welkom. Er waren drankjes en er was een band voor ons geregeld. Een hartelijk ontvangst door de gemeente, zoiets hadden we nog niet meegemaakt.

Ik moest de dansvloer nog even op en was blij met de lessen Hauyno die ik de afgelopen jaren van de dames van Racchi had gehad.

Puerto Natales - Chili

2011-12-16T20:20:00.000-08:00

Vrijdag 16 december

Even een paar dagen uit de lucht geweest. We zaten in heet plaatsje Ushuaia, het meest zuidelijke puntje van Vuurland. Een prachtig plaatsje maar zonder internet verbinding, althans niet in het hotel waar ik zat. Wat me direct opviel in Ushuaia was de grote verscheidenheid aan huisjes. Vuurland is onderdeel van Argentinië maar om er te komen moet je een paar uur door Chili rijden. Ushuaia is een uithoek, of zoals ze het zelf zeggen: “het einde van de wereld”. Ushuaia is moeilijk te bereiken, ook voor de Argentijnen en al het materiaal dat aangevoerd wordt, hetzij per boot over zee, hetzij per vrachtwagen over land, is dan ook erg duur. Je ziet het aan de bouw van de huizen. De huizen zijn erg eenvoudig en gebouwd van het materiaal dat op dat moment net voorhandig was.

Mijn eerste zorg in Ushuaia was het vinden van een betrouwbare garage. Ik had vanuit Cusco al 7.200 kilometer gereden en de auto was dan ook hard toe aan een kleine beurt. Ik was bij het binnenrijden van het plaatsje langs een Toyota garage gekomen en daar ging ik donderdag dan ook direct heen. Ik kon niet eerder dan om 4 uur ‘s middags in de garage terecht en heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat door het dorp en vooral door de buitenwijken te rijden. Ik heb daar erg veel foto’s gemaakt van de meest uiteenlopende kleine en vooral armoedige huisjes. Mijn God, dan woon je in het einde van de wereld en dan ook nog in een dergelijk krot! In zou niet willen ruilen.

Ik heb genoten van Ushuaia, ik had graag wast meer van de omgeving gezien maar helaas was dat voor mij niet weggelegd, de auto ging voor.

Het is een plaatsje waar ik zeker nog een keer terug ga komen, dat staat vast!

Vandaag, vrijdag 17 december, reden we terug van Ushuaia naar Chili. Dit keer bleven we echter in Chili waar we een andere weg namen die ons uiteindelijk naar Puerto Natales leidde. We moesten, net als op de heenweg, met een pont over een zee-engte tussen het vaste land en het eiland Vuurland. Ik stond met mijn camera klaar op de voorplecht van de boot, klaar om te proberen de dolfijnen die met de boot mee zwemmen, te fotograferen. Geen eenvoudige klus want de dieren zijn razend snel. Maar toch heb ik er een paar op de foto kunnen krijgen, prachtig gezicht. In Puerto Natales werden we opgewacht door een grote groep mensen die de Volvo Classics Panamerica opwachtte. Erg leuk om zo enthousiast in een dorp van 20 duizend mensen ontvangen te worden.

Ik zou nog veel meer willen schrijven maar het is 01.13 uur en ik ben kapot. Morgen weer een dag, weer om 6 uur mijn bed uit.

Puerto Madryn - Comodore Rivadavia

2011-12-12T18:49:00.000-08:00

Rijdag 3, Puerto Madryn – Comodoro Rivadavia

De dag begon met een ritje van 90 kilometer naar de haven van Valdés, een schiereiland net ten noorden van de plaats waar we de nacht door hebben gebracht. Vanuit de Haven Puerto Pirámides vetrokken we op een boot om een aantal walvissen in de baai te gaan bekijken. In de baai komen jaarlijks enkele tientallen Australische walvissen de wateren rondom het schiereiland. Het walvissenseizoen is van half september tot half december en we waren dus aan de late kant. De meeste walvissen ware al doorgezwommen maar we hadden geluk dat we toch nog drie moeders met hun drie maanden jonge kalveren konden zien. Het was een mooie en vrijwel windstille dag, de dag tevoren waren de boten niet uitgevaren vanwege de harde wind en de hoge golven.

Het was imposant om zo dichtbij de walvissen te kunnen varen. Moeders en jonkies zwommen heel relaxed heen en weer en leken zich niets aan te trekken van de drie bootjes die om hen heen voeren. Moeder en jonkie bleven onafscheidelijk van elkaar rondjes zwemmen. We waren getuige van zes walvissen, drie moeders en drie jonkies die rustig hun zwemoefeningen deden. Toch heel imposant.

Op de weg naar hert zuiden werd de begroeiing met de kilometer lager en dunner. Hadden we de dag tevoren nog echt struikgewas, vandaag moesten we het doen met enkel hoge plantjes die aan de Nederlandse heide doen denken. We zagen wat guanucos, een lamasoort die veel in Argentinië voor komt, en veel roofvogels.

Het landschap bleef vlak, ongelooflijk vlak, zo vlak en eindeloos dat het ook weer imposant was.

Morgen een lange dag, dan gaan we naar Rio Gallegos, 780 kilometer verder naar het zuiden! OP tijd naar bed dus.

dag 2

2011-12-12T15:31:00.000-08:00

Dag 2 van de reis, Viedma – Puerto Madryn

Vandaag hadden we een korte reis, slechts 426 kilometer lang. De dag begon met het opnemen van de schade van dag 1. Er waren wat kleine pechgevallen zoals een kapotte benzinepomp en wat elektronische problemen. Een kapotte koppakking gaf al wat meer problemen maar team nummer 10 spande de kroon, zij hadden te maken met een vastloper en hier moest een compleet andere motor ingebouwd worden. De technische teams waren dan ook vroeg uit de veren om alle problemen te verhelpen. Zij zijn goed uitgerust en kunnen de meeste problemen verhelpen, zelfs een vervangmotor was voor team geen bezwaar!

De jongens van het technisch team zijn op de eerste dag van de tour met een loodzware klus gestart en gevreesd wordt dat het werk voor deze jongens tijdens de hele tour zwaar zal blijven. Op het moment dat de technische jongens vanavond de eetzaal van het hotel in Puerto Madryn binnen kwamen lopen werden zij dan ook met een daverend applaus verwelkomd.

Voor ons was het een rustige dag. Het is zondag en de vierhonderd kilometer, door wat de Argentijnen hun steppe noemen, was dan ook niet echt een vreselijk zware taak.

Echt op pad!

2011-12-11T03:25:00.000-08:00

Zondag 11 december, tijd voor ene update!

We hebben Buenos Aires ondertussen achter ons gelaten. De wereldstad van 2,8 miljoen inwoners bleek een agglomeratie van 16 miljoen te zijn. Groot, veel te groot voor Aaltense begrippen.

Vrijdagavond hebben we een ontvangst gehad van de Volvo club van Buenos Aires. Een kleine 50 oude Volvo’s uit de Argentijnse hoofdstad vergezelden ons naar een clubgebouw buiten de hoofdstad. In kleine groepjes reden we vanuit het centrum van de stad naar een buitengebied waar alle auto’s, de Nederlandse en de Argentijnse in een cirkel om het veld opgesteld werden.

We kregen en hartelijk ontvangst door de Argentijnse collega’s, volop Heineken en empanadas, heerlijke gevulde broodjes aangevuld met prachtige muziek en begeleid met de imposante tangos’.

De Nederlandse ambassadeur van Argentinië deed een welkomstwoord voor de groep en alle deelnemers kregen een mooie medaille van de Argentijnse collega’s.

Het echte begin van de tour was de rit van Buenos Aires naar Viedma. Een rit van bijna 1.000 kilometer die we op zaterdag 10 december reden. Het was een nationale feestdag waardoor er weinig verkeer op de weg was en we lekker door konden rijden.

In het stadje Tres Arroyos werden we opgewacht door een delegatie van de Argentijnse gemeenschap. We werden hartelijk ontvangen door Nederlands-Argentijnen die gestoken waren in traditionele Nederlandse kleding en geschoeid waren op echte klompen. Met grote Nederlandse ne Argentijnse vlaggen stonden zij ons op te wachten langs de doorgaande route.

E eerste dag was direct de langste. Een lange dag, ik reed om 4.45 uur Buenos Aires uit en lag met de laatst binnengekomen deelnemers om 2.00 uur pas weer in mijn bed. Maar de kop is er af. Vandaag ‘slechts’ 400 kilometer, een rustig dagje en hopelijk wat meer tijd om mijn blog bij te houden. Ik moet op pad!

Buenos Aires, nogmaals

2011-12-07T12:14:00.000-08:00

Plaza de Mayo Buenos Aires

stadion Boca Junior

De auto’s staan klaar bij de douane. Alles is ingeklaard en morgen (donderdag) gaan we de auto’s met de deelnemers ophalen. De deelnemers zitten hoog en veilig in de KLM vlucht van Amsterdam naar Buenos Aires en zullen vanavond hier aankomen.

Een aantal begeleiders is maandagavond aangekomen in Buenos Aires en met hen hebben we ondertussen verschillende besprekingen gehad over de tour die we gaan doen.

Vandaag dus even een rustdag en gelegenheid om iets meer van Buenos Aires te leren kennen. Als eerste wilde ik uiteraard naar het beroemde Plaza de Mayo. Het plein van de “dwaze Moeders”en van Evita Perron. Een indrukwekkend plein dat de loodzware last draagt van de turbulente geschiedenis van Argentinië. En ook nu blijven de protesten doorgaan, niet alleen van de moeders die hun echtgenoten en/ of kinderen letterlijk kwijt zijn geraakt tijdens het militaire bewind van de dictator Jorge Videla, maar ook oorlogsveteranen die gevochten hebben in de oorlog om de Falkland Eilanden in 1992 eisen een betere behandeling van de Argentijnse regering.

Na de Plaza de Mayo (Meiplein) hebben we een bezoek gebracht aan een van de meest bekende wijken van de stad, de Barrio Boca, de thuishaven van de voetbalclub Boca Junior.

Een schilderachtige wijk met veel historische panden. Veel oude huizen zijn geschilderd in de kleuren van de populaire voetbalclub. Het stadion van de club ligt midden in de wijk en heeft bijna loodrechte tribunes. Ook het stadion is geschilderd in het blauw en geel van de club.

Maradona is een volksheld die op veel verschillende terugkomt in de wijk. Er zijn standbeelden, muurschilderingen en levensgrote poppen van hun held in de wijk te vinden.

Een interessant bezoek dat we afsloten met een lekker stuk rundvlees van de barbecue.

Vanavond de groep ophalen en dan begint het echt

Buenos Aires

2011-12-05T16:29:00.000-08:00

Aankomst Buenos Aires

Dag 6 van het begin van de reis. Vandaag een korte rit, slechts 300 kilometer van Rosario naar Buenos Aires. We hadden de plannen gewijzigd, zondag lekker lang doorrijden zodat we maandag maar een korte rit zouden hebben naar Buenos Aires. Het binnenrijden van een onbekende grote stad is altijd lastig, zeker zonder Tom Tom of wat voor navigatiesysteem dan ook.

We vertrokken om 9 uur vanuit Rosario, laat voor ons doen maar we hadden de tijd, hebben een beetje uitgeslapen en enorm genoten van een heerlijk ontbijt.

De weg naar Buenos Aires was niet anders dan de dag ervoor, het was net alsof we over een autosnelweg door de Noord-Oostpolder reden. Niet bijster interessant maar het schoot wel lekker op. We reden dan ook al tegen enen de buitenwijken van Buenos Aires binnen.

Alexis, mijn Ierse reisgenoot moest hier zijn. Zijn vriendin woont daar en ik zou hem bij haar thuis afzetten. We hadden alleen een kaartje dat ik van google maps had uitgeprint, niet bijster nauwkeurig maar we zouden het wel vinden. Dat deden we ook maar niet nadat ik toch meerdere malen had moeten constateren dat we niet door de meest sociale buurten van de stad aan het dwalen waren. Nu heeft iedere stad zijn mindere buurten maar het betrof mijn eerste kennismaking met deze wereldstad en die was niet bijzonder interessant.

Het laatste stuk van de reis moest ik in mijn eentje doen. Ook hier moest ik afgaan op eigen printwerk uit Google Maps. Ik nam een verkeerde afslag en kwam direct in een van de meest drukke straten van de stad terecht. Ik heb maar één keer hoeven vragen, de bediende van een benzinestation wees me de weg. Alsmaar rechtdoor en dan een keer rechts. Samen met google, wat giswerk en een gezonde portie goedgeluk stond ik om 16.00 uur voor de deur van het hotel, midden in Buenos Aires. Ik mocht niet op straat parkeren dus zette ik de Toyota met de grote Cusco stickers op de stoep van het hotel, bijna tegen de gevel. Ik had ondertussen geleerd dat de regels in Argentinië net zo flexibel zijn als die in Peru en dat de naleving vooral neerkomt op de goede zin en / of acute geldnood van de langskomende politieman of – vrouw. Dit keer ging het goed.

In het hotel wisten ze van niets, jazeker, er was een reservering voor Walter Meekes vanaf de 7^e december maar voor vandaag was er niet op mij gerekend. Een telefoontje naar het reisbureau dat de Volvo Tour in Argentinië regelt was voldoende om mij toch een kamer ter beschikking te stellen.

Wat ik tot op heden van Buenos Aires heb gezien valt me tegen. Rommelig en vies, het lijkt of de vuilophaaldienst al weken staakt en of de verkeerspolitie zich bij deze staking aangesloten heeft. Goed, het is mijn eerste kennismaking met een wereldstad van 2,8 miljoen inwoners. Misschien mag ik morgen een wat positiever beeld neerzetten.

Het hotel helpt daar echter niet bij. Zelfs mijn wereldstekker past niet in de rare stopcontacten die ze hier hebben. De waterkoker doet het niet en 80 van het douchewater komt onder uit de kraan, slechts met pijn en moeite kon ik mijn hoofd voldoende nat krijgen om de restanten van een ooit weelderige haarbos te wassen. En dat in een hotel van naam en met prijs!

O.k., morgen misschien beter. We gaan er voor!

2011-12-04T18:38:00.000-08:00

Vandaag heb ik duidend kilometer aan rondjes door Friesland gereden.

Vanaf de stad Metan waar we gisteren hebben overnacht, heb ik vandaag 1.000 kilometer gereden naar de stad Rosario. Eén grote vlakte, een groot Friesland maar dan 1.000 kilometer lang. Ik ben kapot, lange dag gehad. Morgen nog maar 300 kilometer naar Buenos Aires waar we lekker op tijd aan zullen komen.

Ik ga lekker slapen, tot morgen

grensovergang

2011-12-04T02:45:00.000-08:00

Een vreemde grensovergang.

Zaterdag 03 december. We vertrokken uit de Chileense woestijnplaats San Pedro de Atacama. Een plaatsje waar we eigenlijk per ongeluk terechtgekomen waren omdat we hard toe waren aan een kop koffie en de grens nog zo’n 160 kilometer voor ons lag.

In San Pedro werd ons echter verteld dat de grens weliswaar 160 kilometer verderop lag maar dat het douanekantoor in San Pedro lag! Een gegeven waar we bij toeval achter kwamen! Maar goed ook want anders hadden we mooi 160 kilometer terug kunnen rijden!

We voegden ons dus ’s ochtends om 8 uur in de reeds lange rij wachtenden voor het douanekantoor. Een handjevol toeristen stond daar al te wachten, samen met een grote groep Argentijnse vrachtwagenchauffeurs die met name tweede hands Japanse auto’s vanuit Chili hun land invoerden.

De rij was lang maar de afhandeling van de formaliteiten stelde niet veel voor, we konden zonder enige problemen de het land uit.

Daarna was het inderdaad 160 kilometer rijden naar de Argentijnse kant van de grens, een rare gewaarwording. Er is echter maar één weg die die kant op gaat, onderweg is er een afslag naar Bolivia maar dat is een haast onbegaanbaar zandpad, daar kies je niet zo gauw voor.

De reis ging over een pas van 4850 meter hoogte. Een prachtig landschap met veel vicuñas, familie van de lama maar met de fijnste en duurste wol ter wereld.

Da Argentijnse autoriteiten waren veel minder behulpzaam, de persoon die de auto in moest klaren deed zelfs erg moeilijk. Of ik wel een uitnodiging had om aan de Volvo Tour mee te doen. Een uitnodiging van wie? Van de Club, goedgekeurd door de Argentijnse Ambassade in heet land waar ik woonde! De man was duidelijk op geld uit.

Ik zei dat ik een persoonlijke uitnodiging had van de koningin maar dat die thuis aan de muur hing omdat ik bang was dat ie onderweg zou kreuken. Hij keek mij aan alsof hij mij niet geloofde maar zette uiteindelijk toch de gewensts stempel.

We reden door naar een plaatsje Metan, net ten zuiden van Salta. Hiermee hadden we opnieuw een uur gewonnen ten opzichte van ons reisschema, een voorsprong die we graag willen houden want morgen willen we voor donker Buenos Aires in rijden.

San Pedro de Atacama

2011-12-02T12:45:00.000-08:00

Vandaag hebben we slechts 409 kilometer gereden. We vertrokken vanochtend om 8 uur uit Pozo Almonte, veel later dan gepland maar we kwamen slecht op gang. Chili heeft twee uur tijdsverschil met Peru en toen de wekker om 6 uur afging was het voor ons eigenlijk pas 4 uur. Beetje langzaam op gang dus. Tank volgegooid en aan de overkant ons ontbijt genoten, het hostalletje waar we zaten had deze service niet. Een kop Nescafe met een sandwich zo groot dat ik hem niet eens op kreeg en de helft mee nam voor onderweg.

Een rare ervaring dit dorpje, maar goed, het was een ervaring! Ons volgende doel was Calama, een wat grotere stad in het midden van de Atacamawoestijn. We legen achter twee uur voor op schema en die wilden we graag houden. We besloten dan ook om vandaag zo ver mogelijk door te rijden.

De weg leidde door dorre, droge woestijn (de droogste van de wereld). De Atacama woestijn is erg rotsachtig en kent heel hoogte verschillen. Toen we de Panamerican verlieten en de weg naar Calama opgingen steeg de weg dan ook al heel snel naar de 3000 meter hoogte.

De hele kust wordt gekenmerkt door mijnbouw, grotere en kleinere mijnen ontsieren of verfraaien het saaie landschap van de woestijn. Calama is een behoorlijke stad midden in de woestijn. Je vraagt je af waar men het water vandaan haalt om aan de behoefte van zoveel mensen te voldoen. De stad leeft van de mijnbouw, pick-uptrucks van verschillende mijnbouw maatschappijen rijden af en aan. De vrachtwagens die de mineralen va de mijnen afvoeren hadden we onderweg al met tientallen voorbij zien komen. Calama bruist van het leven, zelfs zoveel dat we niet eens een parkeerplaats voor onze auto konden vinden en de onszelf beloofde kop koffie helaas niet hebben kunnen nuttigen. Dan maar door naar San Pedro de Atacama. Ach ja, je moet jezelf tijdens zo’n reis af en toe een beetje ontzien anders kom je nergens. San Pedro de Atacama, of SP de Atacama zoals het op de verkeersborden wordt aangeduid, lag nog 100 kilometer verder.

Tijdens de rit hiernaar toe kwamen we door een werkelijk prachtige vallei. Een enorme vlakte midden in de bergachtige woestijn, een vlakte gekleurd door tientallen kleuteren van verschillende zand- en steensoorten. Aan de vorm van de vallei kun je zien dat hier vroeger een enorm brede rivier heeft gestroomd. Hoelang geleden “vroeger”was? Geen idee, waarschijnlijk honderden duizenden jaren geleden. Het is bekend dat het Andesgebergte uit de zee is opgerezen. De grote zoutvlaktes in Chili en Bolivia getuigen hiervan maar ook de fossielen van versteende zeedieren die nog steeds in grote aantallen boven in de bergen worden gevonden. Het was een genot om door deze vallei te rijden en rondom je al die prachtige kleuren van natuurlijk gesteente te zien.

San Pedro de Atacama is een kleine plaats. Totaal niet te vergelijken met de groeistad Calama. San Pedro lijkt weggelopen te zijn uit een sprookje. Een prachtig klimaat, veel bomen en bloemen en allemaal lage woningen gebouwd van in de zon gebakken leemstenen (adobes). Een kleine schilderachtig plaatsje waar, gezien het aantal hotles en restaurants, veel toeristen komen.

Wij gingen op zoek naar de twee hotels waar de Volvo Tour op 25 december zal overnachten. Ik wilde ze leren kennen zodat ik een idee zou hebben van wat ons de 25^e van deze maand te wachten zou staan. Het eerste hotel was leuk en aardig, de persoon die ons ontving wist echter nergens van waardoor ik besloot naar het tweede hotel op zoek te gaan. Een pittoresk hotelletje, prachtige, zeer luxe kamers om een groot zwembad. En dat midden in de woestijn!

De eigenaresse is erg vriendelijk en zei nodige ons dan ook direct uit voor de lunch. Dat mag ook wel want de 25 is het hele hotel, tot aan de laatste kamer aan de Volvo Tour verhuurd!

Onder het eten bekeken we de mogelijkheden om vandaag nog de grens met Argentinië over te steken. Daarmee zouden we bijna een dag minder in Chili zijn dan gepland. Het werd ons echter afgeraden om door te rijden. Het was al drie uur in de middag en de rit tot de eerste de beste plaats in Argentinië waar we zouden kunnen overnachten zou nog zeker 6 uur rijden zijn. Ik had me voorgenomen om zo min mogelijk in het donker te rijden en vandaag was het niet nodig. We kregen een kamer in het hotel en zullen morgen op tijd vertrekken. Wel op tijd, niet vroeg. Het douanekantoor van San Pedro ligt op 160 kilometer vóór de grensovergang met Argentinië, net om de hoek van het hotel. En dit kantoor gaat pas om 8 uur open. Eerder kunnen we dus niet weg! Raar maar waar!

Wel genoeg reden om lekker van het zwembad en de zon te genieten. Je hoeft jezelf niet altijd te ontzien, toch?

ps kijk hoe we afgelopen woensdag vanuit Cusco zijn vertrokken!

http://www.youtube.com/watch?v=EOnyAzxQewg

Pozo Almonte

2011-12-02T02:29:00.000-08:00

Foto genomen vanaf buiten, door het raam

Wakker worden in het kleinste hotelkamertje waar ik in mijn leven heb mogen verblijven. Een hokje waar twee bedden in konden, een klein kastje stond en waar wij ook nog bij moesten. Laatste was het moeilijkste want we hadden ook nog bagage. Die paste er dus niet meer bij. De bedden werden gedeeld met de hoogst nodige spullen en de rest moest in de auto blijven.

De reis gisteren ging voorspoedig en ook de grensovergang tussen Peru en Chili ging sneller dan verwacht. We besloten dan ook door te rijden en niet zoals gepland, net over de Chileense grens in de stad Arica te overnachten.

Volgens de kaart zouden we 200 kilometer door moeten rijden tot aan Pozo Almonte, de volgende plaats waar we zouden kunnen overnachten. We besloten om door te rijden. Ik was hier jaren gelden geweest, voor de eerste keer in 1987. Ik had een herinnering aan een vlak woestijnlandschap maar merkte al gauw dat herinneringen slijten of op zijn minst verromantiseren. Het landschap waar we doorheen reden was ruw berglandschap met veel hoogteverschillen en diepe ravijnen langs de weg. De vorige keren dat ik deze weg deed reed ik mee in een bus en lag ik waarschijnlijk te slapen, nu reed ik zelf en was het niet aan te raden om in slaap te vallen. De weg was mooi, ruw woestijnberglandschap, maar anders dan ik me had voorgesteld.

Het was avond voor we in Pozo Almonte aankwamen. Toen we het dorpje binnen reden keken Alexis en ik elkaar aan met een vragende blik, waar waren we in godsnaam terecht gekomen? Het leek het wilde westen wel. Lage houten huisjes aan beide kanten van de weg met een lange veranda langs de voorgevels. Bars met klapdeurtjes die direct aan de Noord-Amerikaanse saloon deden denken. We zochten een hotel en vonden een hostalletje dat die naam nauwelijks verdiende, maar goed, er was niets anders en we schreven in.

Na een rondje Pozo Almonte waar we niets dan dronken mijnwerkers en prostituees op straat tegen kwamen, aten we een redelijke pizza in het enige restaurantje dat ons veilig genoeg leek, dronken een biertje in een van de vele saloons(de enige waar de mensen nog redelijk dronken waren) en doken ons bed in.

Vandaag een nieuwe dag.

Echt op pad

2011-11-30T15:15:00.000-08:00

Vandaag is de grote reis dan eindelijk echt begonnen. Een dag later dan gepland want er waren allerlei dingen nog niet klaar. Zo heeft de Totoyota de auto een dag later dan gepland afgeleverd maar goed, zij hebben de auto helemaal gratis reisklaar gemaakt dus we mogen niet klagen en zullen dat ook zeker niet doen.

Toen moesten er nog nieuwe banden gekocht worden en die waren niet eenvoudig te vinden.

Maar goed, het is allemaal gelukt en vandaag ben ik dan echt vetrokken.

Ik heb 6 dagen gepland tot aan Buenos Aires Argentinië waar de Volvo Classics Tour op 7 december van start zal gaan.

Tot Buenos Aires wordt ik vergezeld door Alexis, een Ierse vriend die in Cusco woont en toevallig rond de 7e december in Buenos Aires moet zijn. Alexis heeft geen rijbewijs maar het voordeel voor mij is dat ik niet alleen hoef te rijzen, en dat is op zo'n afstand (Cusco – Buenos Aires is 3.665 kilometer) toch wel prettig.

We vertrokken vanochtend om 7 uur vanuit Cusco en werden uitgezwaaid door het halve team van HoPe.

Vandaag was het een rustige dag, slechts 570 kilometer op bekend terrein. Dus netjes om 17.00 uur de auto in de garage gezet en een eenvoudig hotelletje gezocht.

Morgen gaan we naar de grensplaats Tacna en van daaruit naar Chili.

Tot morgen!

http://www.youtube.com/watch?v=EOnyAzxQewg

Waar gaan we voor?

2011-11-23T15:26:00.000-08:00

Terwijl Toyota Corasur de Landcruiser Prado klaarmaakt voor de grote reis, heeft HoPe vandaag weer een mooi succes geboekt.

Volvo Classics gaat fondsen werven voor het kleuteronderwijsprogramma van HoPe.

HoPe heeft in de afgelopen jaren meer dan 100 kleuterscholen gebouwd. In de indiaanse berggemeenschappen is meestal geen officieel kleuteronderwijs, de bewoners van de bergdorpen worden ‘afgescheept’ met een kleuterdagopvang of Pronoei. HoPe ondersteunt het Pronoei onderwijs omdat wij vinden dat kinderen in de indiaanse gemeenschappen ook recht hebben op goed onderwijs. HoPe bouwt scholen, richt ze in met goed meubilair, schoolt en begeleidt de kleuterbegeleiders en zorgt voor goed leer- en werkmateriaal op de schooltjes.

Het Ministerie van Onderwijs heeft ondertussen verschillende Pronoei’s die door HoPe ondersteund zijn, opgewaardeerd tot officiële kleuterschool. Vandaag weer één!

Ambtenaren van het Ministerie van Onderwijs hebben vandaag de Pronoei van de comunidad Tiracancha Baja bezocht en toegezegd dat ook deze Pronoei vanaf 2012 de status van officiële kleuterschool krijgt.

Feest voor Tiracancha Baja, waardering voor het werk van HoPe!

Lees meer over de Volvo Classics Tour op http://www.volvoclassics-panamericana.nl/

Lees meer over het werk van HoPe op http://www.stichtinghope.org/

Groet, Walter

Begin van de grote tocht

2011-11-21T19:33:00.000-08:00

Vandaag heb ik de Toyota Landcruiser Prado naar de Toyota garage in Cusco gebracht. Toyota Cusco gaat de auto klaar maken voor de grote Volvo Classic Panamericana. Ik zal de Volvo Classic Panamericana begeleiden die op 7 december in Buenos Aires Argentinië van start gaat. Een tocht van 6 weken waarin we 16.000 kilometer af zullen leggen door 6 Zuid-Amerikaanse landen. Op 13 januari zullen wij met alle (!?!?) auto's aankomen in de Colombiaanse havenstad Cartagena. Dinsdag 29 november vertrek ik vanuit Cusco voor een tocht van 6 dagen om me op 5 december in Buenos Aires bij de organisatie van de grote trip in Buenos Aires te melden. Ruim 90 oude Volvo's gaan de tocht maken. Er gaat een medisch team mee en ook zal de tour begeleid worden door twee technische teams. De deelnemers komen vooral uit Nederland maar er zijn ook twee Belgische teams, een Duits team en een Spaans en een Canadees teamlid.

Volvo Classics Panamericana gaat gepaard met een grote fondswervingactie voor Stichting HoPe Peru. De organisatie tracht 5 euro per gereden kilometer op te halen voor Stichting HoPe, geld dat besteed zal worden aan het verbeteren van het kleuteronderwijs in de indiaanse bergdorpen van Cusco.

HoPe is erg blij met de actie van Volvo Classics. Met de verwachte bijdrage kan HoPe tientallen scholen in de meest afgelegen bergdorpen van Cusco ondersteunen. Dorpen waar de kleuters tot op de dag van heden geen toegang hebben tot goed onderwijs.

Dit jaar is het precies 20 jaar geleden dat ik naar Peru ben vetrokken met het idee om gedurende één jaar projecten op te zetten voor kinderen in achterstandswijken van de stad Cusco. Het zijn er inmiddels 20 en ondertussen hebben we een onderwijsprogramma waar meer dan 200 scholen in de meest afgelegen comunidades (berggemeenschappen) van het departement Cusco aan mee doen. Duizenden indiaanse kinderen in comunidades, allen gelegen rond de 4.000 meter hoogte in de Peruaanse Andes, genieten nu goed onderwijs vanuit hun eigen cultuur en in hun eigen taal.

Volvo Classics gaat ons daarbij helpen en Volvo Classics heeft mij gevraagd hen te ondersteunen in het verwezenlijken van deze megatour. Ik zal de tour iedere dag vooruit rijden om te kijken of onderweg alles in orde is, of de weg goed is, of de zaken bij de grensovergangen geregeld zijn, of de hotels en restaurants gereed zijn om de 200 man grote club te ontvangen.

Een zware klus, ook omdat we dagen hebben waarop we 900 kilometer of meer rijden! Maar ik ga het doen, na 20 jaar rondjes door de bergen van Cusco gereden te hebben is het tijd dat ik mijn grenzen wat verleg en wat meer van Zuid-Amerika ga zien.

Toyota Cusco draagt het werk van Stichting Hope een warm hart toe en sponsort onze auto die in de tour mee zal rijden. De auto wordt helemaal reisklaar gemaakt en we krijgen van de Toyota een flinke zak benzinegeld mee!

In Peru zeggen ze: “Si se puede!” (Ja het is mogelijk!)

Ik houd u op de hoogte!